Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
maandag 25 juni

Cultuurdonderdag, 31 maart 2005

Ondanks het cliché toch een dansfeestje
S. van Ek
Ohad Naharin is vele keren gastchoreograaf bij het Nederlands Danstheater geweest. Zijn werk viel zo in de smaak dat het NDT zeven jaar geleden een avondvullend programma aan hem wijdde. Hij is dus geen onbekende meer bij het Nederlandse publiek.
Gisteravond was er de gelegenheid zijn werk uitgevoerd te zien door het gezelschap waar hij jarenlang artistiek leider van is geweest: de Batsheva Dance Company. Het werd in 1964 opgericht door barones Batsheva De Rothschild en niemand minder dan Martha Graham die ook de eerste artistiek leidster werd. Het is momenteel het toongevende dansensemble van Israël. Galili begon er ooit als danser en choreograaf.
Deca-Dance is een terugblik van Naharin op vijftien jaar choreografie voor de Batsheva Dance Company. Zoals de titel misschien doet vermoeden bestaat de terugblik niet uit tien (deca) verschillende werken - het zijn er hooguit acht of negen - maar is de titel meer op te vatten als een woordspeling van het Engelse woord voor ‘decadent’.
Bij een woordspeling blijft het, want wat Naharin presenteert en zijn ensemble presteert is allerminst dans die in een staat van verval verkeert. Alles maakt een bijzonder krachtige en originele indruk, zeker in de uitstekende uitvoering door de uiterst professionele dansers van de Batsheva Dance Company.
Voor Naharin was het een uitdaging om deze werken, die zeer uiteenlopend zijn, aaneen te smeden tot één doorlopend geheel. Hij beschouwde het als een proces van afbraak en wederopbouw van zijn eigen werk. De zware delen moesten eruit ,,zodat het kan vliegen of op z’n minst kan zweven.’’ Het was ook een leerzaam proces want er moest opnieuw over de compositie worden nagedacht. Maar het grote voordeel was volgens de choreograaf dat werken nu vanuit een geheel ander perspectief konden worden bekeken.

Potpourri

Of dat zo is vraag ik me af. Het kwam toch een beetje over als een potpourri van reeds bekende werken. Maar dat was niet erg, er viel veel te genieten. Uit de serie hoogtepunten licht er tot slot één onderdeel uit: Black Milk . Een prachtig verbeeld voorbeeld van een inwijdingsritueel. Een buitenstaander wordt door zich met ‘zwarte melk’ te besmeuren onderdeel van een groep die dezelfde zwarte tekens draagt. Maar hij is ook degene die het lef heeft de tekens van zich te wassen om weer een individu te worden. Net als bij het NDT werd Black Milk, dat oorspronkelijk voor vrouwen is gemaakt, ook hier door mannen gedanst.
Kijken naar Deca-Dance was een feest en wel het bekende feest der herkenning. De uitdrukking is een cliché maar ik heb er verder geen woorden meer voor. De gebarentaal die dans is, maakt je soms even sprakeloos.
Voorstelling: ‘Deca-Dance’ van Batsheva Dance Company
Plaats: Harmonie, Leeuwarden
Belangstelling: 350 personen

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties