Mijn sisyfusklus is volbracht. De nieuwe vloer ligt erin. Helaas kent deze discipline geen medailles | Column

Het was nu zaak dat ik doorzette, want in de woonkamer was de gezelligheid ver te zoeken. Daar stonden nog altijd her en der die veertien bananendozen vol boeken, het bureau met computer en het administratiekastje.

Wybe Fraanje.

Wybe Fraanje. Foto: FD

Op de grond lag, bij gebrek aan een betere tijdelijke plek, het matras uit de logeerslaapbank van Ikea . Die bank was zelf al die tijd in het te lamineren kamertje achtergebleven, want te groot om door de deur naar buiten te kunnen en in demonteren had ik geen zin.

De bureaustoel stond ook nog in de woonkamer, voorzien van het uitdrukkelijke verbod erop te zitten, want de wieltjes beschadigden de eikenhouten vloer onherroepelijk. Omdat dat verbod grootschalig genegeerd werd daar die stoel nu eenmaal zeer geschikt is voor het spelen van computerspelletjes, was het temeer zaak dat dat laminaatvloertje er snel in lag.

Bovendien tikte de klok van de vakantie door, en die wilde ik pertinent niet te lang werkend doorbrengen.

Toen alle sporen van het witten waren uitgewist, kwam de vloer zelf aan de beurt. Weer die tijdrovende tegenvallers. De kamer, twee eeuwwisselingen geleden opgetrokken, was natuurlijk nergens precies haaks, noch waterpas. Rechttoe, rechtaan leggen bleek een illusie. Zelfs de schouw bleek, uiteraard pas na het op maat zagen van de planken, niet symmetrisch te zijn.

Klusskills

Het gaat dan al gauw mis met iemand met mijn klusskills. Ik kan dan wel heel erg snel met tien vingers typen, maar al die vingers zitten aan linkerhanden.

Hoe preciezer je alles meet en aftekent, hoe foutgevoeliger de hele exercitie wordt. Dat ene hoekje aan de verkeerde kant van de plank uitzagen; die eindplank over de volle lengte aan de messingzijde op maat zagen in plaats van aan de groefzijde; heel precies meten maar dan toch met een raadselachtige bredere marge zitten dan berekend; het lijstje verzuchtingen werd steeds langer.

Kortom: die tweede extra doos laminaatplanken, voor de zekerheid boven op de voorgeschreven plusdoos erbij genomen, ging er helemaal doorheen. Dan kwamen nog de plinten. We wilden niet van die plakplintjes, want die laten op den duur altijd los en hebben een ander verkleuringsproces dan de vloer zelf. Nee, ik ging mooie, houten opstaande plinten aanbrengen.

Tranendal

Verstekzagen dus... Steeds maar weer de 45 gradenhoek de verkeerde kant op afzagen en alleen maar meer in de war raken van de instructies van huisgenoten die het wel snappen. Een tranendal.

Al die tijd dacht ik aan de les van Sifan Hassan. Opstaan, doorgaan en iedereen het nakijken geven. Tegenslagen zijn futiliteiten waar je overheen moet stappen. Het leverde haar een vracht medailles op.

Mijn sisyfusklus is volbracht. De vloer ligt erin. Helaas kent deze discipline geen medailles.