Jan Lammers ziet Max Verstappen winnen in Zandvoort en neemt drie keer het woord ‘gezegend’ in de mond. Dat valt zelfs een dominee op | Column Teunard van der Linden

Teunard van der Linden genoot, op de zondag van de Formule 1-race in Zandvoort, van de natuur. In zijn woonplaats Harlingen. En hij zag tot zijn verwondering ook dat het woord ‘gezegend’ zomaar klonk. Vanuit Zandvoort.

Max Verstappen viert zijn overwinning. op Zandvoort.

Max Verstappen viert zijn overwinning. op Zandvoort. Foto: Koen van Weel

De zon schijnt en het is windstil. Dat maakt het bezorgen van de bloemen uit de kerk tot een lichte bezigheid. De bootjes langs de Rozengracht blinken in de zon. De katholieke kerkklokken strooien, ten teken van de tweede mis op zondagmorgen in de streekparochie, hun krachtige klanken uit over de stad en de Zuiderhaven, waar een gezonken kotter nog net boven water uitsteekt.

Rondje Harlingen

Vanuit Almenum is vanaf de vijfde verdieping scherp de rode kerktoren van Pietersbierum zichtbaar, strak boven het omringende groen uit. Na de avondmaalsviering in het woonzorgcentrum in de namiddag, voor het eerst in ruim anderhalf jaar, zit het werk erop en lonkt de rest van de middag voor een rondje Harlingen op de fiets.

Bij de vogelkijkhut is het een komen en gaan van tafeleenden, krakeenden, ganzen en kieviten. Aalscholvers klapwieken op het water om zich te wassen. Anderen steken hun zwarte vleugels op naar de zon, spiegelbeeld van de zegenende dominee in toga. Een stel zorgeloze tureluurtjes tippelt pendant langs de oever. Twee kanariegele kwikstaarten dartelen door de lucht en wassen zich aan de waterrand. Zo zit de zegen ingebakken in de natuur.

Met vers getrainde Limburgse kuiten is de opgang van de zeedijk een makkie. Op het drooggevallen wad loopt een wulp met verse moddersporen langzaam uit beeld, de gouden gloed van de zon op het wad tegemoet. Een groepje rasta’s in camouflagetenue aanbidt even verderop in kleermakerszit de zon. Het restaurant heeft een nieuwe naam gekregen. Caspar de Robles zweeft als een Romeins standbeeld boven de daken van de nieuwe flats aan de Havenweg, inmiddels een vertrouwd beeld voor wie de stad via de dijk vanuit het zuiden nadert.

Alle bankjes op de dijk zijn bezet. Een keurige studente met een boek op schoot, spelend met haar mobiel. Een buitenveteraan met een peuk tussen de eeltige vingers, starend in de verte. Steppende en spelende kinderen completeren het beeld. Bij het Dok is een podiumfeest aan de gang met luide muziek. Het is er gezellig druk. De bruinvaart is weer in touw en overal zwerven groepjes jongeren. De stad is tot leven gewekt. Eindelijk. Ontwaakt uit een lange winterslaap.

Sasbrug

De keermuur opgedraaid, langs een groep wachtende toeristen voor de geopende Sasbrug, is hetzelfde beeld nog eens van bovenaf te zien. Het zonlicht kust de masten en gevels langs de kade. Ook het Entrepotgebouw en de Reddingsbrigade baden in het licht. Een langgerekt cruiseschip met glazen puien ligt loom langs de kade te wachten op de terugkeer van de reizigers.

Christen en heiden, te lang gescheiden, beiden bedacht met zegeningen van omhoog. Dat was het thema op de studiedag in Jorwert. Op de Harlinger keermuur, het sluitstuk van de Waterwerken, is het deze zomerse namiddag zien en geloven. Zoals de zon komt met zijn zegen, een bruidegom van licht en vuur… (Lied 489:3).

Jan Lammers neemt bij thuiskomst in zijn verslag over Zandvoort deze zondag (toch even kijken) drie keer het woord ‘gezegend’ in de mond…

Teunard van der Linden is predikant in Harlingen en Mildlum. Hij schrijft tweewekelijks een column voor het Friesch Dagblad