Feest in vijftig kerken van het kerkgenootschap Unepref in Frankrijk: een kerk die voelt als één grote familie | Standplaats

Voor het kerkverband van de Franse Unepref, waarvoor predikante Harriëtte Smit werkzaam is, was 20 juni een bijzondere zondag. In alle vijftig kerkjes die het kerkgenootschap rijk is, werd voor het eerst gelijktijdig een dienst gehouden over het thema ‘Dit is mijn familie’.

Een van de diensten die zondag werd gehouden rond het thema 'Dit is mijn familie'

Een van de diensten die zondag werd gehouden rond het thema 'Dit is mijn familie' Foto: FD

Het was een dienst waarin alle generaties en nationaliteiten die binnen de lokale kerk actief zijn, werden ingeschakeld. Zo werd in de diversiteit van haar leden eenheid ervaren. Het besef: we zijn lokaal, nationaal én internationaal kerk en deel van één grote familie.

Nationale dag

De Unepref (Union Nationale des églises Protestantes Evangéliques de France) is een unie van kerken, die zich vooral bevinden in het zuiden van Frankrijk (van Bordeaux tot aan Lyon) en enkele kerkelijke gemeenten rondom Parijs heeft. Op haar synode van 7 november vorig jaar kreeg de landelijke werkgroep Mission de opdracht om materiaal te ontwikkelen om in de lokale kerk ieder jaar een nationale Unepref-dag te organiseren. Een dag met als doel de onderlinge verbondenheid van de lokale kerk te versterken, als ook die met de landelijke kerk.

Dit jaar werd gekozen voor het houden van een themazondag in alle kerken op eenzelfde datum rondom het thema ‘Dit is mijn familie’. We vormen met elkaar de familie van God, zo was de gedachte. ‘Zo zijn jullie nu dus niet langer vreemdelingen en buitenstaanders. Jullie horen nu bij het volk van God en bij het gezin van God.’ (Efeze 2:19).

Arbre de louange

Aan de hand van een speciaal ontworpen werkmap, met daarin suggesties voor de liturgie en een preekschets, konden de lokale kerken concreet aan de slag. Zo maakte iedere kerk een eigen arbre de louange (een boom van lofprijzing) die voor in de kerk stond. Bij de ingang kreeg ieder gemeentelid een ‘blad van de boom’ en mocht een ieder daarop een dankpunt, een bemoediging of een gebedspunt schrijven; de blaadjes konden vervolgens tijdens een lied aan de takken van de boom worden gehangen. Tijdens de dienst kwam de boom steeds meer tot bloei doordat z’n bladerdek groeide in aantal en kleur.

Een minitentoonstelling van alle kerken van de Unepref was te bewonderen in iedere kerk middels een slinger of muur van A4’tjes met daarop de plaatsnamen van de vijftig kerkjes. Dit bevordert de bewustwording bij de gemeenteleden dat Gods familie verder reikt dan alleen hun lokale gemeenschap. Ze deel zijn van de Unepref-familie.

Om de band tussen de verschillende kerkjes te versterken was het idee van jumelage ontstaan. Iedere kerk werd gekoppeld aan een andere kerk met het idee om in de komende tijd - op weg naar de synode van 2023 - de verbondenheid tussen beide gemeenschappen te versterken middels bezoek, preekbeurt, dagje uit en delen van gebeds- en dankpunten. Om zo elkaar beter te leren kennen en meer betrokken op elkaar te zijn. In een videoclip werden diverse Unepref-kerkjes al zichtbaar en werd het speciaal geschreven thema lied, C’est ma famille ( Dat is mijn familie), gezongen.

Familiegevoel

In de kerkdienst van onze gemeente in Aix en Provence getuigden verschillende mensen over hun ‘familiegevoel’ met de kerk. Zoals een gepensioneerd stel. Na jaren op vakantie te zijn geweest in La Provence, wilden ze zich vestigen in deze regio. Hun vrienden waarschuwden hen van tevoren ‘dat het een streek is waar je moeilijk integreert omdat de bevolking niet makkelijk is’. Ze gingen op zoek naar een kerk en kwamen in de kerkdienst van de Unepref in Aix en Provence terecht.

Ze zaten op de achterste bank. Aan het eind van de dienst maakten de mensen die naast hen zaten nader kennis met hen. Ze vroegen ’Vous êtes libres à midi?’ oftewel: ‘We nodigen jullie uit om te komen eten bij ons.’ En zo leerden ze die middag vier mensen van de gemeente beter kennen. Hun waarschuwende vrienden waren enorm verbaasd. En zo ontmoetten ze iedere zondag nieuwe mensen en vonden ze hun thuis binnen deze geestelijke familie.

Rouwperiode

Een andere vrouw vertelde dat ze door een moeilijke periode ging toen haar man overleed. Haar dochter woonde ver weg en ze had letterlijk geen familie in de buurt wonen. Op een zondag liep ze langs de kerk van Aix en Provence. De predikant stond buiten en nodigde haar uit om de dienst bij te wonen. Ze was geraakt door het warme welkom; de dienst deed haar goed, er werd voor haar gebeden en ze voelde zich bemoedigd en getroost in haar diepe verdriet van verlies. Ze werd een betrokken lid en ervaart deze kerkgemeenschap als ‘een waardevolle nabije internationale familie die ze niet meer kan missen’.

In de preek werd het sprookje over het lelijke eendje aangehaald. Het eendje dat door zijn omgeving werd gepest en geminacht. En uiteindelijk geen eendje bleek te zijn, maar een mooie en sterke zwaan. De moraal van het lelijke eendje is dat je nooit alleen naar de buitenkant van iemand moet kijken. Juist door naar de binnenkant te kijken zie je hoe mooi iemand is. Een waardevolle les in het oefenen van een onvoorwaardelijk welkom aan de onbekende ander die de kerk binnen stapt.

Het woord zwaan is in het Frans cygne , dat je op dezelfde wijze uitspreekt als signe , dat teken betekent. De kerk als signe , teken van Gods liefde: Zijn liefde uitstralen, uitleven en uitdelen aan ieder die ons pad kruist zodat de ander zich gezien, geliefd en gewaardeerd weet en zal zeggen: C’est ma famille . Dit is mijn familie!

Harriëtte Smit is landelijk jeugdwerkadviseur bij Unepref en woont in Aix-en-Provence. Reacties: hsmit.ere@gmail.com