Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
maandag 25 juni

Hoofdartikelvrijdag, 28 juli 2006

Laat niet de hypes regeren...
Het is dat de Tweede Kamer op reces, met vakantie is. Anders waren wij de laatste dagen al weer getuige geweest van een aantal spoeddebatten. Over de Vierdaagse, over een gewelddadige psychiatrische patiënt en wat men nog meer zou kunnen bedenken. Het bleef tot dusverre bij één, ’een gedachtewisseling’ over de oorlog in Libanon. Op verzoek van de linkse oppositie die terug leek te grijpen op de jaren zeventig toen ’de progressieven’ een boodschap meenden te hebben voor ieder land, waar ook ter wereld, met steeds de overschatting van onze werkelijke invloed.
Maar onze ’geachte afgevaardigden’ genieten van een welverdiende vakantie, spellen even niet het dagelijkse nieuws. Op zoek naar Kamervragen. Of misschien zelfs een spoeddebat, dat rechtstreeks wordt uitgezonden op televisie. Iets wat vroeger altijd nog opzien baarde, maar tegenwoordig bijna wekelijks voor komt.
Hoe gaat dat meestal? Er verschijnt een bericht in het nieuws over een misstand, een incident. Een Kamerlid, meestal van de oppositie, die het beleidsterrein dat het betreft in zijn portefeuille heeft, verzamelt haastig wat gegevens. Hij meldt bij zijn fractie en bij het presidium van de Kamer dat hij vragen heeft. Verder laat hij via zijn publiciteitsnetwerk weten dat hij beschikbaar is voor commentaar.
Een actualiteitenrubriek ziet ‘brood’ in de zaak, neemt contact op met het slachtoffer/de aangever van de misstand en haalt hem voor de televisie. Het Kamerlid wordt gevraagd te reageren, waarin deze maar al te gretig toestemt, want televisie heeft van alle media toch de grootste impact. Het samengaan van genoemde drie partijen - slachtoffer/aangever, televisie, Kamerlid - zorgt in de uitzending vaak voor een flinke verheviging. De vierde partij, de rijksoverheid, voelt zich nogal eens overvallen, heeft dan niet zo snel een adequaat weerwoord en het incident, de hype is geboren. Het Kamerlid toont zich verontrust, bezorgd en weet er een spoeddebat uit te slepen. Hij omgeeft de aankondiging ervan alvast met enige ’dreiging’: als de minister/staatssecretaris niet met een heel goed antwoord komt dan…
Een departement dat wel erg vaak met dit soort zaken wordt geconfronteerd is dat van Justitie. Het heeft al het imago gekregen van een incidentenministerie, van zaken als de Schiedammer Parkmoord, de ontsnapping van de tbs’er Wilhelm S. en de kwestie van de Congolese asielzoekers. Bij de confrontatie met dit soort zaken wist men er in eerste instantie vaak niet zo goed raad mee. Een minister kan niet alles weten en laat zich door journalisten heet van de naald wel eens tot uitspraken verleiden die hij niet kan waarmaken. Zo sprak Donner in de zaak van de Schiedammer Parkmoord over ,,Farizeeërachtige berichtgeving”.
Het ministerie van Justitie heeft nu een incidentenstrategie ontwikkeld voor de minister en zijn ambtenaren. Het gaat daarbij om het verkrijgen van een objectief feitenrelaas en centrale sturing van de informatie, zodat de minister zichzelf later niet hoeft te corrigeren.
Het is interessant ervan kennis te nemen hoe de ambtenaren van Justitie zich eigenlijk al hebben neergelegd bij de onvermijdelijkheid van hypes en incidenten. Zij proberen slechts de wanen van de dag de baas te blijven. Het is goed dat dat gebeurt, maar er is in feite veel meer aan de hand. Om dat te signaleren is het goed nog eens terug te gaan naar het begin van het hiervoor beschreven incident. Naar de drie partijen: het slachtoffer/de aangever, de televisie, het Kamerlid.
...maar verantwoordelijkheid
Eerstgenoemde wil aandacht en dat is vaak wel begrijpelijk. Maar wat wil de televisie? Is zij echt steeds zo ’met ontferming bewogen’, of heeft zij vooral de emoties voor ogen, het scoren van kijkcijfers? En het Kamerlid? Is hij slechts bezig met zijn maatschappelijk plicht, of meer met het trekken van aandacht voor zichzelf? Hij weet immers dat niets zo slecht is voor zijn toekomst - straks zijn er weer verkiezingen - dan wanneer er in zijn partij van hem wordt gezegd: je bent niet bekend, we zien je nooit op de buis. Voor vele Kamerleden is de komende maanden het belangrijkste: welke plaats krijg ik op de kandidatenlijst van mijn partij?
En zo is dan ontstaan die omgekeerde wereld dat de media steeds meer de agenda van de politiek gaan bepalen. Zodat veel politici in een steeds kwetsbaarder positie komen. In een poging de kloof met de burger te overbruggen, buigen ze steeds meer voor die burger. Terwijl die burger in feite iets anders wil: een politicus die zijn eigen verantwoordelijkheid neemt. Je merkt tegenwoordig gelukkig dat er weer waardering komt voor politici die niet alle kanten uitwaaien, maar zichzelf blijven. Dat loont. Daar zijn momenteel ook voorbeelden van.

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties