Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
maandag 25 juni

Hoofdartikelmaandag, 28 oktober 2002

Onrust in de politiek…
Het is maar dertien weken voor de verkiezingen en in diverse partijen rommelt het nog in de top. De Partij van de Arbeid voert in zaaltjes in het land een act op voor vier personen. Het zijn de kandidaat-lijsttrekkers, die elkaar vrijmoedig de rol gunnen die bij hen past. Wouter Bos bijvoorbeeld speelt de felle, van ongeduld trappelende jonge hond. Hij keft allerlei dingen over hoe slecht de keuzes van de CDA-VVD-coalitie zijn en stelt daarvoor in de plaats de ‘oplossingen’ van de PvdA: je moet maar lef hebben.
Klaas de Vries is het leukste jongetje van de klas en lijkt vooral mee te doen om de PvdA-achterban voldoende keuze te bieden. Jeltje van Nieuwenhoven moet steeds maar weer uitleggen waarom ze uiteindelijk toch bij het viermanschap hoort: ze slingert op iedere bijenkomst haar ‘gevoel’ op de dag waarop het kabinet viel, de zaal in. En dan is er de nieuwkomer Jouke de Vries, de het aandurft om ‘rechtse’ ideeën aan de PvdA-leden te verkopen. Zijn inbreng lijkt het meest zinvol in een partij die vooralsnog geen helder geluid heeft en moet teren op de vergane glorie van versleten termen, zonder te kunnen aangeven hoe het moet in ons land.
D66 lijkt de voormannencrisis nog te moeten krijgen. Buitenstaanders verbaasden zich er al over hoe Thom de Graaf na de enorme dreun van de vorige verkiezingen als vanzelfsprekend de rol van voorman bleef houden. Onder zijn bewind is het alleen maar slechter gegaan met de partij, maar niemand leek te bedenken dat de neergang wel eens iets met De Graaf te maken zou kunnen hebben. Buitenstaanders hebben allang genoeg van de praatjes van De Graaf, over bestuurlijke vernieuwing en over het koningshuis en vooral van de op het oog handige timing om die onderwerpen ter sprake te brengen. Maar in werkelijkheid is die timing beschamend en mensen hebben dat door.
De VVD heeft het niet gemakkelijk met haar voorman Zalm. De berekenende politicus heeft terecht of onterecht een smet op zijn blazoen, sinds zijn rol in het einde van het kabinet-Balkenende. Zalm probeert nadrukkelijk LPF-onderwerpen naar zich toe te trekken, maar daarin is hij niet zo geloofwaardig. Zijn plotselinge wens om een half miljard extra naar veiligheid te schuiven, komt als mosterd na de maaltijd. En zijn greep naar de publieke omroep doet ook wat gekunsteld aan, zelfs in het besef dat de VVD altijd kritisch jegens de omvang van de publieke omroep is geweest.
…ook bij de kleine partijen
Bij de kleinere partijen rommelt het ook flink. Neem de ChristenUnie. Die partij wacht een moeilijk congres, naar aanleiding van het besluit van het partijbestuur dat Veling niet terug komt als lijsttrekker. In de vrijgemaakt-gereformeerde achterban wordt Van Middelkoop nu nadrukkelijk naar voren geschoven: geen nieuwkomer, laat staan een vernieuwer, maar wel een ervaren parlementariër. Voordat Van Middelkoop lijsttrekker kan worden, moet het bestuur de heftige confrontatie met de leden zien te overleven. Hoe groter de onenigheid op 9 november, hoe meer kans op versplintering van krachten en dus hoe minder kans op herovering van de vijfde zetel. En als de partij geen zetelwinst haalt, zal dat bijzonder te betreuren zijn.
Bij de LPF-achtige partijen is het rommelen in de marge: Leefbaar Nederland is in de peilingen tot het nulpunt gezakt; de LPF bijna verdwenen; oud-minister Heinsbroek met zijn nieuw elan lijkt de meeste waardering te krijgen van gefrustreerde LPF-ers.
Het CDA is de partij die het meeste garen spint bij de val van het kabinet. Niks geen gedoe rond de lijsttrekker, integendeel. En de kritiek van de oppositie op Balkenende versterkt alleen maar zijn positie. Het CDA lijkt dezelfde strategie te hanteren als voor de vorige verkiezingen: geen partij uitsluiten als coalitiegenoot. Het leek er even op dat het CDA bij voorbaat met de VVD wilde door regeren, maar bij nader inzien beseft het CDA dat het strategisch akkoord het resultaat was van straffe onderhandelingen. En dat is iets heel anders dan een verkiezingsprogramma.
Bij alle onrust en onduidelijkheid is een ding van het grootste belang: laat het verkiezingen zijn die over de inhoud gaan en niet over incidenten en personen.

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties