Friese Jordanees kijkt terug op zijn eigen veelbewogen eeuw

Actieve verenigingsman, Amsterdamse danskampioen, globetrotter en voetbalverslaggever. Het zijn slechts enkele mogelijke omschrijvingen die passen bij het veelbewogen leven van Lemster Piet Burgers die op 31 juli honderd jaar werd.

Piet Burgers uit Lemmer werd 31 juli honderd jaar.

Piet Burgers uit Lemmer werd 31 juli honderd jaar. Foto: Marco Keyzer

,,We kunnen nog best een dansje maken hoor”, zegt Piet Burgers met een kenmerkende joviale lach na de opmerking dat hij na honderd jaar nog fit overkomt. Zijn ogen gaan wat achteruit, waardoor hij zijn hobby figuurzagen helaas niet meer goed kan uitoefenen, maar hij maakt nog steeds dagelijks een ommetje in de buurt en zit daarnaast nog elke dag op de hometrainer.

Zijn onmiskenbare Jordanese accent verraadt zijn achtergrond. Honderd jaar geleden werd hij geboren in Amsterdam als zoon van een stratenmaker in een gezin van zestien kinderen. Door een wond aan zijn voet, raakte hij als kind invalide, waardoor hij altijd veel pijn had. ,,Ondanks dat werd ik alsnog danskampioen van Amsterdam!” Later in zijn leven zou hij nog dansleraar worden.

Onderduiken

Tijdens de oorlogsjaren kon Burgers de manier waarop joden behandeld werden door de Duitse bezetter slecht accepteren. ,,Tijdens de periode dat er veel razzia’s waren in de stad ben ik eens op de trap van de IJpont gaan staan om te roepen dat we in actie moesten komen voor de joden.” Hij werd al snel in zijn kraag gevat door een NSB’er. ,,Achteraf niet zo handig, maar dat had met mijn jeugdigheid te maken.”

Een dappere daad, maar niet één die onbestraft bleef. Hij belandde in het gevang en dook daarna onder. ,,Ik was destijds timmerman en op één adres had ik een perfect gat in het plafond gezaagd. Je zag er niets van. Daar boven zat ik dan, samen met andere onderduikers.” Ook belandde hij in Frankrijk om onder de radar te blijven, waar hij drie maanden werkte en verbleef. Tijdens de bevrijding was hij weer terug in zijn stad, op de Dam. Deze feestelijke gebeurtenis liep echter anders dan verwacht. ,,We werden beschoten door de Duitsers en moesten halsoverkop wegvluchten, het meisje naast mij werd in haar arm geraakt en ik heb de wond toen nog verbonden.”

Kameroen

Gedurende de oorlog trouwde hij ook met ,,mijn meisje” Saar. Ze kregen samen vier kinderen. In 1962 verhuisde Burgers met zijn gezin naar Lemmer, voor zijn werk bij Houthandel Groot Amsterdam. Hij was er al snel thuis. ,,Waar je werk is, is je vaderland.” In Lemmer ontpopte hij zich als verenigingsman en was hij bijvoorbeeld zeer actief bij vv Lemmer. Voor zijn werk woonde hij ook vier jaar in Kameroen. ,,Een geweldige tijd.” Afrikaanse decoratiestukken in zijn huis, waar hij nog altijd zelfstandig woont, herinneren aan die tijd. Na de dood van zijn vrouw in 2012 ging hij vaak mee op cruises, waar hij weer nieuwe contacten op deed en een groot deel van de wereld zag.

Johan Derksen

Op latere leeftijd maakte Burgers nog een opvallende carrièreswitch: hij werd voetbalverslaggever voor radio Lemsterland en later radio Spannenburg. In die hoedanigheid interviewde hij onder andere voetbal mastodonten als Leo Beenhakker, Hans Kraay en Johan Derksen. Met de laatste heeft hij nog een klein appeltje te schillen. ,,Derksen had me uitgenodigd voor Voetbal International, maar hij is er niet meer op teruggekomen. Erg jammer, beloofd is beloofd.” Na drieëntwintig jaar stopte het radiowerk voor misschien wel de oudste voetbalverslaggever die er is, met het uitbreken van de coronacrisis . Ook dat vindt Burgers spijtig.

Gelukkig is er ook genoeg om naar uit te kijken, zoals het feest dat voor hem wordt georganiseerd in Beachclub Lemmer, waar het bijzondere leven van een bijzondere man met recht uitbundig gevierd wordt.