Elja en Erik Boer leven komende jaren op ziekenhuisschip Global Mercy: 'We vinden het heel mooi dat onze kinderen op het schip gevormd worden en leren om dicht bij God te leven'

Mercy Ships heeft een nieuw ziekenhuisschip: de Global Mercy. Elja (29) en Erik Boer (31) gaan samen met hun twee kinderen Juda (3) en Nora (1) op het schip aan de slag, tot augustus 2023. In het Friesch Dagblad vertellen ze over hun voorbereidingen in de komende maanden. Een kennismakingsinterview met Elja.

Elja (29) en Erik Boer (31) met hun kinderen Juda (3) en Nora (1) .

Elja (29) en Erik Boer (31) met hun kinderen Juda (3) en Nora (1) . Foto: FD

Wie had het idee om op een ziekenhuisschip te gaan werken?

,,Erik en ik verlangen allebei al jarenlang om een tijd in het buitenland te werken. Ik vond tijdens het opruimen van ons huis mijn dagboek van toen ik zeventien was. Toen stond het al op m’n to-dolijst. Voor ons trouwen in 2016 hebben we gekeken wat er mogelijk was, maar toen we ervoor baden, maakte God ons door een Bijbeltekst duidelijk dat ons plekje in Nederland moest zijn. Het gaf ons rust dat dit Gods bedoeling was. We hebben toen ons huis gekocht in Rotterdam en ons leven in Nederland opgebouwd.”

,,Maar het verlangen ging niet weg. We spraken vorig jaar over ons leven en zeiden tegen elkaar: is dit het? Ik stelde toen voor een informatieavond bij Mercy Ships bij te wonen. Tijdens de avond waren we allebei erg enthousiast over de mogelijkheden. De dagen erna hebben we veel gebeden. Toen kwam het pinksterfeest; het feest van de Geest en Zijn werk. We werden aangesproken door de preek over ‘Wat is je roeping?’. De dominee noemde verschillende voorbeelden van een roeping, waaronder het werk van Mercy Ships. Voor ons was dit, naast een aantal andere dingen, de bevestiging dat God ons roept voor dit werk. Dus we solliciteerden.”


Wat is jullie achtergrond?

,,Wij zijn allebei opgegroeid in een christelijk gezin. We zijn nu lid van hervormde gemeente De Samaritaan (PKN) in Rotterdam. Het christelijk geloof is belangrijk voor ons en de reden dat we voor Mercy Ships gaan werken.”

,,Voordat we het besluit namen, werkte Erik bij een logistiek dienstverlener voor opslag en verpakking van groente en fruit in Barendrecht. Ik werkte parttime als docent Nederlands op een middelbare school in Rotterdam en zorgde de andere dagen van de week voor de kinderen. Maar in de voorbereiding op het vertrek met de Global Mercy hebben we allebei onze baan opgezegd.”


Jullie laten je zekere leventje met een vaste baan achter. Hoe voelt dat?

,,Het voelt gek, maar ook bevrijdend. We hebben niet alleen onze baan opgezegd, maar ook ons huis verkocht. We werken straks vrijwillig, maar hebben sponsoracties opgezet die heel goed verlopen zijn, waardoor we wat geld hebben. We doen een hoop spullen weg en laten de rest achter in een opslag. Soms denk ik dat het weleens goed is om zekerheid en spullen op te geven: dat kan afleiden van waar het werkelijk om gaat in het leven. Ik ben benieuwd of dit voor ons waar is.”

,,Hoe de toekomst er precies uitziet, weten we niet. De Global Mercy is gebouwd in China en is momenteel op weg naar Antwerpen, waar hij 12 september aankomt. Erik kan begin november aan het werk, dan hopen we ook als gezin naar Antwerpen te vertrekken. Vervolgens blijven we daar tot begin maart, in die tijd wordt onder meer de medische apparatuur geïnstalleerd op het schip. In maart vertrekt de Global Mercy naar Senegal voor de eerste missie.”

,,We blijven daar tot december 2022. Mogelijk hebben we dan een paar weken verlof.”


Wat is jullie belangrijkste motivatie om aan dit avontuur te beginnen?

