Na 145 jaar houdt vrouwenvereniging Het Mosterdzaadje uit Makkum op te bestaan, maar eerst wordt het jubileum gevierd: 'Wy hawwe in soad wille hân'

De sokken van Het Mosterdzaadje uit Makkum vonden ook hun weg naar Duitsland, maar de 145-jarige vrouwenvereniging draaide al lang niet meer om handwerken alleen. Komende week komen de leden voor het laatst samen.

Het bestuur van 't Mosterdzaadje: Baukje de Witte, Gre Taekema, Jannette van Berkum, Tjam Kamstra en Arentje Poog (vanaf links).

Het bestuur van 't Mosterdzaadje: Baukje de Witte, Gre Taekema, Jannette van Berkum, Tjam Kamstra en Arentje Poog (vanaf links). Foto: Simon Bleeker Fotografie Simon Bleeker Fotografie

In de woonkamer van presidente Baukje de Witte zit het vijfkoppige bestuur van de hervormde vrouwenvereniging van Makkum bijeen. Jannette van Berkum is met 67 jaar veruit de jongste. ,,Sy is ús jeugdlid”, lacht De Witte. De gemiddelde leeftijd van de leden ligt rond de negentig jaar en zoals bij wel meer vrouwenverenigingen zijn er nog te weinig leden die actief kunnen zijn. Daarom stopt Het Mosterdzaadje.

,,Wy hiene noch graach trochgien, mar it kin net mear”, vertelt De Witte. ,,Wy binne no noch mei achttjin leden, mar net iderien kin nei ús fergaderingen komme. Foar sa’n lytse groep kinst eins gjin sprekker of in demonstraasje mear regelje.”

Pyjamaatjes

De hervormde vrouwenvereniging werd opgericht op 22 februari 1876 als onderdeel van de diaconie. De eerste leden moesten meelevende kerkleden zijn en liefst goed kunnen breien, naaien of haken. De kledingstukken die de vrouwen maakten waren voor armen in Makkum, zo kregen alle kinderen ieder jaar een nieuw pyjamaatje.

Nog steeds wordt er gehandwerkt: sokken (geitenwol), kindersokken, gastendoekjes, somt notulist Gre Taekema (80) op. Maar de vereniging draait daar allang niet meer om, al denken mensen dat nog wel, zegt penningmeester Tjam Kamstra (88). ,,Minsken fregen faak: wat dogge jim dêr altyd, breidzje?”

Diverse activiteiten

De vereniging nodigde voor haar bijeenkomsten sprekers uit over uiteenlopende en actuele onderwerpen, ze bekeken samen films of regelden een demonstratie van een activiteit. Reisjes waren er ook, langs schaatsster en boerin Atje Keulen-Deelstra bijvoorbeeld en naar Noordwolde, vanwege de vroegere rotanindustrie daar. Bestuurslid Arentje Poog (82): ,,It is divers en hiel gesellich.”

Het handwerk werd verkocht op de bazaar en op braderieën. Uit de opbrengst werd ieder jaar een bedrag overgemaakt aan de kerk, die het voor verschillende doelen inzette. Zo droegen de vrouwen bij aan de kerkgemeente.

Ontspanning

Toen Van Berkum bij de vereniging kwam, was ze nog geen vijftig. ,,Ik krige wol de fraach wêrom’t ik derby gie, oft it net foar âlde froulju wie. Mar ik fûn it leuk, ik wurke doe noch yn de soarch en foar my wie it ûntspanning.”

De vereniging veranderde dan met de tijd, wat door al die jaren heen bleef was het omkijken naar de ander. Ook in coronatijd, toen alle activiteiten stillagen, ging dat door. De bestuursleden brachten onder andere kaarten en fruit langs bij leden. Ook de sokkenverkoop ging door, maar dan op Facebook. De Witte: ,,Ik haw 160 pear ferkocht.’’

Duitse toeristen kwamen ieder jaar terug voor de sokken op de braderie. ,,Wy moasten wol in wurdsje oer de grins prate.”

Zingen

Vast onderdeel van de bijeenkomst was het lezen uit de Bijbel, bidden en zingen. De Witte, die nu veertig jaar presidente is van de vereniging, verzorgde iedere keer een inleiding.

Op 3 augustus komt de vereniging voor het laatst samen in Het Anker in Makkum, met taart en een zelfbereid diner. Ook de vrijwilligers die door de jaren heen meehielpen zijn erbij. ,,Wy wolle echt in feestje fiere, want wy hawwe 145 jier bestien. Wy hawwe in soad wille hân.”

De bijeenkomsten, de contacten, het samen eten bij de bazaar, de lol van de voorbereidingen, de bestuursvergaderingen, ze gaan het missen. Toch is nu het beste moment om te stoppen, zegt de presidente, omdat de activiteiten door corona toch al anderhalf jaar stil lagen. ,,Mar dat is wol dreech hear, nei al dy jierren. It klinkt miskien wat raar, mar ik sjoch it as myn feriening.”

Kamstra knikt: ,,Ja hear, nei fjirtich jier is dat wol sa.”