Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
dinsdag 19 juni

Hoofdartikelzaterdag, 19 mei 2018

2018: het vieren van zichtbare oecumene
Het is een jubileum dat in lokale kerken - als je het niet zou weten - zomaar ongemerkt voorbij zou kunnen gaan: vijftig jaar Raad van Kerken in Nederland. Het wordt op tweede pinksterdag feestelijk herdacht in de Joriskerk in Amersfoort.
Er wordt stilgestaan bij een belangrijke gebeurtenis in de Nederlandse kerkgeschiedenis. De Raad van Kerken werd op 21 juni 1968 opgericht. Tegenwoordig zijn er achttien kerken en kerkelijke organisaties aangesloten bij de Raad. Zij vertegenwoordigen zo’n zes miljoen christenen in Nederland.
De Raad groeide vanaf 1968 uit tot een ontmoetingsplatform van kerken die in getuigenis en dienst gestalte geven aan de brede gemeenschap van kerken. Daarin komen zowel geloofsvragen, de vragen rond het ambt, sacramenten en kerkvisie aan de orde als de gezamenlijke ‘dienst aan de samenleving’, zoals dat wordt genoemd.
Dat er maandag onder meer een doopsgezinde predikante en een katholieke bisschop samen de viering zullen leiden is al een teken welke stappen er gezet zijn in vijf decennia. Mgr. Hans van den Hende, de voorzitter van de Nederlandse Bisschoppenconferentie, verwoordt het zo: ‘We trekken steeds meer samen op. Christenen vormen een kleine groep. Je bent samen geroepen tot getuigenis’. Een gezamenlijk Pinksteren dus, maar dan altijd.
De Raad zet zich in voor diegenen die onvoldoende stem hebben in de samenleving en als geweten voor de kerken om de onderlinge contacten uit te bouwen. Daarin is men menige keer voorloper geweest. Toen het asielvraagstuk nog 'ontdekt’ moest worden door politici kwamen vertegenwoordigers van het brede kerkenplatform al in het geweer door te laten horen dat je uitgeprocedeerde vluchtelingen niet op straat in Nederland kon laten creperen. Algemeen-secretaris Ineke Bakker was een luis in de pels om te laten zien dat er achter menige Nederlandse voordeur stille armoede bestaat. Nu roepen ministers dat het een schande is dat een kind zich ziek meldt bij een vriendje ‘omdat hij niet een cadeautje kan betalen’.
We denken vaak dat oecumene alleen maar gaat over die ene vraag: wanneer er ‘eindelijk’ gezamenlijk avondmaal gevierd kan worden. Maar na vijftig jaar is wel duidelijk dat hele andere vragen zullen zorgen voor meer zichtbare eenheid. Hoe je bijvoorbeeld samen mensen uitnodigt om (weer) eens een kerk te bezoeken, zoals met de Kerkproeverij gebeurt. Hoe je laat zien dat de interreligieuze dialoog echt bestaat én mogelijk is, zie het in 2008 ontstane Overleg Joden-Christenen-Moslims (OJCM). En dat opwarming van de aarde ons állemaal aangaat. Iets wat we bij het Conciliair Proces al hoorden. In vijf decennia heeft de landelijke Raad met verve ‘een makelaarsrol’ vervuld tussen de wereldwijde oecumene en de oecumene op plaatselijk vlak. Daarom is het een mijlpaal die met recht gevierd mag worden. LB

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties