Flechtgedrag: 'Bee echt wichtige wedstriden, krij ik wolris de fyts en gean in blokje om'

Trouw-kollumnist Stijn Fens omskriuwt himsels as in ‘voetbaldeserteur’. Sitaatsje út syn kollum fan 15 juny: ,,Zodra het een beetje spannend wordt op televisie (…), voel ik de drang op te staan en naar buiten te lopen. De straat op. Weg van een tussenstand die ik niet aan kan, verlost van een spanning die me naar de keel grijpt.”

Oranjesupporters voorafgaand aan de tweede voetbalwedstrijd van het EK voetbal tussen Nederland en Noord-Macedonie in de Johan Cruijf ArenA.

Oranjesupporters voorafgaand aan de tweede voetbalwedstrijd van het EK voetbal tussen Nederland en Noord-Macedonie in de Johan Cruijf ArenA. Foto: ANP

No bin ik as âld-tsjinstplichtige (95-04) beslist gjin deserteur. Wol in ûnderdûker. As it om echt wichtige wedstriden giet, krij ik in kertierke foar de ôftraap wolris de fyts en gean ik in blokje om. Gewoan wat ombanjere yn de stêd, harkjend nei fûgels, waans fluitsjen miskien oerskade wurdt troch jûchheigerop of geboe. Tuskentroch besjoch ik in pear flatgebouwen en tink ik: kin dizze nijsgjirrige betonkonstruksje in doelpunt wol oan? As ik neat hear, hat de arsjitekt syn wurk dus goed dien, mar eins hoopje ik dat er prutswurk ôflevere hat. Sa folje ik de oeren troch de wichtichste bysaak yn it libben saneamd net mear wichtich te finen. It is ferlerne tiid, om’t ik a. de konfrontaasje net oangean, feitliks it libben net oandoar; b. in miening ha oer it sjongen fan fûgels en de konstruksje fan flatgebouwen, saken dêr’t ik my yn it deistich libben werklik noait mei dwaande hâld.

Stress

Om mysels te beskermjen tsjin dizze stress en de tiid fierders net fol te meitsjen mei allerhanne fuotbal, hie ik it foarnimmen om net alles fan it EK te sjen. Sadwaande haw ik it drama om Eriksen hinne hielendal mist. Ik beskôge dat as in gelok, want it leed fan in oar is swier te oanfurdzjen – je geane ek net nei in slim ferkearsûngemak stean te sjen of nei in massale fjochtpartij mei allegear slachtoffers.

Einichheid

Fan ’e oare kant: de dea heart by it libben. Dat giet fansels net oer Eriksen, mar je hoege de eagen net krampeftich te sluten foar de ferskiningsfoarmen fan de einichheid. Ik ha gjin oarloch of honger meimakke en ha it gelok hân dat slimme sykten yn myn direkte omjouwing noch net fataal taslein hawwe. Wat wit ik no werklik fan it wrede gesicht fan hinnegean? Ik bin miskien net bang foar de dea, wol foar it gedoch deromhinne.

Oant safier dizze meta-analyze oer it libben. Litte wy it oer fuotbaljen ha. Better sein: it feest dat fuotbaljen ek is. In bytsje toernoai hat it allegear: spanning, ferrassings, en ja, ergens ek in idee fan mienskip. Elkenien kin winne, elkenien kin ferlieze. Dat bynt. Fuotbal bringt de wrâldfrede net tichterby, mar miskien in lyts bytsje. Ik soe dus hielendal gjin reden ha moatte om ûnder te dûken. Miskien moat ik dochs mar deserteare.

Jaap Krol is opgroeid yn Beetstersweach en wennet yn Grins. Hy is skriuwer