Standplaats: Hard werken, maar weinig verdienen in Albanië

Als het even kan, verlaten jongeren Albanië om in een ander land aan de slag te gaan: in Duitsland verdienen ze een Albanees maandloon in één dag, gaat het verhaal. Daardoor daalt het aantal inwoners en blijft belangrijk werk liggen.

Rond de Albanese plaats Pinet liggen velden met druivenplanten en olijfbomen. Het werk in die agrarische sector is zwaar, waardoor jongeren liever voor werk naar het buitenland trekken.

Rond de Albanese plaats Pinet liggen velden met druivenplanten en olijfbomen. Het werk in die agrarische sector is zwaar, waardoor jongeren liever voor werk naar het buitenland trekken. Foto: Bauke Deelstra

Driehonderdduizend Albanezen kunnen niet aan genoeg voedsel komen. Dit feitje kwam naar voren in een promotiefilmpje dat ik vorige week monteerde voor de Voedselbank in Albanië. Hoewel ik niet kan checken of dit precies klopt, zal het me niet verbazen. We zien om ons heen namelijk veel armoede. Als we voor boodschappen de deur uit gaan, kan het zomaar zijn dat we in een paar minuten tijd bedelaars tegenkomen en mensen die een vuilnisbak omspitten op zoek naar ‘waardevolle’ resten.

Veel jongeren hebben de droom om een toekomst op te bouwen buiten Albanië. Het liefst zouden ze een baan krijgen in West-Europa. Vol ongeloof worden Evie en ik dan ook aangekeken als we vertellen dat wij juist uit Nederland zijn vertrokken om in Albanië actief te zijn. We proberen, vaak tegen beter weten in, de jongeren te motiveren om in hun eigen land op zoek te gaan naar de mogelijkheden en schetsen dan een positief beeld van Albanië.

Vervelende consequenties

Daarbij wijzen we vaak op de schoonheid van het land, zoals de mooie bergen en blauwe zee. Maar de mooie natuur zorgt niet automatisch voor een gevulde boterham. Dat veel Albanezen hun heil elders zoeken is ook terug te zien in het inwonertal van Albanië, dat nu een stuk lager ligt dan dertig jaar geleden.

Als economische vluchteling vanuit Albanië word je in West-Europa niet geaccepteerd. Maar veel Albanezen weten toch via tijdelijke werkvisa of op een illegale wijze in andere landen aan de bak te komen. Dit zorgt ervoor dat veel capabele werklui niet in Albanië zelf beschikbaar zijn.

Veel werk laat op zich wachten, omdat Albanese bouwvakkers in bijvoorbeeld Duitsland zijn gaan werken

Dit heeft vervelende consequenties, want zo moeten er bijvoorbeeld nog steeds veel opbouwwerkzaamheden gedaan worden naar aanleiding van de zware aardbeving van november vorig jaar. Veel werk laat op zich wachten, omdat Albanese bouwvakkers in bijvoorbeeld Duitsland zijn gaan werken. Er wordt dan gezegd: ‘Wat werklui hier per maand verdienen, krijgen ze daar per dag.’

Verlaten dorpen

Toen we hier een jaar geleden zijn komen wonen, schrokken we ervan hoe verlaten sommige dorpen zijn. Dit geldt ook voor Pinet. In dit dorp komen we al sinds 2010, vanwege het evangelisatieproject van onze kerk in Opeinde. Voordat we hierheen kwamen was een van onze doelen om verder te gaan met de relatieopbouw in Pinet. Helaas zijn ook vanuit deze plaats veel mensen vertrokken. Degene die wel achtergebleven zijn, werken veelal in de agrarische sector, die lichtjaren achterloopt op die van Nederland. Zo wordt hier bijna niets machinaal gedaan, waardoor het werk erg arbeidsintensief is. Niet verwonderlijk dus dat veel jeugd in Pinet liever ander werk zoekt.

Binnen de Albanese arbeidsmarkt gebeuren er veel frustrerende zaken; zo mag je als werknemer eigenlijk niet ziek worden

Ander werk binnen Albanië betekent in de meeste gevallen werk in de fabriek of bij een callcenter. Dit is geen vetpot. Het minimumsalaris ligt rond de tweehonderd euro per maand. Voor gezinnen betekent het meestal dat zowel de mannen als de vrouwen hard moeten werken om de vaste lasten te kunnen opbrengen. Het is dan ook een veelvoorkomende situatie dat er meerdere families in één huis wonen. Als buitenstaander hebben we best vaak gedacht: ‘Die heeft het niet gek voor elkaar in zo’n mooi groot huis.’ Pas later realiseer je je dan dat er op elke verdieping een ander gezin woont.

Lees ook: Standplaats: Hoop in Zuid-Soedan, voor de kinderen

Binnen de Albanese arbeidsmarkt gebeuren er veel frustrerende zaken; zo mag je als werknemer eigenlijk niet ziek worden. Toen Evie laatst een ontmoeting had met een jonge vrouw bij ons in de kerk, vertelde zij dat haar vader een tijd niet kon werken omdat hij last van galstenen had. Van de baas mocht hij thuisblijven, maar naderhand kwam hij er achter dat meer dan de helft van zijn salaris ontbrak. Als klap op de vuurpijl kwam hij er niet veel later ook achter dat zijn werkgever een wijziging in zijn contract had aangebracht, waardoor een groot deel van zijn pensioen als sneeuw voor de zon verdween.

Criminaliteit

Door zulke voorvallen, maar ook door de hoge mate van corruptie, is er geen vertrouwen in een betere toekomst. We horen vaak verhalen dat er eerst betaald moet worden voordat iemand een baan krijgt of een studie kan afronden. Sommigen zoeken hun uitweg in de criminaliteit en zitten in de drugs- of vrouwenhandel. Deze gevaarlijke uitweg laat zich helaas goed uitbetalen, waardoor het voor veel jongeren als een magneet werkt. We zien bij ons in de straat duurdere auto’s voorbijkomen dan we in Fryslân zagen.

Het is te hopen dat er een betere toekomst voor Albanië aanbreekt, waarin er gelijke kansen zijn voor iedereen. De (jonge) Albanezen moeten vertrouwen krijgen in hun eigen land, maar daarvoor moet nog veel gebeuren.

Bauke Deelstra is samen met zijn vrouw Evie uitgezonden naar Albanië namens ECM Nederland. Reageren? Mail dan naar: bauke.deelstra@ecmi.org

Hoe tolerant is Albanië?

Het is daarom toch een beetje opmerkelijk dat de familie van Melisa de doop in eerste instantie niet toeliet. Hoewel ik me kan voorstellen dat je het als ouder vervelend vindt als je kind een ander geloof aanneemt, getuigt het niet van tolerantie om die bewuste stap te willen tegenhouden.

Nieuws

menu