Siebe en Wies Bokma uit Koudum zijn 65 jaar getrouwd: liefde voor elkaar, voor de Heer en voor Israël

Siebe en Wies Bokma-Veninga uit Koudum zijn 65 jaar getrouwd. ,,Wy hawwe der neat oan dien. Wy hawwe alles te tankjen oan de Grutte Baas boppe.”

Siebe en Wies Bokma uit Koudum zijn 65 jaar getrouwd.

Siebe en Wies Bokma uit Koudum zijn 65 jaar getrouwd. Foto: Marco Keyzer

Helaas gooit wéér die corona roet in het eten. Een groot feest konden Siebe (92) en Wies (87) Bokma niet geven ter gelegenheid van hun 65-jarig huwelijksjubileum.

Dan maar afzonderlijk bij de kinderen. Afgelopen zaterdag, de eigenlijke trouwdag, vierden ze het bij het gezin van zoon Gerlof (57) in Voorthuizen. Komende zaterdag is het de beurt aan Otto-Jan (59) op It Heidenskip en de week daarna is het bij Klaas (64) op de Gouden Boaiem tussen Heeg en Woudsend.

Dochter Diet (62) woont in Israël en kan nu helemaal niet komen. Zij komt in het najaar over. Haar kinderen, die van kinds af altijd zo graag bij pake en beppe logeren in de zomer, kunnen al een hele tijd niet komen - ook weer die corona.

Klagen hoor je het echtpaar niet. Van de twaalf kleinkinderen en twaalf achterkleinkinderen - de dertiende is op komst - zien ze gelukkig het grootste deel regelmatig. ,,Wy binne tegearre begûn en no hawwe wy mei oanhing in famylje fan 43 persoanen”, zegt Wies in hun appartement in Koudum, waar ze zelfstandig wonen en alleen een keer in de week huishoudelijke hulp hebben. ,,Wy binne sa’n protte segene, dat ik bin der bytiden stil fan”, vult Siebe aan.

Op de knieën

Siebe groeide op op een boerderij in Nijhuizum. Hij had verkering met een meisje, met wie hij heel serieus was, maar dat ging tot zijn verdriet toch uit. ,,Ik haw de Hear alle dagen op myn knibbels frege om de frou dy’t Hy yn gedachten hie foar my.”

Dat bleek Wies Veninga, die in Workum woonde. Ze zat op de kweekschool in Sneek en kwam elke dag met de trein langs het erf van Siebe. ,,Dan seach ik harren oan ’t melken en dan swaaide ik mei myn bûsdoekje. Syn heit sei: ‘wat is dat dochs altiten mei dat swaaiende famke?’ Doe hat Siebe dat útfûn en sa binne wy byinoar kaam.”

Siebe nam aanvankelijk het bedrijf van zijn vader over. ,,Dat wie in spultsje foar ien man.” Toen bleek dat twee zonen wilden gaan boeren, moest er een groter bedrijf komen.

Opnieuw werd hij op wonderlijke wijze geleid. Het was de tijd van de ruilverkaveling in 1978. ,,De Hear liet my in pleats op It Heidenskip sjen en Hy sei tsjin my: ‘dy pleats haw Ik foar dy bestimd.’”

Toen moest er nog geld komen. Via een financier kwam dat er op wonderlijke wijze. Het bedrijf in Oppenhuizen kon hij ook goed verkopen. De zonen namen later het bedrijf inderdaad over, maar zijn later toch uit elkaar gegaan om beide een groter bedrijf te runnen. Allebei hebben ze nu een biologische melkveehouderij en kaasmakerij.

Onderwijs

Intussen werkte Wies in het onderwijs. Dat was eigenlijk not done in die tijd. Als je ging trouwen stopte je met werken. Maar de school in Workum vroeg haar om les te geven in de middenklassen. Er was al dispensatie voor haar geregeld.

Later kwam ze op de landbouwschool in Sneek voor de klas, waar ze algemeen vormend onderwijs gaf, en vervolgens op de mavo in Koudum, waar ze Frans ging geven. ,,Mar dêrnei waarden wy roppen foar wat oars: wy fongen in famke op dat drugsferslaafd wie.”

Israël

Intussen hadden ze de Gereformeerde Kerk verlaten, lieten ze zich in 1976 in De Westereen dopen door onderdompeling en kregen ze een bijzondere liefde voor Israël. Momenteel zijn ze aangesloten bij de baptistengemeente in Koudum. ,,Us leauwe is ús alles”, zegt Wies. ,,Wy binne no 65 jier troud, mar wy hawwe der neat oan dien. Wy hawwe alles te tankjen oan de Grutte Baas boppe.”

Hun trouwtekst - profetisch, ontdekten ze achteraf - is: ‘Zoals de bruidegom zich over de bruid verblijdt, zal uw God Zich over u verblijden. Op uw muren, o Jeruzalem, heb Ik wachters aangesteld, die de ganse dag en de ganse nacht nimmer zullen zwijgen’ (Jesaja 62:5b-6). Jaren later zou hun liefde voor Israël hen naar dat land brengen, waar ze geregeld deelnamen aan de gebedswandelingen op de muren van Jeruzalem, onder leiding van wijlen Bart Repko. Siebe is zo’n 25 keer geweest, Wies 35 keer. Nu zit het er niet meer in. ,,Ik soe der moarn sa wer hinne wolle, mar dat kin net mear”, zegt Siebe.

Ze getuigen veel van hun vertrouwen in God, die hen op bijzondere wijze bijstond en genas in tijden van ziekte. Siebe hield een jaar of twee geleden een halfzijdige gezichtsverlamming over aan een beroerte. ,,It is in wûnder dat ik hjir noch bin. Dat stimt my tankber.”