Directeur Open Doors Maarten Dees over de paradox van vrijheid in gevangenschap

Bij bet begrip vrijheid denkt Maarten Dees, directeur van Open Doors, meteen aan christenen die in onvrijheid leven. Bij hen ziet hij een paradox: veel christenen in vervolging ervaren juist vrijheid als ze in de cel zitten.

Maarten Dees: ,,Vrijheid impliceert voor mij ook verantwoordelijkheid. We zijn het aan elkaar verplicht om voortdurend vrijheid aan elkaar door te geven en deze te garanderen.”

Maarten Dees: ,,Vrijheid impliceert voor mij ook verantwoordelijkheid. We zijn het aan elkaar verplicht om voortdurend vrijheid aan elkaar door te geven en deze te garanderen.” Foto: FD

Er zijn een paar vier- en gedenkmomenten in het jaar die ik nooit oversla, waaronder dodenherdenking op 4 mei en het vieren van vrijheid op 5 mei. Dat we herdenken dat de vrijheid van onze voorouders werd afgenomen en een dag later vieren dat die vrijheid eveneens herwonnen werd: ik vind het een groot goed.

Grote leiders

Tegelijk beloven we elkaar op deze dagen: ‘Dat nooit weer’. Die belofte blijkt echter maar moeilijk overeind te houden. Hier in Nederland misschien nog wel, maar in zoveel andere landen in de wereld niet. Ik denk direct aan de strafkampen in Noord-Korea, waar mensen zwaar lijden omdat ze iets anders geloven dan wat de 'grote leiders’ hen voorschrijven.

De laatste tijd ben ik veel bezig met de thema's gevangenschap en vrijheid. We hebben bij Open Doors net een magazine gemaakt dat in het teken staat van christenen die gevangen zitten om hun geloof in Jezus Christus. In het lezen van de verhalen voor dit magazine ontdekte ik wederom een grote paradox: hoe christenen in vervolging vrijheid ervaren terwijl ze in de cel zitten.

Eenzame opsluiting

Mijn gedachten gaan terug naar een verhaal uit de jaren negentig van de vorige eeuw: dat van de Iraanse pastor Mehdi Dibaj. Hij zat negen jaar gevangen, waarvan twee jaar in eenzame opsluiting in een cel van een meter bij een meter. En wat zei hij toen hij vrijkwam? Hij sprak dankbaarheid uit over het feit dat God hem in deze periode had ontslagen van elke verantwoordelijkheid. Dat hij jarenlang een lege agenda had gehad zodat hij elke dag meer kon leren over God. Dat is een reactie waar ik met mijn verstand niet bij kan.

Toenemende discriminatie, vervolging en achterstelling van christenen in Azie, in het bijzonder in China, Indonesië, India en Pakistan @OpenDoorsUK https://t.co/qMPj5BnNW8

— Bas Plaisier (@basplaisier) January 16, 2019

Ik denk ook aan de ontmoeting die ik had met de Chinese voorganger Allen Yuan en zijn vrouw Alice. Allen had meer dan twintig jaar gevangen gezeten om zijn geloof! Wat mij raakte in deze ontmoeting was de blijdschap op de gezichten van dit stel. Ze getuigden dat de Here God hen nooit alleen had gelaten, zelfs niet in de gevangenis. Allen stond op en begon te zingen: ,,Ik klem mij daarom aan Golgotha’s kruis tot de Heer komt en met Hem het loon”, uit het lied The Old Rugged Cross dat in 1873 is geschreven door de Amerikaanse prediker George Bennard. Het lied wordt overal ter wereld gezongen, in Nederland is het bekend als Het ruwhouten kruis (Johannes de Heer 836).

Inspirerend

Denk je eens in dat je twintig jaar van je leven ‘kwijt’ bent. Als je dan nog vol dankbaarheid de Here God prijst, dan vind ik dat heel inspirerend. Natuurlijk wil ik het lijden dat er is in gevangenschap niet verheerlijken. Ik hoop en bid dat ik niet in de gevangenis terechtkom, maar tegelijkertijd hunker ik naar het moment dat alles om mij heen wegvalt, er geen afleiding meer is en de Heer majestueus overblijft. De reacties van Mehdi Dibaj en Allan Yuan ontstijgen wat ik kan bevatten, maar deze reacties smaken ook naar meer. Verhalen als deze vormen mijn motivatie om te werken bij Open Doors.

Rohingya in Myanmar, atheïsten in India en christenen in Pakistan. Het Europees Parlement heeft genoeg huiswerk wat geloofsvrijheid betreft https://t.co/yVcD1HffAx

— Friesch Dagblad (@frieschdagblad) September 5, 2018

Bij Open Doors weten we als geen ander hoe kostbaar vrijheid is om te denken en te geloven wat je wilt. Ik zeg wel eens dat wij het kanariepietje in de kolenmijn zijn: als er dodelijk gas vrijkomt in een mijn, dan merkt de kanarie dat direct. Voor ons geldt: zodra er tekenen zijn dat geloofsvrijheid wordt ingeperkt, moeten alle alarmbellen gaan rinkelen. Vrijheid impliceert voor mij ook verantwoordelijkheid. We zijn het aan elkaar verplicht om voortdurend vrijheid aan elkaar door te geven en deze te garanderen.

Onze christelijke historie

Als christenen zijn we daar scherp op, maar het gaat hier om universele rechten van de mens: de vrijheid om samen te komen en je mening te uiten. Daar staan we voor. In meer dan zestig landen in de wereld pleiten we daarvoor, maar net zo goed in Nederland.

Open Doors ( @opendoorsnl ) publiceert vandaag de jaarlijkse Ranglijst christenvervolging. Het is de eerste Ranglijst van directeur @MaartenDees . https://t.co/SAmDL1Suqu

— FD Kerkredactie (@FD_kerk) January 16, 2019

Wat ik bijzonder vind, is dat we op dagen als 4 en 5 mei toch ook teruggrijpen op onze christelijke historie. In mijn woonplaats Zeist speelt de fanfare Ik bouw op U, mijn schild en mijn Verlosser. En wat te denken van ons eigen volkslied? Dat gaat voor mij veel dieper dan het zingen van ‘zomaar’ een couplet, het is een geloofsbelijdenis. ‘Mijn schild ende betrouwen, zijt Gij, o God mijn Heer. Op U zo wil ik bouwen, verlaat mij nimmermeer.’

Dit roept bij mij een diepe dankbaarheid op dat God Zich ontfermt over mijn leven en de hoop is voor deze wereld.

Lees ook: Christenen zijn het kanariepietje in de mijn

Nieuws

menu