Dit artikel is vandaag gratis

Dat twaalfjarige jongetje dat die legendarische 1-0 van Age Postma bij vv Heerenveen zag leeft nog altijd in Edward Jorna (52)

Edward Jorna in het Abe Lenstrastadion.

Zelf spreekt hij van ,,lieve verhaaltjes over Heerenveen”. Maar de 84 columns over de voetbalclub zijn ook meer dan dat. De veelal persoonlijke herinneringen van de supporter/journalist vormen samen een verfrissend ongewone clubbiografie.

Die keer, het was 22 september 1984 in de eerste divisie, dat Heerenveen thuis tegen Willem II in de slotfase een 1-3 achterstand nog omboog in een 3-3 gelijkspel. John van den Wildenberg maakte in de blessuretijd de gelijkmaker. De zindering die toen door het stadion ging kan hij veertig jaar na dato nog altijd voelen. Dat is misschien wel de mooiste Heerenveen-wedstrijd die sportjournalist Edward Jorna (52) uit Jirnsum in zijn leven heeft gezien.

Het tekent zijn verhouding tot de inmiddels 101-jarige club in het Friese Haagje: liefdevol, verrassend, eigenzinnig. Dat is ook terug te zien in Bravo Heerenveen , de bundeling van 84 columns die hij in anderhalf jaar in het Friesch Dagblad schreef over het jubileum van de club. ,,Die wedstrijd is in de geschiedenis helemaal niet zo belangrijk, maar ik koester hem. In de jaren negentig en later, onder Foppe de Haan, hebben ze natuurlijk ook heel veel goede wedstrijden gespeeld, met veel doelpunten en ook veel tegendoelpunten. Spectaculaire wedstrijden.”

Nog zo’n verrassende keus: de op-een-na-beste Heerenveen-voetballer (de aller-allerbeste staat buiten kijf) is Danijel Pranjic. ,,Een echte teamspeler, altijd hard werken, technisch begaafd, kon een doelpunt maken, had een goede vrije trap, en een fantastische kerel ook nog”, somt hij op. Dat hij tegen AC Milan scoorde met een Panenka-strafschop, ,,weliswaar bij een 0-3 achterstand”, telt natuurlijk ook mee.

Cultelftal

In een van de columns stelt Jorna het beste Heerenveen-elftal aller tijden samen, met lekker wat particuliere voorkeuren erin. Een week nadat die column in de krant stond volgde er een over het beste cultelftal. Dat naar aanleiding van een mail van een lezer.

Zo staat het boek vol met eigen herinneringen, niet zelden verbonden aan de herinneringen van de spelers van weleer die Jorna na al die jaren nog eens belde. Het is een persoonlijk gekleurde clubbiografie geworden, een verfrissende vreemde eend in het genre. ,,Bij het honderdjarig bestaan van een club weet je dat er allerlei boeken zullen komen met de voor de hand liggende verhalen, schitterende foto’s, de uitslagen en dergelijke. Dat hoef je niet dunnetjes over te doen en dat wil ik ook niet.”

Toen hij begin 2020 met zijn columnserie begon was het idee om ze tot een boek te bundelen nog helemaal niet geboren. Dat plan kwam van anderen. Zaterdag wordt het boek officieel gepresenteerd, voorafgaand aan de wedstrijd tegen Vitesse in het Abe Lenstrastadion.

Liefdevolle passie

Een grote gemene deler in alle stukjes is de liefdevolle passie voor Heerenveen. Vanaf de allereerste keer op Sportpark Noord, Heerenveen-Wageningen op 6 maart 1977 (1-3, met de 1-0 van Age Postma na vijftien seconden), is hij verslingerd aan Heerenveen. ,,Je blijft altijd supporter, dat ruk je er niet even uit. Het is natuurlijk wel anders geworden, later kwam de dimensie van journalist erbij, maar dat twaalfjarige jongetje leeft nog altijd volop in mij.”

Dus staat ook Eddy Bosman op de cover van Bravo Heerenveen , de topscorer aller tijden uit de jaren tachtig. Dat is de op-een-na-beste Fries bij Heerenveen als het aan Jorna ligt, samen met Henk Zoetendal uit de jaren zestig en zeventig.

Strafschop

Ook zo’n verhaal, die foto van een juichende Eddy Bosman, gemaakt na VVV-Heerenveen, nacompetitie 1982 (1-2). Heerenveen was gepromoveerd! Ware het niet dat tweehonderd kilometer verderop Excelsior twaalf minuten voor tijd een strafschop kreeg tegen Telstar, waardoor het daar op de valreep 1-1 werd en de Rotterdammers de gelukkigen waren. Die strafschop is in Heerenveen-kringen altijd omstreden geweest. De Groningse scheidsrechter Bouke Draaisma zou Heerenveen een oor hebben willen aannaaien door een strafschop te geven die geen strafschop was.

Jorna vroeg de beelden van het moment op. Het clipje van één minuut en vijf seconden moest van ver komen. En de beelden waren eigenlijk te korrelig om te kunnen waarnemen of het nu een handsbal of een kopbal was waarmee verdediger Marcel Liesdek de inzet van spits Remco Boere naast het doel van Jan Nederburgh werkte. Jorna belde alle betrokkenen om de onderste steen boven te krijgen. ,,De lezers moeten in het boek de conclusie van dat onderzoek maar lezen.”

Lieve verhaaltjes

Hier en daar lezen we een kritische bespiegeling, bijvoorbeeld over het afnemende Friese gehalte van de club. ,,Maar over het algemeen zijn het lieve verhaaltjes over Heerenveen. Dat zei ik ook altijd tegen de mensen die ik belde voor herinneringen.”

Die relativerende toon mist Jorna wel eens in de huidige voetbaljournalistiek. ,,Zoals de rivaliteit tussen NEC en Vitesse. Moeten de media dat nou altijd zo opkloppen? Daardoor zijn ze medeverantwoordelijk. Of die verontwaardiging dat Henk Veerman een keer op de bank is gezet. Volkomen logische keus van de trainer, die bovendien het recht heeft om een speler die niet in vorm is op de bank te zetten. Alles rolt over elkaar heen, niet alleen supporters, maar ook Langs de Lijn en Studio Sport.”

Bravo Heerenveen. Edward Jorna. Uitgeverij Louise. 17,50 euro


Nieuws

Meest gelezen