In Israël is alles bijna als vanouds, al is er nog steeds geen regering en zijn de problemen met de Palestijnen nog lang niet voorbij | Column

Israël lijkt weer terug bij normaal te zijn. Alsof er geen oorlog is geweest, en bijna ook alsof Covid-19 tot een ver verleden behoort.

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu.

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Foto: EPA

Dinsdag vervallen de beperkingen met betrekking tot het aantal mensen dat kan worden toegelaten in winkels, restaurants en feestzalen en bij culturele en sportieve evenementen en toeristische attracties. Met één aspect van de werkelijkheid waarmee we het laatste jaar zo vertrouwd zijn geraakt, het dragen van een mondkapje, zullen we nog even moeten leven. Dat wil zeggen in gesloten ruimtes, buiten bedekken we onze neuzen en monden al lang niet meer.

Israël heeft nog steeds geen regering of een begroting, verhoudingen tussen Joden en Arabieren zijn enorm gespannen, en een vijfde verkiezingsronde staat voor de deur als oppositieleider Yair Lapid er niet in slaagt om binnen iets minder dan een week een Netanyahu-loze coalitie (een zogenaamde memshelet shinoei , ‘regering van verandering’) in elkaar te knutselen. Dat is zo te zien een uiterst gecompliceerde klus, minstens zo ingewikkeld als het bouwen van een Scandinavische zelfbouwkast zonder instructies, in het donker. Maar in minstens één opzicht wijst Israël de rest van de wereld de weg.

Vrienden en vijanden

Oh ja, en dan is er natuurlijk toch ook nog die oorlog van eerder deze maand. Op Twitter, TikTok, Instagram en Facebook vechten voor- en tegenstanders, ‘vrienden’ en vijanden, van Israël en de Palestijnen nog even door. Als je hun commentaren leest, zou je bijkans vergeten dat het hier - in Gaza én in Israël - gaat om echte doden en gewonden, en om echte gezinnen en families die zich met hun verliezen zullen moeten verzoenen.

Enerzijds bagatelliseren ‘pro-Palestijnse’ reaguurders het gewelddadige effect van de dodelijke raketten van Hamas en Islamitische Jihad. Zij hebben het er niet over dat die organisaties vooral terreur, dood en verderf onder Israëls burgerbevolking willen zaaien, en daar ruimschoots in slagen.

Anderzijds hoor je in Israëlische media en van ‘pro-Israëlische’ luie-stoel-sympathisanten maar heel weinig over de gruwelijke gevolgen van de Israëlische aanvallen voor de burgerbevolking in de Gazastrook. Net als bij elke vorige - en, sorry dat ik het zeg, ook iedere volgende - ronde zijn alle burgers verliezers. Enkel de politieke ‘leiders’ aan beide kanten claimen, zoals verwacht, de overwinning, ieder van hen met zijn eigen agenda. ‘Welgelukzalig zijn de volken, die het alzo gaat’ (Psalmen 144:15, geparafraseerd).

Hopelijk zal de huidige Amerikaanse regering iets onpartijdiger en meer oprecht betrokken zijn dan de vorige, en veel krachtdadiger dan die daarvoor. Want om dit overbodige conflict te beëindigen is hulp van buitenaf van levensbelang. Dat is volgens mij nu duidelijker dan ooit tevoren.

Voucher

Ondanks de spanningen en onzekerheden gok ik toch maar op een terugkeer naar een (nieuw) soort normaal. Deze week heb ik de knoop doorgehakt en een ticket besteld waarmee ik eind volgende maand voor een lange week naar Nederland hoop te vliegen.

De maatschappij waarmee ik de laatste jaren altijd heen en weer ben gevlogen tussen Schiphol en Ben Gurion vliegt nog niet, maar heeft al wel vluchten beschikbaar vanaf midden juni. Omdat ik nog een voucher bij hen had die tot begin augustus geldig is (vorig jaar had ik aan het begin van de zomer met onze jongste zoon zullen komen, dat ticket was al geboekt voordat we zelfs maar wisten wat corona was), heb ik het risico genomen.

Nu maar hopen dat het allemaal gaat lukken. Het wordt na anderhalf jaar tijd dat ik mijn vader en verdere naaste familie weer eens zie. Als ik kom, staat een bezoek aan Leeuwarden zeker ook op het programma. Hopelijk tot gauw dus, en voor nu S habbat shalom .


Bert de Bruin is historicus en leraar Engels aan het Leo Baeck Education Center in Haifa. Hij woont sinds 1995 in Israël.