Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
maandag 25 juni

Hoofdartikelwoensdag, 12 september 2007

Zondebok gezocht...
Het gaat beter in Irak, zegt de Amerikaanse generaal David Petraeus. Hij gaf maandag en gisteren het Congres tekst en uitleg over de resultaten die de Amerikanen in Irak hebben geboekt sinds er begin dit jaar in opdracht van president Bush 30.000 extra militairen naar het land zijn gestuurd.
Op dit moment zijn er 168.000 Amerikaanse militairen in het Arabische land. Als blijk van succes voor de nieuwe strategie wordt vooral gewezen naar de verbeterde situatie in de Iraakse provincie Anbar. Deze soennitische regio was jarenlang het centrum van de opstand tegen de Amerikaanse aanwezigheid. Maar momenteel strijden lokale stammen, die voorheen tegen de Amerikanen vochten, mét het Amerikaanse leger tégen radicale groepen zoals Al Qaida. De provincie is zelfs zo veilig dat president Bush het aandurfde er vorige week een bezoek aan te brengen.
Maar is ‘Anbar’ daadwerkelijk een succes? Als dat zo is, waarom worden de extra troepen in die provincie dan niet teruggetrokken om elders in Irak te worden ingezet? De vraag stellen is hem beantwoorden. Ook het Amerikaanse leger weet dat de rust in Anbar slechts schijn is en alleen te danken is aan de massale aanwezigheid van Amerikaanse troepen. Zodra zij hun hielen hebben gelicht, zullen de door de Amerikanen bewapende soennitische milities zich tegen hun sjiitische rivalen keren.
En als de nieuwe aanpak echt werkt, dan roept dat nog meer vragen op. Waarom is dit niet eerder gedaan? Waarom werd in de afgelopen drie jaar steeds gezegd dat het de goede kant opging? Was de oorlog minder bloedig verlopen als het Witte Huis eerder capabele leiders had aangesteld? Op politiek gebied is nog minder resultaat geboekt met de extra troepeninzet dan in militair opzicht. De hoop was dat als de Amerikanen de rust zouden herstellen, de Irakezen zouden gaan werken aan onderlinge verzoening. Daar is niets van terechtgekomen. Dat de soennieten in Anbar nu zo nauw samenwerken met de voormalige Amerikaanse vijanden, en niet met de sjiieten, betekent in feite een bezegeling en een voortduring van de sektarische opdeling.
...en gevonden
De Iraakse sjiitische regering is niet blij met de Amerikaanse aanpak. Premier Maliki, die meent dat de soennitische vijanden van zijn regering worden gesteund, ziet de bui al hangen. De voorlopige rust in Irak wordt straks door de Amerikanen aangegrepen om zonder gezichtsverlies een groot deel van de troepen terug te trekken, waarop de strijd tussen de soennieten en sjiieten verder oplaait. De Iraakse regering zal dan de schuld krijgen van het toegenomen geweld omdat zij te weinig zou hebben gedaan aan verzoening tussen de bevolkingsgroepen.
Maar Maliki’s kopzorgen zijn niet het probleem van Washington. Het enige wat de oorlogsmoede Amerikanen willen is dat de VS, om hun machtspositie in het Midden-Oosten te handhaven, vanuit een positie van kracht Irak verlaten en niet als een vernederde supermacht. Dat is een volstrekt andere ambitie dan waarmee zij de oorlog begonnen. Nadat de vermeende massavernietigingswapens niet werden gevonden en Saddam Hussein geen banden bleek te onderhouden met Al Qaida, was democratisering van Irak het nieuwe doel. Daar is niets van terecht gekomen. Als de Amerikanen straks weggaan is Irak meer verdeeld dan ooit.
Door de overwinning anders te definiëren, hopen de Amerikanen met opgeheven hoofd Irak te kunnen verlaten. Een troepenmacht zal achterblijven om de strategische belangen te beschermen, maar de aanpak van de burgeroorlog zal op het bordje van de Iraakse regering worden geschoven. Terwijl het toch de Amerikanen waren die na de val van Saddam het land bestuurlijk in chaos stortten door eerst de ambtenarij naar huis te sturen, vervolgens een halfslachtige poging deden democratie af te dwingen, en toen dat niet lukte aanpapten met de soennitsche vijanden van de sjiitische regering. En terwijl in Anbar door massale Amerikaanse troepeninzet een schijnbare vrede werd uitgeroepen, werd de rest van het land uitgeleverd aan criminelen, krijgsheren en milities. Je kunt er op wachten: de regering-Maliki, die in een zwakke positie verkeert, zal als zondebok fungeren voor het Amerikaanse falen.

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties