Een medaille dankzij de Here Jezus: Mia Audina won uniek badmintonzilver in 2004

We zien het op de Olympische Spelen regelmatig: sporters die voor de wedstrijd snel een kruisje slaan of na afloop van de wedstrijd de handen ten hemel heffen. Het zijn geen loze handelingen, maar veelal religieuze rituelen.

Mia Audina tijdens de Olympische Spelen in Athene, 2004.

Mia Audina tijdens de Olympische Spelen in Athene, 2004. Foto: ANP

Veel sporters weten zich afhankelijk van hogerhand en bidden om steun of danken God voor Zijn hulp. Dat gold zeker ook voor Mia Audina, winnares van een zilveren medaille op de Olympische Spelen in Athene. Een medaille die ze volgens haar te danken had aan de Here Jezus.

Mia werd op 22 augustus 1979 geboren in het Indonesische Jakarta. Ze groeide op in een arm en christelijk gezin. Toen ze drie jaar was, kreeg ze van haar vader een badmintonracket in de handen gedrukt: badminton was in Indonesië topsport nummer één. Ze werd op dertienjarige leeftijd reeds geselecteerd voor de nationale badmintonploeg.

Net zo belangrijk als Cruijff

Badminton was en is nog steeds in Indonesië een belangrijke sport. Mia Audina’s echtgenoot Tylio Lobman typeert in een gesprek op 14 augustus 2006 met Algemeen Dagblad de betekenis van de jonge Audina: ,,Wat Cruijff betekent voor Nederlanders, betekent Mia voor Indonesiërs.” Deze populariteit werd veroorzaakt door het wereldkampioenschap badminton in 1994. De nationale ploeg veroverde de Uber Cup, de belangrijkste prijs in deze sport. Mia versloeg in de beslissende wedstrijd in het enkelspel de Chinese Zhang Ning en zorgde zo in een bomvolle hal met duizenden landgenoten voor een 3-2 overwinning op aartsrivaal China.

Ze kon daarna niet meer gewoon over de straten lopen van Jakarta, Bandung, Soerabaja en andere grote steden. Ze werd gezien als wonderkind en was een nationale volksheldin. De badmintonster had meer succes. Ze plaatste zich in 1996 voor de Olympische Spelen van Atlanta, waar ze zelfs de finale van het damesenkelspel haalde. Daarin bleek de Zuid-Koreaanse Bang Soo-hyun te sterk. De ster van Audina steeg ondanks dit verlies in Indonesië tot ongekende hoogte.

Verhuizen naar Nederland

Haar leven kreeg in 1999 een wending, die volgens Mia door God werd geregisseerd. De Indonesische ontmoette in haar evangelische kerk te Jakarta de Nederlands-Surinaamse gospelzanger Tylio Lobman. Ze kregen een relatie.

In diezelfde tijd werd haar moeder ernstig ziek en Mia Audina verpleegde haar, waardoor haar badmintoncarrière enigszins in het slop raakte. Nadat haar moeder de zegen had uitgesproken over Mia’s relatie met Tylio Lobman overleed ze. Mia emigreerde naar het land van haar vriend en ging wonen in Rotterdam. Ze pakte haar badmintoncarrière weer op en werd lid van badmintonvereniging Velo te Wateringen, bij Delft.

Mia Audina plaatste zich namens Nederland voor de Spelen van 2000 in Sydney. Ze stond inmiddels op de zevende plaats op de wereldranglijst en was een medaillekandidaat. Op 16 september 2000 speelde ze haar eerste partij tegen de Ierse Sonya McGinn en versloeg haar in 22 minuten met 11-3 en 11-6. De zeer gelovige Mia beschouwde de winst als geschenk van God. God die Indonesiërs volgens haar bijzondere aanleg voor badminton had gegeven: „Vier jaar geleden won ik zilver. Jezus kan helpen nu goud te winnen. Ik moet er wel hard bij werken”, aldus een bericht van het ANP op 17 september 2000. Ze won haar kwartfinale, maar helaas ging de halve finale verloren tegen de wereldkampioen Camilla Martin.

Landskampioen

Het spel van de Rotterdamse was niet alleen aantrekkelijk voor het publiek, maar leverde ook resultaat op: voor haar zelf en voor Nederland. Ze werd met Velo in 2002 en 2004 kampioen van Nederland. Ook was er individueel succes. Zo won ze op 20 april 2004 de Europese titel in het vrouwenenkelspel en met Lotte Bruil het damesdubbel. Allemaal prestaties die Mia als geschenken van God zag.

In 2004 voelde Mia zich nog meer Nederlandse dan in 2000. Ze zat bovendien goed in haar vel en dit resulteerde in het voorjaar van 2004 in het behalen van de Europese titel in Genève door in de finale de Française Pi Hongyan, een geboren Chinese, te verslaan. Mia steeg daardoor naar de tweede plaats op de wereldranglijst.

Knuffel van Erica Terpstra

Ze was klaar voor de Spelen in Athene. Ze won haar eerste partijen en versloeg in de halve finale mede door haar krachtige rechterhand de nummer een van de plaatsingslijst, de Chinese Ruina Gong. In de finale moest Audina het opnemen tegen Zhang Ning, die zij tien jaar eerder nog had verslagen in de finale van de Uber Cup.

De eerste game won Mia Audina met 11-8, maar de finale ging toch verloren, want halverwege de tweede game verdween de brille langzaam maar zeker uit het spel. Ze won zilver. Mia Audina verliet ontroostbaar de hal in de Griekse hoofdstad. Zelfs een knuffel die ze van NOC*NSF-voorzitter Erica Terpstra ontving, verzachtte het leed niet.

Bedoeling van God

Bij de prijsuitreiking kon er nauwelijks een glimlach van af, maar een uurtje later na haar verliespartij zette Mia haar prestatie in een metafysisch perspectief, want zowel overwinningen als nederlagen zag ze als tekenen van God. Mia: „Voordat ik gisteravond ging slapen, heb ik gebeden en gezegd dat ik mijn best zou doen. God doet de rest. Hij zal wel een bedoeling hebben met deze prestatie.”

Premier Jan Peter Balkenende en koningin Beatrix hadden na de verloren finale in het openbaar aangegeven dat Mia Audina met haar prestatie onderstreepte dat zij een Nederlandse topper was. In augustus 2006 kondigde Mia Audina haar afscheid aan: slijtage aan de rug en het bijstaan van haar man in zijn loopbaan als gospelzanger gaven de doorslag. Van een later voorgenomen rentree kwam het nooit. Audina kon verder leven met goede sportieve herinneringen en ze wist dat ze haar sportieve successen te danken had aan de Here Jezus.

Voorzanger

Na 2006 verdwenen Mia en haar man uit de publiciteit. Tylio Lobman - die in 2005 nog als zanger optrad tijdens een congres van de ChristenUnie - werd voorganger in evangelische gemeenten, zoals Het zout der aarde in Rotterdam. Mia stond haar man als pastor terzijde.

Op de Olympische Spelen in Japan behaalden het damesduo Greysia Polii en Apriyani Rahayu voor het eerst een olympische gouden medaille voor Indonesië bij het badminton. Het kan niet anders of Mia Audina heeft dit ervaren als een zegen van de Here Jezus.

In 2020 remigreerde Mia Audina met haar man naar Jakarta. Ze werd voor dit artikel benaderd voor een interview, maar wilde daar niet aan meewerken omdat ze de periode als badmintonspeelster definitief heeft afgesloten.

Dit artikel is een bewerking van het hoofdstuk over Mia Audia in: Rotterdamse plakken. 42 olympische medaillewinnaars. Jan de Bas. Uitgeverij 20/10