Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
dinsdag 19 juni

Cultuurdonderdag, 31 maart 2005

Hessel Van der Wal mist innerlijke drive
Wiggele Wouda
Hessel van der Wal is een goede tekstdichter, een redelijke zanger en een aimabel mens. Het is alleen zo ontzettend jammer dat hij geen echte toneelflair heeft. Aan de ene kant heeft dat a-populaire, dat anti-glamourachtige ook wel weer een bepaalde persoonlijke sfeer die aantrekkelijk is. Maar aan de andere kant genieten er nu maar zo weinig mensen van zijn nieuwe theatershow Een hoofd vol vogels . En dat gun je zo’n kunstenaar met al zijn tekortkomingen in ons klein taalgebied niet.
Voor een beginneling zou zo’n geringe belangstelling - een kleine zestig liefhebbers van het Friese en Nederlandstalige lied - niet zo’n probleem zijn. Maar Van der Wal is inmiddels 66 jaar oud. Toch zal het hem denk ik verder ook niet deren, want hij zingt en schrijft omdat hij dat diep van binnen voelt: hij is de noodzaak van een zingend hart.

Aldeboarn

In dit nieuwe liedjesprogramma is elk liedje een vogeltje dat zingt zoals het gebekt is. Maar over het algemeen zijn deze liedjes (van onder anderen zijn jongste cd Onbedekt ) kleine mineurkanttekeningetjes bij het leven. Het zijn soms schetsjes over de liefde, over vroeger in het dorp Aldeboarn waar hij woonde. En soms zijn het heerlijke weemoedige schaduwen bij het alledaagse leven zoals dat aan ons voorbijtrekt.
Op zijn beste momenten doet Hessel van der Wal je ietwat denken aan Ramses Shaffy en Jacques Brel. Ook zij zongen van het leven zoals het zich aan hen voltrok. Maar de innerlijke drive die je bij Brel bij voorbeeld voelt tussen alle regels door, is helaas niet te bespeuren - nou, soms heel eventjes dan - bij Van der Wal. Het blijft qua gevoel teveel aan de oppervlakte en dat terwijl hij soms met zijn teksten goud in handen heeft. Niet thuis is zo’n lied waarin je graag zou zien dat hij tot op het bot gaat. Maar helaas.

Levensfilosofietjes

Tussen de liedjes door, die overigens heel aangenaam begeleid worden door Dirk Dekker op muziek van Martin van Dijk (componist ook van Hans Dorrestijn), wil Hessel van der Wal geestig uit de hoek komen. Maar de ironie die hij daarbij hanteert - met die vreselijke psychiater van hem als metaforisch klankbord - beheerst hij niet. Zijn grapjes over Bush vallen dan ook erg door de mand. Niet doen dus, deze cabareteske verbindingsteksten. Ook zijn levensfilosofietjes zijn niet scherp genoeg om je aan het denken te zetten.
Maar wie een Friese kunstenaar aan het werk wil zien die de taal in liedteksten als instrument gebruikt, als wapen en soms als gereedschap, kan bij Hessel van der Wal terecht. De vogels die hij in zijn hoofd heeft, krijgen zo nu en dan echte vleugels waarop je heerlijk kunt weg deinen.
Voorstelling: ‘Een hoofd vol vogels’ door Hessel van der Wal
Plaats: De Lawei, Drachten
Belangstelling: 60 personen

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties