Verkeersregelaar Peter van Riessen zette zich jarenlang in voor de gemeenschap op Terschelling, omdat hij op het eiland als twintiger eindelijk een ‘thuis’ vond

Bijdragen aan de gemeenschap. Met die motivatie stond Terschellinger Peter van Riessen twintig jaar lang op eigen initiatief het verkeer te leiden bij begrafenissen in Midsland. Nu stopt hij ermee, op 84-jarige leeftijd.

Peter van Riessen geniet van zijn vrije tijd in zijn achtertuin in Midsland. Hij heeft zijn ambtsketen om.

Peter van Riessen geniet van zijn vrije tijd in zijn achtertuin in Midsland. Hij heeft zijn ambtsketen om. Foto: Wouter Hoving

Als iemand begraven werd, liep Peter van Riessen de afgelopen jaren ’s ochtends alvast naar de winkelstraat Oosterburen, waar hij borden en vlaggen aan de kant zette. ,,Dat kon de begrafenisstoet altijd netjes door de straat naar het kerkhof lopen.” Vervolgens hield hij het verkeer tegen bij de dienst en condoleance. Hij hoefde daarvoor niet gevraagd te worden, dat deed hij gewoon. ,,Ik vond gewoon dat ik moest regelen dat mensen de straat over konden steken en auto’s even zouden stoppen.”

,,De auto’s, fietsers en jongelui met kratten bier vlogen bij de begrafenissen langs, en ik dacht: dit kan niet. Toen heb ik gezegd: ‘ik word hier verkeersregelaar’.”

Naast begrafenissen stond de Terschellinger als vrijwillig verkeersregelaar al ruim dertig jaar bij evenementen op het eiland, zoals bij Oerol (festival), Sint-Jan (paardenrace) en de Berenloop (hardloopwedstrijd). ,,Het hele jaar had ik volop werk.” Het werd daardoor een flinke tijdsinvestering voor Van Riessen. ,,Ik had het smoordruk altijd. Tijdens Oerol kreeg ik als vrijwilliger entreekaartjes van Joop Mulder [Oeroloprichter, red.] voor optredens. Maar daar had ik helemaal geen tijd voor.”

Bevrijding

De reden dat Van Riessen zich inzet voor de gemeenschap, heeft te maken met zijn moeilijke jeugd. Hij kwam als baby terecht in een kindertehuis, en verhuisde van de ene naar de andere locatie. Daar kreeg hij op verschillende locaties te maken met mishandeling en seksueel misbruik. Later ging hij van kosthuis naar kosthuis, raakte even dakloos, kwam in een jongensopvang en belandde van daar uit in een psychiatrische inrichting. Dat gebeurde na een zelfmoordpoging die eigenlijk alleen was bedoeld om uit de jongensopvang te raken. ,,Het was een drama. Maar ik ben nooit kwaad op iemand geweest.”

Vanuit een kosthuis in Leeuwarden, kreeg Van Riessen – inmiddels 26 jaar – een vacature onder ogen van hotel Europa op Terschelling (nu Landal hotel West-Terschelling). ,,Ik had nog nooit van Terschelling gehoord. Maar het vertrek naar het eiland is mijn redding geweest. Ik ben in kindertehuizen 23 jaar opgesloten geweest, maar op het eiland was iedereen aardig en hielpen de mensen me altijd.”

Als ‘knecht algemene dienst’ werkte Van Riessen in de keuken door aardappels te schillen en af te wassen. In het hotel konden vijfhonderd gasten komen, die drie maanden mochten blijven. Veel bezoekers, Duitsers vooral, deden dat. ,,Die namen zelfs schilderijen mee”, herinnert Van Riessen zich.

Te lang staan

Die tijd ligt nu achter Van Riessen. Maar ook het vrijwilligerswerk heeft hij dit voorjaar vaarwel gezegd. In maart deed de 84-jarige Midslander nog een begrafenis, waarbij hij tweeënhalf uur moest staan. ,,Dat kon ik niet meer bolwerken. Ik heb het nog gedaan, maar dacht toen: nu is het afgelopen.”

Van Riessen kreeg altijd veel waardering voor zijn inzet. ,,Mensen bedankten me vaak dat ik er toch altijd maar weer stond, in weer en wind. Ik miste geen enkele begrafenis. Daardoor kent iedereen mij ook.”

In 2017 kreeg hij een lintje als Lid van de Orde van Oranje Nassau. Dat was niet alleen voor zijn werk als verkeersregelaar. Ook omdat hij dertig jaar scheidsrechter was en portretten maakt van alle Terschellingers tijdens evenementen. De fotoboeken daarvan zijn voor iedereen in te kijken, bijvoorbeeld bij de doktersdienst en in de bibliotheek. ,,Ik denk dat ik elke Terschellinger wel op de foto heb.”

Overigens kreeg Van Riessen niet alléén maar leuke reacties voor zijn hulp in het verkeer. ,,De jongelui van de camping zeiden wel eens: ‘sodemieter op’. Maar dat ging langs me heen. Ik bleef altijd vriendelijk.”

Als het echt dreigend werd, dan zag Van Riessen her en der de gordijnen opzij schuiven. ,,De kroegeigenaren kwamen meteen naar buiten, eilanders kwamen me te hulp. Ik heb in twintig jaar nooit een tik gehad.”

Burgemeester

Van Riessen zal in de vrijgekomen tijd niet slechts op zijn lauweren rusten. Hij blijft hij actief als ‘burgemeester van Midsland’. Een ceremoniële taak waarvoor Van Riessen 23 jaar geleden voor het leven werd benoemd. Daarom mag hij winkels openen en aanwezig zijn bij evenementen, met zijn ambtsketen om.

En een enkele keer levert zijn titel hem nog leuke privileges op. Zoals die keer dat hij in 2013 bij de kroning van Willem-Alexander mocht zijn. ,, Ik was nog nooit in Amsterdam geweest; al die duizenden mensen daar. Toen ik erheen ging, stopte ik mijn geld in mijn sokken.”

En verder heeft Van Riessen eindelijk alle tijd om rustig in een café in het dorp te zitten. ,,Dat vind ik fijn. Daar kwam ik nooit aan toe.” Hij blijft graag onder de mensen. ,,Als je achter het raam gaat zitten, word je vergeten en kent niemand je meer.”