Wim Stougie bleef ontvankelijk om de dagelijkse zegen te zien

Ds. Wim Stougie uit Eastermar overleed afgelopen zaterdag aan de gevolgen van kanker. Hij was een geliefd predikant, die door velen werd gevolgd, ook in de laatste jaren tijdens zijn periode van ziek zijn.

Wim Stougie, hier in 2018, tijdens een van de wandelingen die hij graag maakte.

Wim Stougie, hier in 2018, tijdens een van de wandelingen die hij graag maakte. Foto: Marcel van Kammen

Dominee Wim Stougie, emeritus-predikant in de Protestantse Kerk, was al enige jaren ziek. Hij schreef openhartig over die periode op zijn eigen weblog en was ook iemand die veel deelde via sociale media, zoals Facebook en Twitter - waar duizenden mensen hem volgden.

Willem Martin Stougie, geboren in Oud-Beijerland op 6 oktober 1966, was tot januari 2018 verbonden aan de Protestantse Gemeente te Eastermar en nam daar op 15 april van dat jaar afscheid. Zijn echtgenote Martina Stougie-de Wit werd daar toen benoemd als voltijds-predikante. Af en toe preekte hij zelf nog eens, op invalbasis.

Wim Stougie studeerde theologie aan de Universiteit Utrecht. Vervolgens diende hij de kerkelijke gemeenten van Haulerwijk (1997), Burgum (2004) en Eastermar (2009). Hij stond bekend om zijn betrokkenheid op alles wat er gebeurde aangaande ontwikkelingen in zijn plaatselijke gemeenten. Hij was iemand die de ander zag - ook in de vele (gemeente)contacten. Met de ontwapenende lach die hij had.

Ik leef bij een goede wandeling. Maar de bidders dragen ons. Mij, ons gezin

Maar Stougie keek ook breder: zoals bij kerkvernieuwing. Peilde - ook kritisch - hoe de kerk nieuwe wegen kon en moest gaan om het evangelie te delen. Dat vertaalde hij ook plaatselijk - naar initiatieven in het jeugdwerk bijvoorbeeld in Eastermar. ‘Waarmee jongeren de kans krijgen om zich geloof eigen te maken, dat hun talent gezien wordt en benut wordt, en dat ze voluit mee kunnen doen’, zo schreef hij daar recent over.

Op zijn weblog, die hij al in mei 2012 begon, liet hij zich veel uit over maatschappelijke thema’s, zoals het (kerk)asielbeleid. Een blog daarover verscheen onlangs nog in een boek over het kerkasiel in Bethel in Den Haag - waar hij zelf ook naar toe ging.

Op de eerste Adventszondag van 2019 bezocht hij nog het detentiecentrum in Zeist. ‘Het is de bodem van het Nederlandse asielbeleid. Als je ons land uit moet, dan is dit vóór Schiphol en ná de razzia om 6 uur ’s ochtends het laatste station’. Stougie schreef letterlijk vaak op wat hij voelde.

Ook over onderwerpen als de gezondheidszorg, de nood onder boeren en het onderwijs postte hij berichten. ‘Vooropgesteld: sociale media zijn een zegen, ondanks alle misselijk makend gedrag. Ze bewaren mij voor het isolement, ze helpen me aan bijzondere contacten, vriendschappen, inzichten, die mij anders – als predikant op een Fries dorp ver weg – niet ten deel zouden vallen. Sociale media zijn mijn koffieautomaat, mijn ontmoetingsplek en inspiratiebron’, zei Stougie vorig jaar juli in het Friesch Dagblad .

Leven met Bach

Ook in de periode van ziek zijn bleef hij zichzelf: opgewekt en positief, maar ook eerlijk: als het vechten hem en zijn gezin te veel werd. Zijn persoonlijke geloof en waar hij de kracht uithaalde, deelde hij openlijk. ‘Zelf leef ik vooral bij Bach (en het tijdsbeeld van Bach: wat was een mensenleven kwetsbaar, maar ook wat was het in Gods hand). Ik leef bij een goede wandeling. Maar de bidders dragen ons. Mij, ons gezin.’

Hij wees op de zoveel bijzondere ontmoetingen, de goede dagen en heerlijke reizen die hij nog maakte in de afgelopen jaren. ‘En misschien nog wel het meest dit: dat ik open ben, ontvankelijk ben om de dagelijkse zegen te zien.’

Een van zijn laatste blogs, op 30 januari, had als titel, Als ik in de hemel kom , naar aanleiding van een recent verschenen boek met die titel. ‘Ik kijk uit naar mooie muziek in de hemel, daar zijn genoeg Bijbelse beelden bij te vinden. In januari heb ik geleefd met gezang 157 uit het Liedboek voor de kerken . Zeven verrukkelijke coupletten en ik heb altijd gebaald dat ik op zondagmorgen kiezen moest.’ Van dat oorspronkelijke Duitse lied, Hoe helder staat de morgenster , vond hij het derde couplet het mooiste.

‘En verder hoop ik dat we in de hemel de nieuwe aarde doen. Dat het weer eens klopt, echt klopt. Wat we doen en wie we zijn. Niet meer stuk. Niet meer de verkeerde kant uit. Maar een beetje meer de goeie kant uit.’

Hij eindigde de blog met de vraag die hij zelf ook wel aan mensen heeft gevraagd: ‘Wat zegt Jezus tegen jou als je over de drempel komt?’ ‘Mijn antwoord kwam als een geschenk in de nacht in een van de voorbije weken: jongen, stop jij nu maar met je nog druk te maken, kom erbij!’ Dat was typisch, de zo herkenbare toon en stijl van Stougie.

Wim Stougie werd 53 jaar. De uitvaartdienst is komende vrijdag in de Hege Stins in Eastermar (aanvang 13.30 uur).

Nieuws

menu