De honderdjarige Feikje Bruinsma-van Dijk uit Leeuwarden houdt alle moderne ontwikkelingen goed bij: ,,Met de kleinkinderen speelde ik altijd Mario op de spelcomputer."

Feikje Bruinsma-van Dijk uit Leeuwarden wordt op 5 augustus honderd jaar. Ze vindt het belangrijk om ook op deze leeftijd zoveel mogelijk bezig te blijven. ,,Vroeger zeiden ze altijd al dat een vrouwenhand nooit stil mocht liggen. Dat zit er nog steeds in.”

Feikje Bruinsma-van Dijk viert op vijf augustus haar honderdste verjaardag.

Feikje Bruinsma-van Dijk viert op vijf augustus haar honderdste verjaardag. Foto: MARCHJE ANDRINGA

Haar dagen zitten dan ook vaak vol. Puzzelen, gymnastieken, wandelen en lezen doet ze graag. Ook blijft ze graag op de hoogte van de laatste technologische ontwikkelingen. ,,Ik speelde met de kleinkinderen regelmatig Mario op de spelcomputer.” Daarnaast leest ze boeken op de e-reader en speelt ze spelletjes op een tablet. ,,Ik vind het belangrijk om met de tijd mee te gaan en nieuwsgierig te zijn naar nieuwe dingen. Je moet niet te veel in het verleden blijven hangen, je leeft nu.”

Niagarawatervallen

Feikje van Dijk werd in Britsum geboren in een gezin van drie kinderen. Op dertienjarige leeftijd ging ze aan het werk. Eerst in een winkel, later bij een boer. ,,We werkten veel, maar het was ook een fijne tijd.” Dat was voorbij toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. ,,Toen ik de eerste overvliegende Duitse vliegtuigen zag, terwijl ik in het land aan het werk was, besefte ik dat de oorlog was uitgebroken.” Wat volgde was een nare tijd. ,,Er lagen mijnen in het land en er vielen bommen.”

Maar de oorlogstijd bracht ook iets moois. Zo ontmoette ze haar latere man Meinte Bruinsma (1915) toen ze snel, in verband met de avondklok, naar huis moest na een bezoek aan Leeuwarden en hij aanbood haar naar huis te brengen. In 1943 trouwden ze en ze kregen drie dochters en uiteindelijk drie kleinkinderen. Ze gingen samen graag op reis en hebben mooie vakanties gehad in onder andere België, Zwitserland in Italië. Eén van haar meest bijzondere herinneringen is een reis naar Canada. ,,We hebben daar de Niagarawatervallen bezocht, dat was geweldig.”

Hecht

Toen haar man in 1997 ziek werd en overleed was dat tegelijkertijd een mooie en een zware periode. ,,We hebben thuis mijn man samen tot het einde kunnen verzorgen. De kleinkinderen kropen dan vaak gewoon over de vloer. Dan werd er wel eens gevraagd: ‘kan dat allemaal?’ Maar dat kon heel goed.” De kleine familie is hecht geworden door zo veel met elkaar te delen. ,,De band met mijn kleinkinderen is heel goed. Het is altijd beppe voor en beppe na.”

Goed op de hoogte

Binnen de familie volgt ze alle ontwikkelingen op de voet, maar ook wat betreft de actualiteit blijft ze goed op de hoogte. Zo mist ze geen enkele persconferentie over de coronamaatregelen van het kabinet en heeft ze over veel zaken een mening. ,,Ik vind dat het kabinet veel te veel geld uitgeeft, ze zouden zuiniger moeten zijn.” Ook over de maatschappij als geheel is ze kritisch. ,,Mensen willen tegenwoordig te veel en te snel. Als de buurman iets heeft, willen zij het ook. Ze hebben geen geduld meer om iets op te bouwen. In plaats van werknemer, willen ze meteen directeur worden.”

Op honderdjarige leeftijd zit ze nog vol positiviteit en levenslust. ,,Ik ga gewoon door en ik wil alles nog erg graag doen. Elke dag is er weer één.” Ze viert haar verjaardag vandaag met familie in de tuin. ,,Ze zorgen zo goed voor me, ik kan heel tevreden zijn.”