'Duimen' dat het goed komt met het klusongeluk van Milko: ,,Ik lijk Rambo wel, met mijn bebloede shirt en broek“ | Column

,,Ik lijk Rambo wel, met mijn bebloede shirt en broek, het bloed spoot alle kanten op!“ Ik heb avonddienst en neem de patiënt van mijn collega over. Het is de 54-jarige Milko.

Het MCL in Leeuwarden werd vlak voor de coronacrisis slachtoffer van cybercrime.

Het MCL in Leeuwarden werd vlak voor de coronacrisis slachtoffer van cybercrime. Foto: FD

Hij was aan het klussen aan een boerderij van vrienden. ,,Ik was een bankje aan het maken met hout uit de oude boerderij. Ik schoot met de handcirkelzaag uit en zaagde zo in mijn duim en hand.” Hij keek nog even op de grond of daar de duim lag, maar die hing nog aan een klein stukje huid aan zijn hand, vertelt hij.

Het is prachtig weer, en we zien ook weer regelmatig klusongevallen.

Milko komt over uit het ziekenhuis de Tjongerschans in Heerenveen, omdat hij geopereerd moet worden in het MCL. Handletsel wordt door de plastisch chirurg geopereerd.

Een duim is erg belangrijk, want deze bepaalt voor 60 tot 80 procent de functie van de hand. Vooral de grijpfunctie; een kopje koffie pakken, bestek beetpakken, een tennisracket of hamer vasthouden, maar ook iets als wc-papier. Als er peesletsel is aan een hand, dan volgt er na een operatie een revalidatietraject van wel drie maanden.

Milko, die zelf uit Hoofddorp komt, vertelt dat hij op een prachtige plek aan het klussen is, het voormalige hotel Tjeukemeer. Het was ooit een kaasboerderij, en wordt nu verbouwd tot een burn-out hotel. Hij klust hier eens in de twee weken. Zelf heeft hij een ict-bedrijf en hij vindt het heerlijk om in deze prachtige omgeving te klussen.

Loslaten

Ik spreek nog even met Natascha, de eigenaar van het hotel. Zij vertelt dat ze binnen twaalf dagen mensen met een burn-out weer op de rit kunnen krijgen. ,,We gaan altijd door. Het burn-out-hotel is gericht op loslaten”.

De mensen moeten hun mobiele telefoon inleveren als ze komen en gaan dan de rust in. Meditatie, yoga, massages en volledige rust kunnen hun werk doen.

Ik heb het er met Natascha over dat dit ook wel wat is voor het team van de spoedeisende hulp. We komen nu wat uit de coronaperikelen en er is straks tijd voor reflectie. Alles wat we mee hebben gemaakt, begint nu wat in te dalen. Niet dat we allemaal tegen een burn-out aanzitten, maar toch. Je wilt dat alles goed komt. Een relaxweekend zou wel heel fijn zijn.

Milko breng ik naar de verpleegafdeling. Lopend op zijn badslippers van de Lidl en zijn arm in een groot wit verband. ,,Ik heb net nog met mijn moeder gebeld, ze zal voor me duimen dat het goed komt”, zegt hij lachend.

Annemarie Steinfort is spoedeisendehulpverpleegkundige in het MCL