Geen Oerol op Terschelling, maar dominee Mathilde de Graaff vond de sfeer uniek: Oerol 2021 was anders, maar daardoor ook onvergetelijk

Hoe jammer was het: de hele week prachtig en hoogzomers weer, en Oerol kon en mocht ‘nog niet’ doorgaan. Hoe bijzonder was het dat de gasten - theaterminnend Nederland - trouw als altijd wél kwamen. Het werd uniek.

Terschelling - Oerolfestival 2021

Bij standpaviljoen de Walvis is het altijd druk. De gasten zaten heerlijk in het gras te genieten van het zonnige weer.

Terschelling - Oerolfestival 2021 Bij standpaviljoen de Walvis is het altijd druk. De gasten zaten heerlijk in het gras te genieten van het zonnige weer. Foto: Neeke Smit

Ik hoorde afgelopen week iemand zeggen: ‘Dit jaar weer geen voorstellingen maar ik geniet nu van de voorstelling die ‘Oerol’ ofwel overal is. Je hoeft er geen kaartje voor te kopen. Er is geen applaus en geen recensie: maar het is zoooo mooi!’

Ze bedoelde het pure nature, het eiland zélf. De vogels, de wind, de zon, de zee, het strand, het knisperende schelpenpad en nog veel meer. De voorstelling die begin nog einde kent. En we kwamen gewoon aan het einde van de middag op het grasveld voor de Walvis met uitzicht op het Groene Strand in de ondergaande zon gezellig bij elkaar. Oerol 2021 was anders, maar daardoor ook uniek. Onvergetelijk.


In de Pluktuin

Deze keer was ook voor onze interkerkelijke tv-dienst van zondag ‘de plek’ anders. Niet onder het dak van de oude Meslânzer kerk. Terschelling TV had gevraagd of wij deze keer naar haar locatie wilden komen omdat daar de camera’s al klaar stonden - ook in verband met andere opnames. Wel zo praktisch.

Waar? In de tuin, de Pluktuin. Direct achter het dorp Hoorn, op de oostkant van het eiland. Een mooie locatie voor het verhaal van geloof en leven. Voor de viering van deze week onze ‘Groene kathedraal’ onder het hemeldak in de openlucht. Joris Linssen was er met zijn band Caramba. Allemaal in dezelfde tuin.

Het mooie van muziektheater - en dus ook van Oerol - vind ik, hoe er op alle mogelijke manieren gespiegeld, gespeeld, geacteerd, gezocht wordt naar zin en samenhang. ‘Acteren’ is de werkelijkheid present stellen en de toeschouwer ‘iets’ laten zien wat zij nog niet eerder zagen. Zodat je je verbaast, verwondert, vragen stelt.

In die zin zijn kerk en theater, theater en kerk altijd heel nauw verbonden geweest. Ze zeggen wel dat het alleréérste theater in de kerk begon. Maar volgens mij begon de alleréérste liturgie middenin de natuur, in de tuin van ‘in den beginne’. Wie heeft het toch steeds over paradijs? Het is een woon- en werkplaats. Een stukje goede aarde, een land van belofte. De plek waar de mens mag zijn. Dichtbij de bronnen.

Het onzichtbare zichtbaar maken

Dus lazen we in de dienst het tweede scheppingsverhaal over die eerste tuin. Scheppen is het onzichtbare zichtbaar maken. Dus in het zichtbare, de schepping én de Schepper herkennen. Het begint allemaal met grond, aarde, zand, kurkdroge aarde, dat stoffige woestijnzand, een dorre doodse steppe. Dan: een nevel, water, een bron... die het zand vochtig maakt en kneedbaar.

Daarna: de Schepper die op zijn knieën gaat zitten, boetseert met zijn handen een mens, gaat er met Zijn gezicht op liggen en blaast er Zijn adem, geest, kracht, vuur, passie, energie in. En de mens hapt naar lucht, wordt een lévend wezen. Wonder van nieuw leven!

Aarde, water, lucht, licht: de vierkwartsmaat van de schepping. In die samenhang heeft alles wat groeit, bloeit, leeft elkaar nodig. Ze zijn er voor ons iedere dag: gratis en voor niets. Het zal in alle kleine en grote dingen van ons mensenleven aankomen op de balans tussen deze vier. In letterlijke en in overdrachtelijke zin. Als dat gebeurt groeien er (zoete) vruchten of anders zijn ze wrang, zuur of niet rijp. Elke oogst kent zijn keerzijde...

Een wonder

Griezelig belangrijk is de rol van de mens. Alle elementen zijn er al. God zij dank! Er is (zon)licht om te groeien. Er is water om vruchtbaar te zijn. Er is aarde, een plek om te wonen. Er is adem om te leven. Wat een wonder. Iedere dag staan jij en ik middenin de pluktuin. Wij mogen vruchten zaaien, plukken, oogsten, delen. Uitdelen aan elkaar. Dat kan overal: Oerol!

Drs. Mathilde de Graaff is als predikant verbonden aan de Protestantse Gemeente ET-10 op Terschelling. Ze schrijft maandelijks over wat ze meemaakt op Terschelling en ontwikkelingen die ze in de kerken ziet. Reacties: mdegraaff85@gmail.com