Smokkelbern blijkt als voorstelling te afstandelijk | Recensie

De muzikale voorstelling Smokkelbern is geëvolueerd tot een opwekkingsstuk om vooral in therapie te gaan als je lijdt aan een post-traumatisch stresssyndroom. Helaas is het geen authentieke, unieke persoonlijke reflectie.

Beeld uit de voorstelling Smokkelbern.

Beeld uit de voorstelling Smokkelbern. Foto: Piet Douma

Het belangwekkende project De terugkeer van de Joodse kinderen kent inmiddels in haar hoedanigheid als ‘Smokkelbern’ aardig wat hoogtepunten: een informatieve website, documentaires, artikelen, podcasts en een fototentoonstelling. En alle mediaplatformen getuigen van de indringende en uitzonderlijke overlevingsverhalen van die jonge Joodse mensen, kinderen en baby’s, die dankzij de tomeloze inzet van enkele helden gespaard bleven voor de gaskamers in Auschwitz of Sobibor.

Een van die onderduikkinderen is Lea Tropp. Zij werd in 1943 bij haar moeder in Amsterdam weggehaald. Haar vader was toen al vergast in Auschwitz. Ze werd als jong kind gesmokkeld naar Fryslân door de studente medicijnen Iet van Dijk, zo vertelde Tropp zelf in een interview, dat zaterdag in het Friesch Dagblad stond. Ze dook onder bij de familie Kampen in Abbega.

Nieuws

menu