Commentaar: Staat moet belofte aan Groningen waarmaken

Acht jaar na de zwaarste beving ooit in Groningen, op 16 augustus 2012 in Huizinge met een kracht van 3,6 op de schaal van Richter, is het einde van het leed nog niet in zicht. Weliswaar wordt over twee jaar de gaskraan dichtgedraaid, maar veel mensen zullen nog jaren daarna met de gevolgen kampen.

Een door aardbevingen beschadigde boerderij in het Groningse Warffum.

Een door aardbevingen beschadigde boerderij in het Groningse Warffum. Foto: Shutterstock

Tot op de dag van vandaag worden ze keer op keer opgeschrikt door aardbevingen. En die gaan vermoedelijk nog minstens tot 2050 door, zolang de drukverschillen in de bodem zich nog niet vereffend hebben. Intussen gebeurt er nauwelijks iets. Dik 26.000 adressen moeten worden onderzocht, beoordeeld en eventueel versterkt.

Er is nog maar paar schamele procenten van de gevallen afgevinkt – en niet omdat het huis nu aardbevingsproof is maar omdat het adres niet klopte. De onzekerheid over veiligheid en de onduidelijkheid over wanneer de overheid er wat aan doet, leidt tot stress, machteloosheid en woede en dat mondt niet zelden ook uit in ernstige lichamelijke klachten.

Ramp in slow motion

Bij een acute crisis als het uitbreken van een virus zijn onmiddellijk ingrijpende maatregelen mogelijk en worden miljarden vrijgespeeld, zo ondervindt Nederland nu. Maar deze ‘ramp in slow motion’ kan Den Haag al zeventig jaar niet aan. Eerst werd weggekeken van de risico’s, en sinds de bevingen begonnen is er gebrek aan daadkracht. Alles in dit dossier ademt ‘te weinig, te langzaam, te laat’.

Lees ook: Commentaar: De overheid verzaakt haar zorgplicht in Groningen

Er wordt eindeloos gesteggeld over meetmethoden, randvoorwaarden, procedures en modellen; ze worden niet zelden aangepast – wat soms tot de bizarre situatie leidt dat huizen in dezelfde straat verschillend worden beoordeeld. Deadlines worden niet gehaald, erger, ze worden vaak niet eens gesteld. De Nationaal Coördinator Groningen heeft voldoende mandaat noch voldoende middelen.

Dat is geen hart onder de riem maar olie op het vuur – net als het achteloze ‘bevinkje’ dat minister Wiebes zich al eens liet ontglippen

‘We leven mee en hopen dat de versterkingsoperatie snel op gang komt’, twitterde het ministerie van BZK in juli, toen zich in één week weer drie bevingen voordeden. Machtelozer zin is nauwelijks denkbaar. Dat is geen hart onder de riem maar olie op het vuur – net als het achteloze ‘bevinkje’ dat minister Wiebes zich al eens liet ontglippen.

Harde beloftes

Vanuit technisch oogpunt is het verdedigbaar dat nieuwe inzichten leiden tot beleidsaanpassingen. Zeker nu een economische crisis nadert, is hand op de knip verstandig overheidsbeleid. Maar deze situatie is uitzonderlijk in schaal en gevolgen. Er liggen harde beloftes aan tienduizenden Groningers die jarenlang in onveiligheid gelaten zijn.

Snelheid en resultaat wegen hier zwaarder dan het maar steeds blijven dralen bij de vraag wat de optimale regels zijn. Investeer desnoods te veel in huizen die dat technisch gezien achteraf misschien niet nodig blijken te hebben. Het feit dat de bewoners daarmee een lange periode van onveiligheid en onzekerheid kunnen afsluiten, is van onschatbare waarde.

Reageren? Mail dan naar: hoofdredactie@frieschdagblad.nl

Commentaar: Gronings herstel moet fysiek én innerlijk zijn

Drieëndertig jaar na de eerste aardbeving als gevolg van gaswinning is er concreet geld beschikbaar gesteld dat Groningen moet helpen een fijnere provincie om te leven te worden. Het Nationaal Programma Groningen (NPG) maakte gisteren bekend welke plannen direct kunnen worden verwezenlijkt.

Nieuws

Meest gelezen

menu