Dit artikel is vandaag gratis

Het wachten op de tweede komst van Christus is als het wachten op een trein met vertraging. Of krijgen wij genadetijd? | Column Pieter Dirk Dekker

Pieter Dirk Dekker.

Jezus Christus komt. Dat is de boodschap van advent. Hij komt! Als ik het Nieuwe Testament lees, dan krijg ik sterk de indruk dat deze tweede komst van Jezus niet snel genoeg kan plaatsvinden. Even nog, een, twee generaties misschien. Dan moet het toch echt zover zijn. Maar die twee generaties werden twee eeuwen, twee millennia, and counting…

Heeft deze extra tijd iets te zeggen? Voor sommigen is het als het wachten op een trein met vertraging: verspilde tijd. Voor anderen kan die vertraging niet lang genoeg duren: er is op deze aarde nog zoveel te beleven. Om bij deze metafoor te blijven, sommigen geloven dat het niet veel uitmaakt wanneer de trein komt – zolang hij maar onderweg is. Terwijl weer anderen zich sterk afvragen of hij überhaupt onderweg is. Maar deze advent kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat deze extra tijd betekenis heeft.

Juist omdat Jezus Christus terugkomt, is het misschien wel genadetijd. Er is nog tijd om tot elkaar te komen. Paulus schreef al eens: ‘Laat de zon niet ondergaan over uw boosheid’ (Ef. 4:26).

Zo’n horizon aan wrok kreeg binnen de gereformeerde traditie institutioneel vorm in het gebruik om voorafgaand aan de viering van het Avondmaal onderlinge ruzies bij te leggen – een goed gebruik dat gedijt bij veelvuldige viering van de maaltijd van de Heer. Zou het kunnen dat God ons extra genadetijd geeft, zodat wij ons met elkaar verzoenen alvorens aan te schuiven aan het eeuwige feestmaal?

Excuses

Deze adventsperiode denk ik in dit verband aan twee heel verschillende voorbeelden van onverwachte verzoening, of in ieder geval pogingen daartoe. Wie had kunnen bedenken dat Nederlandse gereformeerde kerken zich eens onderling zouden verzoenen? En wie had gedacht dat er officieel excuses zouden worden gemaakt voor het Nederlandse slavernijverleden? Nog niet zo lang geleden waren dit soort ontwikkelingen onvoorstelbaar. Ik vind het prachtig dat God ons juist voor dit soort zaken genadetijd gegeven heeft.

Tegelijkertijd doen beide voorbeelden mij beseffen dat deze extra tijd niet alleen maar mooie kanten heeft. Want de verzoening is voorafgegaan door pijn en onuitsprekelijk leed. Zelfs als mensen elkaar dan eindelijk lijken te vinden en elkaar de hand reiken, maken ze er geregeld een potje van. Zo bleken nabestaanden van slaafgemaakten onvoldoende gekend in de voorbereiding van de officiële excuses, met stevig protest en veel frustratie tot gevolg. En waar kerken zich vreugdevol herenigen, overweegt een deel alsnog een andere weg te gaan – tot groot verdriet bij alle betrokkenen.

Maranatha

Extra tijd is helaas ook extra leed. Met Frodo’s woorden uit de rond Kerst vaak opnieuw uitgezonden verfilming van Tolkiens In de ban van de ring verzucht ik daarom wel eens: ‘I wish it need not have happened in my time.’ Vrij vertaald in adventstermen: Maranatha. Kom, Heer Jezus, kom spoedig!

Tot dat heerlijke moment vat Gandalfs reactie op de woorden van Frodo de kern verrassend goed samen: ‘So do I, and so do all who live to see such times. But that is not for them to decide. All we have to decide is what to do with the time that is given us.’

Pieter Dirk Dekker schrijft deze theologenblog als lid van de gezamenlijke onderzoeksgroep BEST (Biblical Exegesis and Systematic Theology) van de Theologische Universiteiten in Apeldoorn en Kampen | Utrecht.

Nieuws

menu