Dit artikel is vandaag gratis

Als politici in Dantumadiel elkaar wantrouwen, hoe kun je dan verwachten dat inwoners en bedrijven ónze gemeente vertrouwen | Open brief

Het gemeentehuis van Dantumadiel in Damwâld. Foto: FD

In 2018 was het opkomstpercentage bij de gemeenteraadsverkiezingen van Dantumadiel 56,15 procent. Er werden 14.884 inwoners opgeroepen om te komen stemmen. Van deze uitnodiging maakten slechts 8.358 inwoners gebruik. Dat kan beter, vindt Hilbrand Visser.

Beste inwoners van Dantumadiel,

In 2018 was het opkomstpercentage bij de gemeenteraadsverkiezingen 56,15 procent. Er werden toen 14.884 inwoners opgeroepen om te komen stemmen. Van deze uitnodiging maakten destijds slechts 8.358 inwoners gebruik.

Op 14, 15 en 16 maart aanstaande krijgen jullie - mits stemgerechtigd - weer de kans om naar de stembus te komen. Dantumadielse politieke partijen buitelen over elkaar heen om duidelijk te maken hoe belangrijk een stem op hen zal zijn. Mijn partij en ik zelf doen volop mee.

Fusiespook

Voor de gemeente Dantumadiel lijkt hét verkiezingsonderwerp het al dan niet fuseren of herindelen van onze gemeente te zijn. Maar wat bieden de politieke partijen op het gebied van woningbouw, armoedebestrijding, de jeugdzorg, het maken van plannen voor brede scholen of een doarpshûs? Tot nu toe, blijft het te stil. Het ‘fusiespook’ houdt alles in haar houdgreep en we slaan elkaar als politieke partijen de tent uit met gezochte en soms weinig relevante argumenten. Nogmaals... ook ík doe eraan mee.

Jullie verdienen beter! Wat maakte dat 43,65 procent van de inwoners in 2018 niet de moeite nam om naar de stembus te komen? Hier is voor Dantumadiel, bij mijn weten, niet specifiek onderzoek naar gedaan. We weten het niet precies. Wat ik de laatste tijd, sinds mijn kandidatuur, veel hoor in het verlengde van ‘gebrek aan vertrouwen’ zijn uitspraken als: ‘ …sy binne drok mei harsels... ’ en ‘ …ik soe net graach myn nekke útstekke… ’ en ‘ …lit hunnie it mar útsykje, wy regelje it sels wol… ’.

Motivatie uit mijn kinderen

Mijn motivatie om politiek actief te willen zijn, is oprecht ingegeven door mijn kinderen. Ik ben wie ik ben, dankzij mijn jeugd in het mooie Dantumadiel, Damwâld in het bijzonder. Overigens niet direct dankzij de gemeente, maar wel dankzij de mensen om mij heen. Op cbs De Bron, in de Gereformeerde kerk, bij Broekster Boys en (veel later) De Wâlden, schaakclub Schaakwoude, de ijsbaan bij vrieskou en natuurlijk op straat (omdat we geen kabel hadden en er geen mobieltjes waren). Was alles vroeger beter? Nee dat niet, maar ik had én heb het goed in Damwâld. Ik gun mijn jongens ook zo’n jeugd. Simpel.

Een gemeentelijke fusie of herindeling kan wat mij betreft nooit een doel op zich zijn, het is in het beste geval een middel. Deze discussie in Dantumadiel zit veel dieper volgens mij. Het is ook zeker geen kwestie van zwart-witdenken. Naar mijn smaak is hét verkiezingsitem in onze gemeente vooral ‘Vertrouwen’. Of misschien eigenlijk ook wel het gebrek daaraan. Sommige mensen zeggen wel eens ‘vertrouwen’ noemen is eigenlijk wantrouwen bedoelen. Helaas lijkt dat ook in politiek Dantumadiel het geval te zijn.

We praten óver elkaar

Ik kan het niet anders zien dan dat de politieke partijen in Dantumadiel elkaar ten diepste niet vertrouwen. Wanneer dat zo is; hoe kun je dan verwachten dat inwoners en bedrijven ónze gemeente vertrouwen. In Dantumadiel praten we tegenwoordig over elkaar in plaats van met elkaar. Ik herhaal het nog maar eens: ook ìk doe daaraan mee.

Vertrouwen of een gebrek daaraan is niet een exclusieve verdienste van ‘de politiek’, zeker niet de lokale politiek. Er is wel steeds verwarring, merk ik op dit thema. Er zijn wat mij betreft te veel mensen die het op de volgende manier uitleggen: ‘Als jij zegt wat ik vind, dan vertrouw ik jou’.

Het klopt niet, maar ik begrijp het wel. Dit is immers zoals consumenten nog vaak aankijken tegen winkels en bedrijven, vanuit het adagium ‘De klant is koning!’. Maar burgers van een gemeente zijn géén consumenten. En een gemeente is géén bedrijf. Ook simpel, toch? Als inwoners zullen we dan ook af en toe moeten accepteren dat bij het antwoord ‘nee’ niet direct het vertrouwen in het geding is.

Waar zijn we het wel over eens?

Volgens mij wordt het tijd in de Dantumadielse politiek dat we in brede zin de hand(en) in eigen boezem steken. Dus coalitie, oppositie en ook ons college van B en W. Laten we het - om maar eens een begin te maken - eens hebben over waar we het in het belang van onze inwoners en bedrijven wél over eens zijn. Dat geeft dynamiek, nodigt uit en het verbindt.

Vertrouwen herstellen kost tijd, energie en vooral een open blik naar de toekomst. Ook hierin is Damwâld, en in het bijzonder de korfbalclub, een inspiratiebron. De naam van deze vereniging? K.v. W.I.K. ’34, oftewel: ‘Willen Is Kunnen’.

Ik doe mee en spreek het vertrouwen uit dat jullie stem ertoe doet. Stemmen geeft bestaanswaarde aan ons politieke systeem dat ten dienste staat van jullie, mij en onze kinderen. Op welke partij stemmen? Zelf weten wat mij betreft. Gebruik daarvoor vanaf 10 februari aanstaande als hulpmiddel onze raadsbrede stemhulp, via de website van ónze gemeente!

Hilbrand Visser - in heit út Damwâld en kandidaat-raadslid CDA Dantumadiel

Nieuws

menu