Titia Feikens uit Baaium blijft schrijven.

Dagboek over corona van Titia Feikens uit Baaium is in boekvorm uitgebracht

Titia Feikens uit Baaium blijft schrijven. Foto: Marchje Andringa

,,Nu wil ik alleen nog maar doen wat ik leuk vind”, dacht Titia Feikens uit Baaium, nadat na ziekte haar baan als coach bij de gemeente ten einde kwam. Ze begon een eigen coachingspraktijk en stortte zich op het schrijven.

Dat heeft geresulteerd in haar eerste boek Help! Corona!, waarin ze, zoals ze zelf zegt ,,als heel gewone vrouw” met humor en verwondering verslag doet van de eerste coronagolf in Nederland, een heel ongewone tijd.

,,Schrijven is voor mij een eerste levensbehoefte”, vertelt Titia. Alhoewel ze bijna haar hele leven al schrijft en haar opstellen als kind altijd werden voorgelezen in de klas, heeft ze er daarna niets meer mee gedaan. ,,Lange tijd was ik zo druk dat ik er niet aan toe kwam. Eigenlijk heel zonde.” Een vriend drukte haar op het hart dat ze toch echt iets met haar talent moest gaan doen. Zo geschiedde.

Herkenbaarheid

Haar eerste echte stappen in het schrijverschap zijn begonnen toen ze werd benaderd om blogs te schrijven over hardlopen op de site www.50plusinfriesland.nl, waarna ze een reeks columns begon onder de noemer Alledagjes over alles wat ze opvallend, grappig en mooi vond in haar dagelijks leven. Dit sloeg aan, de columns werden duizenden keren gelezen en ze ontving veel reacties.

Lees ook: Trochsetters: Dichters van Stichting FryX bundelen hun juweeltjes in boekvorm

,,Wat ik met mijn schrijven probeer te bereiken is een stukje herkenbaarheid. Dingen die we allemaal tegenkomen, ongemakkelijke dingen, leuke dingen, vreemde dingen, je kunt het soms zo gek niet bedenken. ‘Och wat herkenbaar’ hoor ik dan, of ‘Ja, dat heb ik ook wel meegemaakt’. Ik merk dat mensen die herkenbaarheid waarderen.”

De dag dat de eerste coronabesmettingen in de provincie waren, ben ik begonnen met schrijven. Niet met het idee dat het een boek moest worden

Dat smaakte naar meer. ,,De dag dat de eerste coronabesmettingen in de provincie waren, ben ik begonnen met schrijven”, zegt Titia. ,,Nog helemaal niet met het idee dat het een boek moest worden. Maar meer uit de behoefte die ik heb om ervaringen te delen.”

Met de columns wilde ze graag zorgen voor wat extra positiviteit in het leven van haar lezers, gedurende de moeilijke coronatijd. Ook in Baaium sloeg het virus toe. ,,Het hele dorpsleven, de bijeenkomsten, het dorpsfeest, het toneel. Het ligt allemaal op z’n gat.” Daarnaast zijn er in haar dorp toch wel een stuk of zeven besmettingen geweest en is er sprake geweest van een sterfgeval.

Leven en dood

Haar dierbaarste hoofdstuk gaat over een indrukwekkende week waarin haar zoon een auto-ongeluk kreeg en het zestigjarig huwelijksjubileum van haar ouders werd gevierd. ,,Soms liggen verdriet en vreugde, leven en dood zo dicht bij elkaar. Op dat moment kwam het allemaal samen.”

Ineens vielen we elkaar in de armen, als een troep uitgehongerde wolven. Achteraf denk je, ‘oh wat dom’, het had helemaal mis kunnen gaan

Waar ze in de familie zich normaal gesproken goed aan de corona-regels hield, lukte dat nu even niet. ,,Ineens vielen we elkaar in de armen, als een troep uitgehongerde wolven. Achteraf denk je, ‘oh wat dom’, het had helemaal mis kunnen gaan. Natuurlijk ben je voorzichtig en hou je de regels in acht, maar soms gebeuren er dingen waar je geen invloed op hebt.”

Lees ook: Friezin om utens (90 jaar) verovert harten in wekelijkse columns

Titia heeft nog genoeg schrijfplannen in de toekomst. Zo wil ze haar Alledagjes gaan bundelen, graag een nieuwe columnreeks schrijven en heeft ze plannen voor een roman. ,,Ik ben nu niet meer te stoppen!”, zegt ze.