Jubilerend echtpaar uit Dokkum is nog altijd ‘by de tiid’

Minne Poortinga (89) en Akke Poortinga-Aartsma (85) uit Dokkum zijn vandaag 65 jaar getrouwd. „Sûnens is it belangrykste”, zegt Minne. „Ik set elke dei gemiddeld 3500 stappen.”

Minne en Akke zullen de burgemeester alleen bij de deur kunnen begroeten.

Minne en Akke zullen de burgemeester alleen bij de deur kunnen begroeten. Foto: Marcel van Kammen

Het huwelijksjubileum van Akke en Minne zal in coronatijd niet uitbundig zijn. „Wy dogge der net folle oan, dat kin net”, zegt Minne. „De bern komme om bar op besite, de boargemaster komt ek lâns, mar mei net binnenkomme. It is net oars.” Het zestigjarige huwelijksjubileum liep ook al anders. „It wie fiif jier lyn snotteglêd yn Dokkum en doe hat in soad kunde ôfbelle. Wy hawwe it lykwols fierd. Lit mar trochgean, seinen de bern.”

Akke en Minne ontmoetten elkaar tijdens een feestweek in Kollum, die Minne met zijn broer bezocht. Al gauw kreeg hij verkering met de vier jaar jongere Akke uit Engwierum. ,,Op in sneintemiddei sei ik tsjin myn broer, litte wy ris nei Ingwierum fytse. Ik wist fansels dat Akke dêr wenne. En dêr kuiere se, mei heit en mem. Ik frege har heit oft er syn dochter wol ferkeapje woe, en dy sei doe: ‘Wy ferkeapje net op snein’.”

Ze waren evengoed verkocht en trouwden op 5 januari 1956. Het kerkelijk huwelijk vond plaats in Engwierum, maar omdat die gemeente toen vacant was, zegende de dominee van Minne’s geboortedorp Driezum hun huwelijk in. Sindsdien is het echtpaar ook abonnee van het Friesch Dagblad . „Nei’t wy yn 1964 yn Marrum te wenjen kamen, hawwe wy noch in soad aksje yn it doarp holden om safolle mooglik stipers foar de krante te winnen.”

Timmermanswerk

Minne werkte lange tijd als onderhoudstimmerman bij de melkfabriek in Marrum, was ouderling voor de Gereformeerde Kerk en zong in Dokkum 37 jaar lang mee in christelijk mannenkoor Pro Rege. Akke was huisvrouw en heeft daarnaast ook vele jaren de Rabobank in Marrum schoongehouden. Het echtpaar kreeg twee dochters en twee zonen, die met hun gezinnen in buurt zijn blijven wonen.

,,Yn ’e molkfabryk wie in boel timmerwurk, dêr hie ik myn pinsjoen wol helje wollen”, vertelt Minne. Maar het liep anders, omdat in 1979 de zuivelfabriek zijn deuren sloot. Het gezin verhuisde naar Dokkum waar hij werk vond bij het waterschap.

Op zijn 59e ging hij met vervroegd pensioen. ,,Doe krige it wetterskip nije elektryske gemalen. De mûnen kamen te ferfallen en der wie doe hast gjin wurk mear foar in timmerman.”

„Wy hawwe in geweldich houlik, wy kinne allinnich mar tankber wêze”, zegt Minne. Als grootste wens voor de toekomst hebben ze een goede gezondheid. ,,Sûnens is it belang-rykste. Minent is hiel knap, ik mei graach alle dagen kuierje. Mar myn frou har sûnens is net sa goed en se rint achter in rollator.”

Minne wandelt elke middag wel een eindje, als het even kan samen met Akke. ,,Ik set elke dei gemiddeld 3500 stappen”, zegt hij niet zonder enige trots. Dat houdt hij bij met de app op zijn mobiele telefoon, want ondanks hun hoge leeftijd kan het echtpaar uitstekend met moderne communicatiemiddelen overweg. ,,We binne beiden by de tiid, ik brûk in fêste kompjûter en myn frou in tablet.” Zo onderhouden ze ook contact met hun twaalf kleinkinderen en negen achterkleinkinderen. ,,Us oerpake- en beppesizzers binne allegearre famkes. De âldste is alve jier en dy stjoert ús geregeld in appke.”