Krijten in Leeuwarden voor de lhbti-gemeenschap: 'Heb je moeite met één regenboogstoep? Dan heb je hier een heel plein'

Tientallen mensen gingen zaterdag op het Stationsplein in Leeuwarden door de knieën om met stoepkrijt op straat te tekenen. Het was een ‘vreedzame, creatieve en inclusieve demonstratie’ ter ondersteuning van de lhbti-gemeenschap, na de negatieve reacties op de regenboogtekening op de Voorstreek.

Deelnemers aan de stoepkrijtactie op het Stationsplein in Leeuwarden.

Deelnemers aan de stoepkrijtactie op het Stationsplein in Leeuwarden. Foto: Hoge Noorden/Jaap Schaaf

Een lange brede vrolijke regenboog baant zich een weg vanaf het Stationsplein over de Sophialaan richting de Willemskade. Tientallen mensen zijn in de zaterdagmiddagzon druk bezig hartjes, teksten en geometrische patronen in de kleuren van de regenboog aan het krijten. ‘ Love wins ’, staat op verschillende plekken geschreven. En: ‘ Freedom is a state of mind.

Het pad is nog niet zo lang als het regenboogfietspad van 570 meter dat sinds kort in Utrecht ligt. „Maar hier zit meer mensenwerk in, en dat telt drie keer zo zwaar”, vindt Brenda de Groot van Pride Leeuwarden, medeorganisator van de krijtactie.

Samen met muzikant en kunstenaar Jamila Faber organiseerde ze zaterdag een stoepkrijtactie op het Stationsplein vanuit de lhbti-gemeenschap. Een „vreedzame, creatieve, inclusieve demonstratie”, zoals Faber het noemt.

Terugslaan

De aanleiding vormen de negatieve reacties die de Leeuwarder stadskunstenaar Maria Jose Jara Veragua, alias Cote Create, kreeg op de regenboogtekening die ze kortgeleden op de stoep van de Voorstreek maakte. Die regenboogstoep kreeg veel bijval en omwonenden hielpen mee het werk af te maken.

Maar er kwamen ook veel negatieve reacties van voorbijgangers, zegt Faber. „Pedokleuren, werd er geroepen. Iemand dreigde er zelfs met verf overheen te gaan. Ik snap ook niet dat mensen van zoiets boos worden.”

Dan moet je meteen terugslaan met een nog veel grotere actie. „Wij dachten: heb je moeite met één stoep? Dan heb je hier een heel plein. Waar wij naar streven is meer persoonlijke vrijheid voor iedereen en respect voor iedereen.”

Stoer hè?

Het plein heeft die middag misschien wel de „hoogste queerdichtheid” van de stad, denkt Faber. „Hier is een lesbo, daar een lesbo, verder zijn er biseksuelen, homo’s en non-binairen aan het meekrijten.” Ook voorbijgangers pakken een krijtje op om mee te kleuren. „Hiermee laten we zien dat we iedereen accepteren, en iedereen erbij hoort”, zegt een moeder tegen haar zoon van een jaar of tien. „En daar heb jij aan meegewerkt, stoer hè?”

De krijtactie straalt veel positivisme uit. Twee jongens rijden iets te hard en luid toeterend voorbij in een zwarte auto. Of dat vriendelijk was bedoeld is niet duidelijk, maar er wordt vrolijk teruggezwaaid vanaf de krijtlijn.

„Deze regenboog is niet alleen om de buitenwereld te laten zien dat we er zijn, maar ook de mensen die nu nog in de kast zitten of twijfelen willen we laten weten dat zij er ook bij horen”, zegt Faber. „Zeker nu we sociale media hebben, kom je makkelijker met elkaar in contact.”

Uitgescholden

Geaccepteerd worden is voor lhbti-jongeren nog steeds niet vanzelfsprekend, vertelt De Groot. „Ik werk vanuit het COC met jongeren, en van hen hoor ik wel vaak dat ze op school niet op hun plek zijn. Ze worden als homo uitgescholden, voelen zich een uitzondering, in plaats van dat ze erbij horen.”

In Sneek staat het eerste regenboogbankje ter wereld, dat juist de boodschap brengt dat iedereen zichzelf mag zijn. Maar volgens De Groot wordt het bankje liever vermeden door lhbti-jongeren.

„Als ze daarop gaan zitten, dan zijn ze gelijk zo zichtbaar en worden ze ook weer uitgescholden. Soms krijgen we ook mailtjes van mensen die hun dorp uit worden gepest. Er wordt vaak gedacht: wat ik niet ken, daar moet ik niets van hebben, in plaats van dat je daar meer over wilt leren. Je kunt het misschien niet vergelijken met hoe het jaren geleden was, maar er is nog steeds veel onbegrip.”