Zijn kalfjes restafval van de zuivelindustrie? Ja, en laten we stoppen met medeschepselen zo te behandelen | Opinie

Dierenrechtenorganisatie Dier&Recht moet één van de drie posters van een campagne die zij onlangs tegen de zuivelindustrie begon, verwijderen. De kortgedingrechter oordeelde op 23 augustus dat de poster schadelijk is voor de melkveehouderijsector.

Jonge kalveren.

Jonge kalveren. Foto: EPA

Dier&Recht beweert in de - ludiek getinte - campagne dat het weghalen van pasgeboren dieren bij de moeder ernstig leed bij moeder-en babydier veroorzaakt. Volgens boerenorganisatie Agractie, die de actie aanvocht, bevordert ‘het scheiden van moeder en pasgeboren dier juist het dierenwelzijn’. Daar valt wel een kanttekening bij te plaatsen.

Begrijpelijk dat de melkveesector ageert tegen acties om de zuivelconsumptie een halt toe te roepen. Het is immers hun boterham. Daarbij voelen veel boeren zich persoonlijk beschuldigd van wat in feite maatschappelijke scheefgroei is sinds de Tweede Oorlog en de bio-industrie een vlucht nam.

Consumenten zijn echt niet minder schuldig dan producenten! Intussen is het onomkeerbaar dat steeds meer mensen in toenemende mate kritisch nadenken over wat hun lekkere trek voor miljoenen weerloze dieren betekent. Zeker nu duidelijk is dat vlees en melk helemaal niet zo gezond zijn en bovendien het milieu ernstig schaden.

Feiten

En klopt die opmerking van journalistieke waakhond Follow the money die kalfjes in de zuivelindustrie ‘restafval’ noemt? Een paar feiten:

Melkkoeien krijgen elk jaar een kalfje om melk te kunnen geven.

Een koe kan 20 jaar worden, maar leeft gemiddeld ruim 5 jaar tot de slacht.

De meeste kalfjes worden direct na de geboorte bij hun moeder weggehaald.

Koeien hebben - net als wij - het ‘knuffelhormoon’ oxytocine, wat zorgt voor verbinding tussen moeder en kind. Een scheiding tussen beide zorgt voor veel stress, precies zoals bij mensen.

Slechts een klein deel van de op boerderijen geboren kalveren blijft daar, ter vervanging van de melkkoeien.

Boeren hebben er belang bij dat de kalfjes die bij hen blijven, goed gedijen. De meeste andere kalfjes gaan naar kalvermesterijen.

Jaarlijks worden honderdduizenden pasgeboren kalveren door heel Europa vervoerd. Hun eindbestemming: Nederland, de grootste ‘kalfsvleesproducent’ van Europa. Bij de transporten worden veel dieren ziek of sterven.

In 2018 gingen er van de ruim 1,5 miljoen in Nederland geboren kalveren bijna 200.000 dood binnen twee weken. Gemiddeld sterft 12,5 procent van de kalfjes op alle rundveebedrijven tot 14 dagen na de geboorte.

Vleeskalveren krijgen een ijzerarm dieet om het vlees te kunnen verkopen als ‘blank kalfsvlees’. Deze dieren gaan met 6 maanden naar de slacht. ‘Rosé ‘kalveren worden iets ouder en leven op een betonnen roostervloer vanwege hun gewicht. Vleeskalveren eindigen voordat ze een jaar zijn, in het slachthuis. Ze zijn nooit buiten geweest.

Het slachten van dieren moet - volgens de wet - plaatsvinden ‘na voorafgaande bedwelming om te voorkomen dat het dier lijdt door pijn of stress’. De praktijk is heel anders. ‘Diervriendelijk slachten’ is een illusie.

Ja, kalfjes zijn ‘restafval’ van de zuivelindustrie. Laten we alsjeblieft stoppen met medeschepselen zo te behandelen.

Herman Gallé woont in Britsum