Dit artikel is vandaag gratis

'Welcome back in Norwich!' Eindelijk weer preken bij de Nederlandse viering | Column Bertjan van de Lagemaat

De afternoon tea, na afloop van de kerkdienst. Foto: Bertjan van de Lagemaat

Door alle Covid-perikelen was het ruim twee jaar geleden dat Bertjan van de Lagemaat voor de jaarlijkse Nederlandse viering in Norwich was. Maar afgelopen week reisde hij , samen met zijn twee oudste kinderen, eindelijk weer naar Norwich af.

Het is een traditie die lang teruggaat. Tot begin twintigste eeuw had Norwich haar eigen Nederlandse gemeente met een eigen kerk. En toen die ophield te bestaan, bleef de kathedraal van Norwich jaarlijks een van haar kapellen beschikbaar stellen voor een viering in het Nederlands. Het groepje kerkgangers voor die viering is klein geworden, maar ieder jaar is het toch heel mooi om samen te komen, samen te vieren en vooral ook na de viering gezellig samen te zijn voor een afternoon tea in het café dat bij de kathedraal hoort.

Volle tank benzine

Voor mijn kinderen voelt dat tripje inmiddels als een soort traditie met vaste elementen. Eerst de lange rit op zaterdag over de provinciale wegen naar Norwich, omdat na Cambridge de snelweg ophoudt. Voor die rit is het belangrijk genoeg snoepjes in de auto te hebben als zoethoudertjes.

Dit jaar was het bovendien belangrijk om over een volle tank benzine te beschikken, want er was in het weekend nauwelijks brandstof te krijgen. De rit ging langs vele afgesloten benzinestations. Bij de twee of drie benzinepompen die wel open waren, belandden we pardoes in een file omdat de rij wachtenden tot ver voorbij de uitvoegstrook doorliep.

Mexicaans restaurant failliet

Het was een vervreemdende rit, en ook Norwich leek veranderd in die twee jaar dat we er niet waren geweest. Nadat we in het hotel onze spullen hadden achtergelaten, liepen we de stad in om een restaurant te reserveren. Het Mexicaanse restaurant waar we de afgelopen jaren aten, bleek de Covid-crisis niet te hebben overleefd.

Terwijl we door de stad liepen, kwamen op mijn telefoon ondertussen verschillende afmeldingen binnen. Een aantal mensen dat vanuit het buitengebied rond Norwich naar de kerk had willen rijden, zag dat vanwege de brandstofcrisis niet zitten.

Delfts Blauw

Ik begon mij inmiddels ongerust te maken. Die vreemde rit, de afzeggingen, de lege plekken in de winkelstraat: hadden we er wel verstandig aan gedaan om onder deze omstandigheden naar Norwich te gaan? De kinderen hadden het in ieder geval naar hun zin en we besloten nog even het Norwich Museum binnen te gaan om de tentoonstelling over de geschiedenis van de stad te bekijken.

Daar was veel aandacht voor de strangers uit de Lage Landen die zich rond 1560 in de stad vestigden. Die Nederlanders en Vlamingen speelden een belangrijke rol in de ontwikkeling van Norwich. Twee broers brachten Delfts Blauw naar de stad, de eerste drukker van Norwich was een Vlaming en de protestantse vluchtelingen mochten, net als in Londen, hun eigen kerk stichten.

Een van de predikanten werd zelfs door Rembrandt van Rijn geportretteerd. Toch wel bijzonder dus om als predikant van die Londense strangers church in 2021 voor te gaan in de kathedraal van Norwich. Ik raakte erover in gesprek met de suppoost van het museum, die het prachtig vond en me veel zegen wenste voor zondag.

Gastvrijheid

De volgende morgen bezochten we eerst de eucharistieviering in de kathedraal. Na de dienst stelde ik me voor aan de dean die in de dienst was voorgegaan. Ik bedankte haar voor de gastvrijheid, maar dat was volgens haar niet nodig. ,,Wij vinden het juist heel mooi dat jij vanuit Londen hier bent gekomen voor een Nederlandse viering. Daar hechten we, gezien de geschiedenis van onze stad, veel belang aan. Jullie zijn meer dan welkom hier.”

Dat was mooi om te horen en met nieuwe moed bereidde ik me in de zijkapel voor op wat komen ging. Ook al zouden we met een klein groepje zijn, het voelde toch waardevol.

Langzaam begonnen de mensen binnen te druppelen. Ik had de koster aangegeven dat we waarschijnlijk minder stoelen nodig hadden, maar toch raakten alle stoelen bezet. Verschillende vaste bezoekers die we hadden aangeschreven, hadden een paar gasten meegenomen om deze bijzondere viering mee te maken.

En bijzonder werd het. Bij de afternoon tea moesten een paar extra stoelen worden bijgeschoven. ,,Dit hebben we echt gemist,” sprak een van de oudere dames die al jaren naar de Nederlandse viering komt. ,,Welcome back in Norwich en volgend jaar weer!”

Met die boodschap en een goed gevoel reden we terug naar huis. Tegen de tijd dat we bijna thuis waren, was de benzinetank al aardig leeg en dat baarde mij zorgen. Gelukkig bleek uitgerekend het laatste tankstation nog over benzine te beschikken en zo kwamen we veilig thuis, in meerdere opzichten bijgetankt.

Bertjan van de Lagemaat is predikant van de Nederlandse kerk in Londen. Hij schrijft maandelijks een column voor het Friesch Dagblad

Nieuws

Meest gelezen