,,Dat is zonder twijfel God. Natuurlijk zijn er een heleboel andere dingen die meespelen, zoals onze karakters en de omstandigheden. Maar ik denk dat dat niet genoeg is. We hebben echt wel momenten dat we denken: waar zijn we aan begonnen? Zeker omdat we de kinderen losscheuren uit hun vertrouwde wereldje en dat is niet altijd makkelijk. Dan geeft alleen de zekerheid dat God roept ons rust.”


Wat vinden de kinderen ervan dat jullie naar het schip verhuizen?

,,Nora is anderhalf en begrijpt nog niet wat ‘vertrekken’ betekent. Aan de ene kant is dat makkelijk, maar het is ook lastig, want we kunnen haar nergens op voorbereiden. Juda wordt in november vier, begrijpt heel goed dat er veel gaat veranderen en vindt dat spannend. We hadden de afgelopen tijd wel het idee dat hij hier ook op reageerde in zijn gedrag: hij was snel van slag en gauw boos. Inmiddels hebben we een gesprek gehad met de gezinsbegeleider van Mercy Ships, die handige tips en een werkboek gaf. Dat helpt erg.”

,,Ik luisterde pas naar Juda die met zijn nichtje praatte. Ze zei tegen hem: ‘Ik mag als ik vier ben naar de school van Renske’, waarop Juda zei: ‘Als ik vier ben, ga ik op het ziekenhuisschip naar school.’ Hij heeft er nu wel zin in volgens mij.”


Wat worden jullie taken op het schip?

,,Erik wordt Supply Manager. Hij is dan verantwoordelijk voor de bevoorrading van het schip en de voorraad aan boord. Daarbij gaat het om medische artikelen, maar ook om het voedsel voor alle 650 vrijwilligers aan boord. Ik zorg in eerste instantie voor de kinderen. De school aan boord start in januari, daar gaat Juda naartoe. Hij gaat dan voor het eerst naar school en krijgt onderwijs in het Engels; een hele belevenis. Nora is nog te jong voor school. Op het andere schip, de Africa Mercy, regelen ouders voor de jonge kinderen drie keer in de week een peuterochtend. Misschien ontstaat zoiets ook wel op de Global Mercy. Als Nora naar de peuteropvang is, kan ik ook andere taken oppakken. Ik heb nog geen idee welke, maar ik heb me laten vertellen dat er genoeg te doen is.”

Hoe woon je als gezin op zo’n schip?

,,We gaan in een familiehut wonen. We hebben al filmpjes gezien van zo’n hut, dus we weten een beetje hoe het er uit ziet: er is een woongedeelte, een tweepersoonsslaapkamer, twee kinderkamers en een douche. Omdat er gezamenlijk gegeten wordt, is er geen keuken, maar wel een pantry voor koffie en thee. Het is niet erg ruim, maar we vinden dat het er mooi uitziet.”


Wat hoop je dat het jullie gaat brengen en wat hopen jullie te kunnen geven?

,,De missie van Mercy Ships verwoordt heel mooi wat de organisatie wil bereiken: het brengen van hoop en herstel. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Het zou mooi zijn als we daaraan kunnen bijdragen.”

,,We denken dat we kunnen leren van alle mensen die we gaan ontmoeten en we hopen dat we meer van God mogen zien. We denken dat deze jaren ons ten goede kunnen veranderen en het is fijn dat we dit de rest van ons leven mee kunnen nemen. Als ouders vinden we het mooi dat Juda en Nora op het schip gevormd worden, een brede blik meekrijgen en leren om dicht bij God te leven.”


Hoe zien de komende maanden er uit?

,,We zitten nu voor een training in Texas, in de Verenigde Staten, op het hoofdkantoor van Mercy Ships. We zijn hier 19 augustus aangekomen en vertrekken 27 september naar Nederland. Omdat de grenzen van de VS nog dicht zijn voor Nederlanders, verbleven we eerst twee weken op Aruba. Dat werd gezien als quarantaine, daarna konden we met een negatieve test wel doorvliegen. Na de training zijn we nog een paar weken in Nederland om vervolgens naar het schip in Antwerpen te gaan.”


Tot slot: ben je bang zeeziek te worden?

,,Nou, dat waren we niet. Maar een paar weken terug voeren we naar Texel, waarna Juda overgaf. Dus we zijn benieuwd.”