De Bruin Transport brengt nog steeds verhalen naar boven

Familiebedrijf De Bruin Transport uit Surhuisterveen hield in het jaar 2000 op te bestaan, maar heeft nog wel zesduizend volgers op Facebook die herinneringen en foto’s met elkaar delen. Oud-medewerkers hebben nu een boek samengesteld over het transportbedrijf.

Een Volvo F88 bakwagen van De Bruin Transport, rond 1975

Een Volvo F88 bakwagen van De Bruin Transport, rond 1975 Foto: uit besproken boek

Facebook bestond nog niet toen internationaal transportbedrijf De Bruin door een overname ophield te bestaan. Maar toch volgens inmiddels meer dan zesduizend mensen de bedrijfspagina die in 2012 alsnog werd aangemaakt, door een zoon van oud-directeur Albert de Bruin. Op die pagina worden herinneringen en foto’s gepost, van vrachtwagens netjes in het gelid op het bedrijfsterrein in Surhuisterveen tot beelden van Spaanse wegen.

Die Facebookpagina heeft nu geleid tot een boek: De Bruin. Van bodedienst tot internationaal transportbedrijf , samengesteld door oud-medewerkers Gerrit de Boer, Wiebe Oegema en Karst Wierenga. De respons op hun oproep om verhalen te schrijven was groot. Niet alleen oud-medewerkers reageerden, ook de vakbond en oud-opdrachtgevers.

Het familiebedrijf De Bruin Transport ging in 2000 op in concurrent Vos Logistics, maar de band met De Bruin is er nog steeds, vertelt Oegema. ,,We hebben samen veel beleefd. Er waren goede en slechte tijden, we hebben veel lol gehad, maar ook ellende met stakingen en mensen die onderweg ongemakken kregen.”

Bodedienst

De meer dan negentig verzamelde bijdragen in het boek laten zien hoe chauffeurs het onderweg rooiden (voor en na de grensopeningen), hoe planners vanachter hun bureau Europa leerden kennen, waarom de invoering van de tachograaf (voor controle op rijdtijden) landelijk tot blokkades van boze chauffeurs leidde en hoe het bedrijf doorgroeide.

Oprichter Albert de Bruin begon in 1923 een bodedienst, met paard en wagen, op Drachten en Groningen. De eerste vrachtwagen kwam al snel. Na het laden bij de zuivelfabriek in Surhuisterveen – destijds de grootste klant – werd een ronde gemaakt langs andere winkels en bedrijven om te vragen of zij nog een vracht hadden die naar Groningen moest.

Levensstijl

Zoon Germ, die het bedrijf al op jonge leeftijd overnam, breidde het na de oorlog uit. Onder leiding van zijn zonen Jan en Albert groeide De Bruin daarna uit tot internationaal transportbedrijf, met klanten in heel Europa. Oegema: ,,Zij liepen voorop in het transport, ze keken verder.” Andere bedrijven werden overgenomen, zoals in 1992 het failliet gegane Lommerts uit Delfzijl.

Oegema, die in Suwâld woont, begon in 1969 als internationale chauffeur bij De Bruin en reed door tot zijn pensioen. ,,Het is een belangrijk deel van mijn leven. Als twintigjarige jongen ben ik er begonnen. De stijl in het bedrijf was: hup de weg op. Was er een rit naar Portugal, maar was de chauffeur daar nog nooit geweest? Dat maakte niet uit, hup gaan, aanpakken.” Die aanpak beviel hem en hij genoot van het werk. ,,Het is een bepaalde levensstijl.”

Het telefoonnet onderweg was in de beginjaren gebrekkig, herinnert hij. ,,Ik heb regelmatig twee, drie uur gewacht in een kroeg op een telefoongesprek dat ik had aangevraagd via een centrale. Je was op jezelf aangewezen en moest het zelf regelen. Je moest vindingrijk zijn.”

Sociale contacten

In het boek deelt de Suwâlder herinneringen aan de rit die hij rond 1980 naar Roemenië maakte, waar hij koeienhuiden moest afleveren. Bij de Oostenrijkse grens ontstonden direct al problemen, omdat er een certificaat ontbrak. Dat het bijna Pasen was hielp niet mee. Het document zou hij pas over vier dagen kunnen ophalen uit Duitsland.

In de tussentijd vloog hij naar huis, vrachtwagen achterlatend, en weer terug. De tweede keer bij de grens werd naar het certificaat niet gevraagd.

Met het openstellen van grenzen in Europa, veranderde de transportwereld. In plaats van uren wachten bij de douane konden chauffeurs doorrijden. Dat betekende wel dat het contact onderweg veranderde. ,,Je trof er collega’s, ook van andere bedrijven. Die sociale contacten waren heel belangrijk en kon je bij de grens onderhouden.

Overname

Gaandeweg werd de concurrentie steviger. Veel bedrijven gingen rijden tegen steeds lagere prijzen. Ook De Bruin kreeg last van die concurrentie en zag het rendement slinken.

Na de overname door Vos werkte Oegema tot 2008 door bij dit bedrijf. Het contact met oud-collega’s van De Bruin bleef. ,,Een aantal jaren terug is er nog eens een reünie georganiseerd. Dit boek is misschien wel een soort vervolg op die reünie.”

Oud-commissaris van de Koningin Hans Wiegel schreef het voorwoord van het boek. Het is uitgegeven in een oplage van tweeduizend stuks en inmiddels zijn er bijna zestienhonderd exemplaren verkocht.

Naar aanleiding van : De Bruin. Van bodedienst tot internationaal transportbedrijf . Samenstellers: Gerrit de Boer, Wiebe Oegema, Karst Wierenga. Bestellen van het boek kan hier.