Opinie: Eenzaam? Ik maak graag kennis met u!

De Week tegen Eenzaamheid duurt nog tot en met morgen. Wie thuis zit en weinig contact heeft met anderen worstelt vaak ook met zijn of haar identiteit. En voor chronisch-progressieve zieken is de vraag wie of wat je bent zelfs erg confronterend.

Koning Willem-Alexander bezocht maandag initiatief Tijd voor Krijt in Leiderdorp. Tijdens het bezoek stond De Week tegen Eenzaamheid centraal.

Koning Willem-Alexander bezocht maandag initiatief Tijd voor Krijt in Leiderdorp. Tijdens het bezoek stond De Week tegen Eenzaamheid centraal. Foto: ANP

Wil je in een paar zinnen vertellen wie je bent en wat je doet?” Wellicht krijgt u deze vraag ook regelmatig. Bij een voorstelrondje voor nieuwe leden van de vereniging misschien. Wellicht in een breed overleg met veel nieuwe collega’s of een training. Vult u zelf maar in. Afhankelijk van de groep vertel je in ieder geval wat voor werk je doet, en daarnaast hoe je thuissituatie eruit ziet en wat je hobby’s zijn.

Maar, ik ben chronisch ziek en ‘zit’ thuis. Wie ben ik dan eigenlijk? Wat geeft mij, u en jou ‘identiteit’? Ons werk? Ons ‘zijn’? Mijn of uw hobby’s? Deze week is de Week tegen Eenzaamheid. Wat kunnen wij, gezonden en zieken, doen tegen eenzaamheid en (het gevoel van) onbegrip?!

Maar wat zeg je dan? ,,Ik ben Peter van den Berg, 46 jaar, getrouwd en arbeidsongeschikt?”

Onlangs stond ik zelf ook voor die vraag: ,,Peter, wil jij jezelf ook voorstellen?” Maar wat zeg je dan? ,,Ik ben Peter van den Berg, 46 jaar, getrouwd en arbeidsongeschikt”? Eerlijk en de rauwe werkelijkheid. Maar die hakt er bij de deelnemers, die elkaar en dus mij nauwelijks tot niet kennen, wel ineens in. Trouwens, niet alleen bij henzelf.

Slikken

Zoiets zeggen is denk ik net zoals even slikken voordat je uit een vliegtuig springt bij je eerste les parachutespringen. Het negeren en zeggen ,,Ik ben Peter van den Berg, heb Nederlands Recht gestudeerd en ben juridisch adviseur”, dat kan ook. Het klopt helemaal, maar dekt dit antwoord de volledige lading?

Wie was ik? Ja, die vraag kunnen we, kan ik, gemakkelijk beantwoorden. Maar doet dat er (nu nog) toe? Blijkbaar is werk, een lidmaatschap van een belangrijke en grote organisatie van grote betekenis voor wie je bent. Je telt mee als je een interessante baan of verantwoordelijkheid hebt.

Maar moet je dan wat bewijzen om mee te tellen? Heb ik pas een identiteit omdat ik een goede cv heb?

Regelmatig ervaar ik wat mee-warige blikken of een vragende houding of men mij wel serieus kan nemen. Als ik echter een pak met stropdas aan heb en mijn koninklijke onderscheiding heb opgespeld, dan word ik ineens anders benaderd. Zeker als ik daarbij vertel wat ik gedaan heb. Maar moet je dan wat bewijzen om mee te tellen? Heb ik pas een identiteit omdat ik een goede cv heb?

Identiteit

Identiteit. Wat is dat? Wie ben ik? Ja, zowel peuters in de peuterpubertijd (,,ik ben twee en ik zeg nee”) als ‘gewone pubers’ gaan door deze fase heen. Wie ben ik is dan een antwoord op de vraag waar kom ik vandaan, wie wil ik zijn en waar ga ik naartoe? In de midlifecrisis worden ook velen daarmee geconfronteerd. Is dit nu het leven dat ik wil leven of is er meer?

Het is ook de vraag waar chronisch-progressieve zieken kei- en keihard mee worden geconfronteerd. Een haarspeldbocht in het leven zorgt ervoor dat je niet meer bent die je was en dat je niet degene wordt die je nu bent. Na zo’n haarspeldbocht zit je even stil, kijk je naar achteren, op zij en naar voren. Wellicht zit daar nog een tussenstap bij: voordat je naar voren kijkt en op pad gaat kijk je eerst naar boven. Verwacht je het van boven?

Zo’n ‘voor’ en ‘na’ vragen om zorgvuldige herschrijving van je levensgeschiedenis. Een heroriëntatie op wie ik ben

Terug naar die haarspeldbocht. Vanaf dat moment is er een ‘voor’ en een ‘na’. Een periode of leven voordat er problemen kwamen en nadat er problemen en grote zorgen kwamen. Zo’n ‘voor’ en ‘na’ vragen om zorgvuldige herschrijving van je levensgeschiedenis. Een heroriëntatie op wie ik ben en hoe ik later herinnerd wil worden. Een paar zinnen, een wereld van gedachten, teleurstelling, pijn, (vervlogen) hoop.

Wandrek op en af

Je bent misschien toe en geschikt voor een nieuwe fase en roeping in je leven. Dat zei iemand eens tegen mij toen ik vertelde dat ik arbeidsongeschikt was verklaard. Inderdaad, arbeidsongeschikt hoeft niet te betekenen dat je niets meer kunt. Gelukkig maar, anders zou het leven inderdaad leeg en doelloos zijn.

Onlangs kwam ik een mooi voorbeeld tegen waarbij een loopbaan werd vergeleken met een wandrek in de gymnastiekzaal. Een wandrek waar je aan de ene kant tegenop klimt om aan de andere kant weer naar beneden te klimmen. Als je beneden bent kun je wel de volgende ‘klimmer’ helpen en instructies geven.

Wie ik ben? Dank u wel voor uw vraag! Maar wie bent u eigenlijk? Het lijkt mij mooi om kennis met u te maken!

Het zal niet voor iedere chronisch zieke van toepassing zijn, maar wellicht kunt u als ervaringsdeskundige zo of op een andere manier nog heel veel gezonde frisse klimmers helpen met de levenslessen die je in de achterliggende klim en afdaling hebt geleerd.

Behulpzaam, betrokken, betrouwbaar en met passie voor uw of jouw nieuwe roeping, misschien is dat wel je nieuwe identiteit. Wie ik ben? Dank u wel voor uw vraag! Maar wie bent u eigenlijk? Het lijkt mij mooi om kennis met u te maken!

Peter van den Berg was juridisch adviseur, gemeenteraadslid en Statenlid. Door zijn chronisch progressieve ziekte is hij in het voorjaar van 2020 arbeidsongeschikt geraakt. Van den Berg is mederedacteur van de bundels Een nieuwe uitdaging met parkinson en Beter leven met een chronisch-progressieve ziekte

Eenzaamheid verdient zeker nu veel aandacht

Tussen het koken door zijn er ook gesprekken over het thema eenzaamheid en is er live muziek. Dijkman hoopt dat mensen, ook al is het dit keer dan in kleinere gezelschappen, alsnog een leuke avond hebben. ,,225 mensen hebben zich aangemeld. Dat is voor mij boven verwachting en maakt wel duidelijk dat er momenteel behoefte aan is."

Nieuws

Meest gelezen

menu