Rennen en relaxen bij de dijktempel in Marrum

Zo nu en dan gaan we naar het tempeltje op de dijk, bij Marrum. We liggen in het gras, knabbelen chips en bekijken vogels en koeien. Totdat het tijd is om ons even uit te sloven. Dan rennen we om beurten de betonnen trap op.

Dijktempel bij Marrum.

Dijktempel bij Marrum. Foto: Wikimedia Commons

De dochter kan dat het snelst: zij heeft precies het juiste formaat benen om de tredes op te vliegen. Ik versla haar alleen als ik twee tredes per stap neem. Maar dat mag niet, vindt zij.

Het zijn fijne momenten van ontspanning, waarbij even niets hoeft. Daarna is het weer snel naar huis: het eten moet nog gemaakt, en ik wil eigenlijk ook nog even klussen - anders komt dat schier eindeloze verbouwproject immers nooit af.

Het leven is soms druk. Werk en hobby’s, sport en kinderen; voor alles is tijd te weinig, zo lijkt het soms. Protestants Nederland sluit bij dat wijdverbreide gevoel aan met het thema ‘Van ophouden weten’. Artikelen gaan over het verlangen naar rust en bezinning in een turbulente wereld.

In het openingsartikel onderzoekt filosoof Robert van Putten waarom rusten belangrijk is. ‘Door geregeld te rusten, geven we ziel en lichaam gelegenheid om ‘op adem te komen’. In een tijd waarin mentale en fysieke uitputting van onszelf op de loer ligt als gevolg van teveel prestatiedruk is deze zelfzorg hard nodig.’ Hij noemt dat zelfrentmeesterschap: ‘een verantwoordelijke omgang met ons eigen leven uit respect voor de Schepper ervan’.

Vernieuwingsslag

Het blad bestaat al bijna honderd jaar, sinds 1923. Altijd was het een maandblad, tot aan nu: na een vernieuwingsslag die afgelopen zomer plaatshad, verschijnt Protestants Nederland voortaan eens in de twee maanden. Dat is niet per se verlies: het aantal pagina’s per jaar blijft gelijk, belooft Jaap Kieviet, voorzitter van de Vereniging Protestants Nederland.

Verandering is moeilijk, weet ook Kieviet: lezers zijn gehecht aan wat ze kennen. Maar inhoudelijk verandert er niets, benadrukt hij. Het is alleen een nieuw jasje, om ook nieuwe generaties aan te spreken. ‘De christelijke en historische tradities zijn onverminderd van blijvende waarde. Om die helder en aansprekend ook anno heden te laten doorklinken, vergt dat een ander concept van presentatie.’ Die vernieuwingsexercitie lijkt geslaagd: het blad oogt nu meer als een modern magazine.

Nieuwe weg

Je moet soms vernieuwen om modern te blijven, dat weten kerken ook. Volgens Margarithe Veen, predikant van de Protestantse Gemeente Franeker heeft de oecumenische beweging in 2013 een nieuwe weg ingeslagen. ‘Waar men eerder gericht was op het vervaardigen van documenten waarin consensus doorklonk over verschillende thema’s rond eenheid, koos de Wereldraad nu voor een samengaan van kerken, geloofsgemeenschappen en mensen van goede wil op een gezamenlijke weg van gerechtigheid en vrede.’

Ze verwijst in de themabundel Recht en vrede begroeten elkaar van de Nederlandse Raad van Kerken naar de Pelgrimage van gerechtigheid en vrede, die De Wereldraad van Kerken lanceerde in 2013. Dat gebeurde op de tiende assemblee, de bijeenkomst van het hoogste orgaan van de Wereldraad, die in Zuid-Korea werd gehouden. Veen is zelf voorzitter van de pelgrimage-werkgroep.

Nieuw is dus dat kerken en gelovigen op ‘een gezamenlijke weg van gerechtigheid en vrede’ zijn. Dat cursief gedrukte woordje ‘van’ is cruciaal, aldus Veen. ‘Het wil overdragen dat het met de pelgrimage niet gaat om een project van een aantal jaren of een activiteitenplan om te komen tot vrede en gerechtigheid, maar dat het doel de weg zelf is; vrede en gerechtigheid als tekenen van Gods Koninkrijk dat zal komen en is.’

Kritiek

Veen ervaart dat de pelgrimage niet overal binnen de kerken met muziek wordt binnengehaald. Geregeld wordt ze kritisch bevraagd in kerkelijke kringen: ‘Gelooft u echt in dat Bijbelse visioen van vrede en gerechtigheid? Gelooft u dat kerken daar echt naar moeten handelen?‘

Vragen die zich vullen met ongeloof en cynisme, noemt Veen het. Ze beschrijft In de aanloop naar de elfde assemblee, die eigenlijk dit jaar in het Duitse Karlsruhe zou plaatshebben, maar vanwege corona met een jaar is uitgesteld, hoe vanuit de Wereldraad bezoeken zijn gebracht aan ‘de meest kwetsbaren, mensen die getroffen zijn door onderdrukking, geweld, oorlog, onrecht’. Zo draagt de pelgrimage er aan bij dat onrecht niet onbesproken blijft, aldus Veen. Ze wenst dat ook op de elfde assemblee terug te zien: ‘Kan de stem van de kwetsbaren leidend zijn? De stem van die Ene kwetsbare?’