Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
maandag 25 juni

Hoofdartikeldinsdag, 3 oktober 2006

De Armeense kwestie...
De ‘Armeense kwestie‘ die het CDA en de PvdA lijkt te treffen, heeft merkwaardige elementen. In de eerste plaats de klaarblijkelijke verschillen van mening over geschiedenis. Is er nu wel of niet sprake geweest van massale slachting in 1915 en 1916 onder Armeense kinderen, vrouwen en ouden van dagen? En zo ja, was er sprake van systematische voorbereiding en uitvoering, zodanig dat er sprake is van beleid dat is gericht op genocide. Daarnaast is het opmerkelijk hoe een opvatting over een geschiedenis van bijna honderd jaar geleden, zo veel politieke actualiteit heeft. Niet alleen in Turkije, maar ook in Nederland, tot op het partijpolitieke niveau. De kwestie zoals die in Nederland speelt, ligt zo gevoelig in Turkije dat parlementsleden in Turkije hardop de democratische, vrije orde in Nederland ter discussie stellen. Ze doen dat naar aanleiding van het schrappen van Turkse kandidaten voor de Tweede Kamer voor het CDA en de PvdA. De Turkse ambassadeur in ons land heeft zich ook geuit over de kwestie zoals in die Nederland speelt. De ambassadeur heeft in een brief aan NRC Handelsblad onder meer gezegd dat ‘historici verdeeld zijn over hoe de gebeurtenissen in 1915, 1916 gekwalificeerd kunnen worden’. Gisteren werd bekend dat een onbekende pro-Turkse groep computerpiraten Nederlandse websites heeft gekraakt en heeft overgenomen. Onder meer een site tegen zinloos geweld werd door de hackers ‘overgenomen’, evenals een site van de Schaatsbond. De actie is gepleegd uit protest tegen de Nederlandse behandeling van de Turkse kandidaat-Kamerleden.
Alle gebeurtenissen geven aan dat de Armeense kwestie een wel heel bijzondere is. Het bijzondere begint al met het wetsvoorstel van de ChristenUnie, afgelopen juni. Daarin wordt het strafbaar gesteld als op beledigende wijze misdrijven tegen de menselijkheid worden ontkend. Het voorstel beoogt vooral het beter kunnen aanpakken van anti-semitisme zoals dat op internet zichtbaar is, maar het richt zich ook op ontkenners van de genocide op de Armeniërs, bijna honderd jaar geleden.
...en de politiek
De Armeense kwestie zoals die door de Turkse overheid wordt voorgesteld, is een voorbeeld van mystificatie en ontkenning. Dwars tegen alles wat decennialang in Turkije en in de rest van de wereld aan Turkse propaganda is uitgedragen, staat de mening van historici, ook van Turkse afkomst. Er is geen twijfel over mogelijk: honderdduizenden mensen zijn op beestachtige wijze om het leven gebracht. Waar over getwijfeld kan worden, zijn slechts de aantallen: waren het er achthonderdduizend of waren het er een miljoen. De Turkse propaganda wordt goed uitgespeeld. Bijvoorbeeld door de Turkse ambassadeur die probeert de aandacht te verleggen van de gebeurtenis naar de interpretatie van de historie. De Turkse Nederlanders zijn in die sfeer opgegroeid; ze hebben niets anders gehoord dan dat de genocide een ‘leugen’ is. Dat standpunt is hen eigen geworden, en een aanval op dat standpunt is een aanval op hun identiteit als (ook) Turk.
Dat mechanisme is begrijpelijk en ligt ook niet zo ver van mechanismen van het collectief historisch bewustzijn van Nederlanders, bijvoorbeeld ten aanzien van de koloniale macht die Nederland was. Pas na eeuwen was het Nederlandse volk zo ver dat de werkelijkheid van harde slavernij werd erkend en openlijk werd gezien als schaduwzijde van de triomfantalistische periode van de vaderlandse geschiedenis van de zeventiende eeuw. De ontkenning van de Nederlandse betrokkenheid bij schandelijke daden jegens inheemse bevolkingen is weliswaar geen inzet geweest van Nederlandse propaganda, maar in de praktijk bestonden die schanddaden niet, omdat vooral de positieve zijden van ons land als koloniale mogendheid werden belicht en ‘gevierd’. Tot op de dag vandaag; kijk naar de uitroep van minister-president Balkenende, met zijn verwijzing naar de VOC-mentaliteit. Het is precies die mentaliteit waarin de uitbuiting van de inheemse bevolkingen plaatsvond.
De Armeense kwestie is nog niet afgelopen. Politieke partijen in ons land zien met vrees en beven hoe Turkse kiezers zich afkeren van partijen die een ‘zuiver’ standpunt ten aanzien van de genocide verlangen - en dat zijn alle partijen. Daarmee komen partijen in de verleiding om allerlei kunstgrepen toe te passen, bijvoorbeeld formuleringen en woordspelletjes, om de Turkse achterban voor de partij te behouden.

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties