Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
maandag 25 juni

Geloof & Kerkdonderdag, 23 februari 2006

Kinderen uit Tadzjikistan geholpen door stichting Sviatoslav
Nieuwe hoop in Fryslân
Scharnegoutum - September vorig jaar brachten Ype Walstra en Tjitze Walinga van stichting Sviatoslav een bezoek aan Tadzjikistan, ‘het vergeten paradijs op aarde’. Na hun terug-komst in Nederland besloot de stichting om van Tadzjikistan een speciaal project te maken. Nu worden vier kinderen hier medisch geholpen.
ILJA ZANDBERG
Tadzjikistan is tijdelijk een speerpunt van de stichting Sviatoslav uit Scharnegoutum. Ondertussen lopen de projecten in Sint Petersburg gewoon door. Tjitze Walinga, oprichter van stichting Sviatoslav: ,,In een van de ziekenhuizen hebben we de kinderen uit Tadzjikistan leren kennen. Er lagen op dat moment zeven kinderen met polio al zes maanden te wachten tot er iemand gevonden werd die hun operaties wilde betalen. Toen wij in Tadzjikistan waren, raakte de situatie van deze kinderen ons hart. Deze kinderen hebben niemand die hen helpt, hun toekomst is zonder hoop.’’ Daarom wil de Friese stichting nu uitkomst bieden.
In januari stond er een tweede reis gepland naar het internaat voor gehandicapte kinderen. Samen met een vertaalster, enkele bestuursleden en een vrijwilliger die al jaren meehelpt in de stichting, vertrok Walinga vanuit Sint Petersburg naar Dushanbe, de hoofdstad van Tadzjikistan. ,,Tijdens de eerste reis in september werd al direct duidelijk dat er enkele kinderen waren die snel hulp nodig hadden. Daarom werden er röntgenfoto’s gemaakt. Aan de hand daarvan werden zeven kinderen uitgekozen die in Sint Petersburg geopereerd konden worden en vier kinderen die een moeilijkere operatie in Nederland zouden moeten ondergaan.’’

Visa

,,We zijn echt heel veel dagen bezig geweest met het aanvragen van alle benodigde documenten. Een paar dagen voor ons vertrek naar Nederland werden de visa afgewezen. Toen hebben we alle papieren opnieuw ingevuld en gelukkig kwam het deze keer wel goed: een dag voor vertrek waren alle visa gereed’’, vertelt Walinga.
Brechta Dijkstra, een verpleegkundige uit Sneek die sinds november meer betrokken is geraakt bij stichting Sviatoslav, maakte de reis met Walinga. Toen beiden met de elf kinderen en twee begeleiders aankwamen op het vliegveld van Moskou, zei Brechta: ,,Gelukkig, we zijn er!’’.
,,Dit bleek niet helemaal waar te zijn’’, vertelt Walinga. ,,Bij de douane bleek dat de papieren van de vier jongste kinderen niet in orde waren en zij eigenlijk regelrecht terug moesten naar Dusjanbe.’’ Het douanepersoneel vond dit eigenlijk niet kunnen en wilde de kinderen niet direct terugsturen, daarom moesten Walinga en zijn vertaalster samen met de vier jongste kinderen de nacht op het vliegveld doorbrengen. ,,Onze paspoorten en documenten waren ingenomen, dus we konden nergens heen. Wij hebben de hele nacht op een stoel gezeten, voor de douanecontrole’’, vertelt Walinga.
,,De volgende ochtend vertrok ik samen met Liza, de vertaalster, naar het consulaat van Tadzjikistan in Moskou. Gelukkig werd ons na veel praten een extra document meegegeven, waarin de ontbrekende informatie stond. Ik was blij dat we de vier jongste kinderen alsnog mee konden nemen.’’
‘s Avonds nam de groep de nachttrein naar Sint Petersburg, waar zij om 05.00 uur in de ochtend aankwamen. Daar werden zij opgewacht door verschillende medewerkers van de stichting.

Badhuis

Sytze Jan Wiersma, een vrijwilliger van de stichting, had een hele banja afgehuurd, een Russisch badhuis. Iedereen kon toen op adem komen van alles wat er de afgelopen dagen gebeurd was. ‘s Middags kwam het moment dat de zeven kinderen naar het Albregta-ziekenhuis gebracht moesten worden. Het was een moeilijk afscheid en veel kinderen huilden. De kinderen waren zo dankbaar aan de ene kant, maar ook bang voor wat te gebeuren stond.
De komende weken zullen in het teken staan van operaties en het daaropvolgende revalidatieproces. Vier kinderen uit het internaat zijn ondergebracht in gastgezinnen in Fryslân. Hurshida, een meisje van 10, heeft haar eerste afspraken in het Antonius-ziekenhuis in Sneek en in het UMCG in Groningen al gehad. Ook is zij samen met Agdya (10) naar de tandarts geweest. Bij Agdya, die doof is, zal onderzocht worden of er nog een operatie mogelijk is die haar enigszins wat van haar gehoor teruggeeft.
Hurshida en Parvis (16) en Ramazon (17) gaan donderdag naar een orthopeed in Sneek. Verwacht wordt dat deze twee jongens een vrij ingrijpende operatie moeten ondergaan. Toch zijn beide jongens blij en dankbaar dat zij deze kans krijgen. ,,Want wanneer zij niet worden geopereerd is de kans heel groot dat zij voor altijd aan een rolstoel gekluisterd zullen zijn’’, vertelt Ype Walstra. Het is de bedoeling dat alle kinderen voor 1 mei geholpen zijn.
Voor verpleegkundige Brechta Dijkstra was het in januari een bijzondere en indrukwekkende reis. ,,De omstandigheden van gehandicapte kinderen in Tadzjikistan zijn heel anders dan wij in Nederland gewend zijn’’, vertelt ze. Tijdens haar werk in Tadzjikistan werd zij gefilmd door een filmploeg van de Evangelische Omroep , die een documentaire over Dijkstra maakt. 2 mei wordt deze in het programma Het zal je maar gebeuren uitgezonden.
Het verhaal van Sangak was heel indrukwekkend, vindt Brechta. ’’Deze jongen van twaalf jaar heeft polio gehad, maar na een operatie in Sint Petersburg kan hij dankzij beugels weer redelijk lopen. Op een avond stond er een vrouw met een klein meisje voor de deur. Het bleek de moeder van Sangak te zijn, met zijn zusje. Het was een hele grote verrassing voor Sangak, want hij had zijn moeder al meer dan een jaar niet gezien! Sangak is al drie jaar niet meer thuis geweest. Hij woont nu drie jaar in het internaat. Drie jaar lang elke dag hetzelfde eten, het lijkt bijna een gevangenisstraf. Daarom hebben wij geregeld dat Sangak voor een maand naar huis mocht. De reiskosten, omgerekend tien euro, betaalden we alvast vooruit. Zijn familie woont hoog in de bergen, in een hutje van klei, zonder elektriciteit. Sangak straalde helemaal, eindelijk naar huis! Hij heeft zelfs zijn kleine broertje van twee jaar oud nog nooit gezien. Deze dingen, al lijken ze nog zijn klein, zijn heel waardevol en mooi om mee te maken.’’.
Er zijn zoveel verhalen, er zijn zoveel kinderen. In oktober stond er op de website van stichting Sviatoslav een stukje over Kostya, 'Een bezoek aan het vergeten paradijs op aarde'. Kostya is een jongen van veertien met de ziekte van Duchenne. Zijn spieren verlammen langzamerhand. Hij heeft daarom erg veel pijn. In Tadzjikistan zijn helemaal geen medicijnen te verkrijgen voor Kostya. Daarom heeft de stichting een doos vol medicijnen vanuit Nederland naar Kostya en zijn moeder gebracht. Zijn familie was heel erg dankbaar dat de medewerkers van Sviatoslav hen niet vergeten waren. 'Ook al zal deze jongen nooit beter worden, wij kunnen hem nog wel helpen', is het motto van de stichting. Nu kan hij tenminste een pijnloos leven lijden.
Hoe nu verder, is eigenlijk de vraag. Tjitze Walinga vertelt dat de nood groot is. ,,Hoe meer je ziet, hoe meer je wilt helpen. Maar stichting Sviatoslav heeft als hoofddoel om de kinderen in Sint Petersburg te helpen. Toch willen we ook de kinderen uit het internaat in Tadzjikistan een kans geven. Daarom zoeken we sponsoren die de operaties van deze kinderen willen betalen en proberen we andere organisaties warm te krijgen om het internaat en het ziekenhuis in Dusjanbe te helpen opbouwen. Dit ziekenhuis, gebouwd in 1913, heeft namelijk nieuwe medische apparatuur nodig’’.
Er is behoefte aan alles, van schone naalden tot operatietafels en van rolstoelen tot röntgenapparatuur. Maar het ontbreekt niet alleen aan apparatuur, ook aan kennis. Daarom maakt stichting Sviatoslav het mogelijk dat twee artsen uit Dusjanbe voor twee maanden naar Sint Petersburg kunnen komen voor bijscholing. ,,Het allerbeste zou zijn dat de kinderen in Tadzjikistan geopereerd worden natuurlijk’’, vertelt Brechta Dijkstra.
Er zijn röntgenfoto’s gemaakt van vijftien kinderen die ook echt een operatie nodig hebben. Deze foto’s zullen door Nederlandse artsen bekeken worden. De stichting wil ook voor deze kinderen sponsoren zoeken, om hen hoop op een nieuw leven te geven.
Tevens is stichting Sviatoslav aan het nadenken over een financieel adoptieplan. Veel kinderen hebben namelijk geen goede schoenen, geen ondergoed of winterjas. ,,Daarom zou het mooi zijn om deze kinderen vanuit Nederland te ondersteunen. Kinderen kunnen dan tweemaal per jaar naar huis. Dit is nu niet mogelijk omdat de familie daar geen geld voor heeft, maar daar heb ik eigenlijk geen woorden voor’’, vertelt Walinga. ,,Ieder kind heeft toch het recht om soms naar huis te gaan?’’

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties