Studenten en God in coronatijden | Bladspiegel

Vrijwel iedereen ondervindt grotere of kleinere hinder door de coronacrisis. Uit een onderzoek van Radboud Universiteit van eind vorig jaar bleek dat onder studenten vooral het welzijn onder druk staat.

Foto:

Foto: FD

„Een groot deel van de studenten heeft moeite met het structureren en plannen van hun studie, en moeite om de aandacht bij de studie te houden. Ook missen zij hun medestudenten en docenten”, analyseerde Han van Krieken, rector magnificus van de universiteit. Dat leidt volgens hem tot stress, eenzaamheid, angst en financiële zorgen.

Nu het collegejaar richting het einde gaat, spreekt Doopsgezind NL met Geke van Vliet en Jan Willem Stenvers, die beide de predikantsmaster aan het Doopsgezind Seminarium volgen. Corona heeft het hen niet makkelijker gemaakt. „Het is een uitdaging om nu te studeren of stage te lopen”, zegt Geke. „Je moet meer zelf organiseren en er wordt een proactieve houding verwacht, want ontmoetingen vinden niet op natuurlijke wijze plaats.”

Het kopje koffie ontbreekt

Jan Willem noemt het „soms wat bevreemdend” om met en voor een gemeenschap te werken die je nauwelijks fysiek ervaart. „Het informele contact - het bekende kopje koffie na de dienst, een praatje na een bijeenkomst of vergadering - ontbreekt en wordt gemist, terwijl je juist dan de ander op een toegankelijke, ongedwongen manier beter leert kennen.”

Geke ziet als positieve ontwikkeling dat overal noodzakelijkerwijs grote digitale stappen worden gezet. „Voor corona kende mijn stagegemeente nog helemaal geen online diensten, ook niet met alleen geluid.” Nu heeft haar gemeente in Amersfoort al twee camera’s in de kerk hangen.

Ook Jan Willem noemt de digitalisering als positief effect. „Zo is hier in de gemeente een gespreksgroep die volledig per e-mail communiceert, waarin mensen zeer actief en open delen. Dat is een blijk van betrokkenheid en elkaar niet zomaar loslaten, die - hoop ik - nog lang zichtbaar blijft.” Maar hij ziet toch vooral de nadelen van de coronacrisis: „Ik heb er een beetje moeite mee om te stellen dat iets wat de samenleving zo ontwricht, ook iets goeds brengt. Het brengt vooral crisis.”

De theoloog bewondert

Ook in Tertio komen twee studenten aan het woord: Ruben Terryn en Nel Vandercruys , beide student theologie en religiewetenschappen aan de KU Leuven. Zij reflecteren vooral op het vormende van de studie. Ruben: „Waar de filosoof zich verwondert, zal hij die verwondering dadelijk willen relativeren. Filosofen zijn soms gewoon te kritisch. De theoloog daarentegen bewondert.”

Nel heeft eerder al een lerarenopleiding afgerond. „Al snel kwam ik tot het besef dat religie mij sterk aansprak en na het afstuderen als leraar wilde ik me daar nader in verdiepen aan de universiteit. Zonder de omweg van de lerarenopleiding had ik die stap nooit gezet, maar nu heb ik echt het gevoel thuis te zijn gekomen.”

Na afronding van haar opleiding wil ze waarschijnlijk als godsdienstdocent aan de slag. „Het is niet mijn bedoeling mijn toekomstige leerlingen ‘gelovig’ te maken, maar om met hen gesprekken aan te gaan over wat ze ervaren. Ik zal ook van hen kunnen leren en hoop samen met hen verder te kunnen groeien.”

Geen levensroeping

Ruben heeft niet de ambitie om later in de kerk of als godsdienstdocent te gaan werken: „Ik heb deze studierichting niet gekozen om er later een specifiek beroep mee uit te oefenen, maar veeleer om als gelovig mens te groeien in het leven. Je mag theologie studeren aan de universiteit ook niet verwarren met de priesteropleiding aan een seminarie. Theologie is voor mij geen levensroeping maar een intellectuele roeping.”

Geke, van het Doopsgezind Seminarium, zit meer in de buurt van aanstaand godsdienstdocent Nel: „In gesprekken merk ik hoe mooi het is om met mensen te praten over hun godsbeeld en hun godsbeleving, want die is voor veel mensen in doopsgezinde gemeenten niet in beton gegoten! Samen zoeken naar wie of wat God kan zijn, ervaar ik als heel inspirerend.”

Jan Willem heeft zich laten inspireren door de tekst van een lied van The Waterboys, uit het Engels vertaald: ‘Ik zal twee keer naar je kijken, totdat ik de Christus in jou zie’. „Vanuit die gedachte wil ik dit werk doen. De gedachte dat elk mens gezien kan worden als de naaste en als diegene die hij of zij werkelijk is.”