Retraite op Vlieland om verlies van dierbaren te verwerken

Een paar dagen rondzwerven op het weidse Vlieland om het verlies van een dierbare een plek te geven. Dat werkt, merkte de Gelderse Marleen Bruns-Bos na het overlijden van haar moeder. In januari organiseert ze er zelf rouwretraites.

De weidsheid van Vlieland maakt ruimte voor verdriet.

De weidsheid van Vlieland maakt ruimte voor verdriet. Foto: Wouter Hoving

‘Ik hoef geen therapie, ik ga liever naar Vlie!’ De tekst staat op tassen die in toeristenwinkeltjes worden verkocht. Die spreuk komt niet uit de lucht vallen, ervoer Marleen Bruns-Bos (45), uitvaartbegeleider uit Duiven. Daarom begint zij in januari rouwretraites op Vlieland. Deelnemers (maximaal acht) krijgen er dan ook geen therapie, maar hebben er gewoon even alle tijd van de wereld voor hun verdriet en voelen geen enkele afleiding of dagelijkse beslommering.

Zo werkt het: ontbijt en diner zijn gezamenlijk, lunch krijg je mee. De rest van de dag maak je tijd voor jezelf. Wandelen en fietsen zonder dat er een klokje bij staat. ’s Ochtends geeft Marleen enkele handreikingen of een bepaalde vraag, en incidenteel is er eens een ontspanningsoefening, een massage of een creatieve workshop. ,,Maar je móét vooral de stilte opzoeken. Er treden bepaalde processen in werking als je alleen op pad bent.”

Grote rol

Dat het eiland daarin een grote rol kan spelen ervoer Marleen zelf. Toen in september 2019 haar moeder op 86-jarige leeftijd overleed, besloot ze tijd te maken voor het verdriet. Thuis wilde dat door de waan van de dag – werk, kinderen, eten koken, noem maar op – niet zo makkelijk. Dan kwam een van haar kinderen binnen: ,,Mam…?”, wanneer Marleen zich net even had teruggetrokken in de slaapkamer om de opnames van de uitvaartdienst te bekijken. ,,Dat gaf helemaal niks. Maar ik had het nodig om even alleen te zijn.”

Toen ik op de boot stond te wachten dacht ik: nu kan ik niet meer om het verdriet heen

Ze vertrok naar Vlieland. ,,Toen ik op de boot stond te wachten dacht ik: nu kan ik niet meer om het verdriet heen.” In haar rugzak had zij een boek over afscheid, een laptop met de opname en foto’s van de afscheidsdienst en begrafenis, pen en papier en een regenjas en wandelschoenen. ,,Dat was het. Dat was genoeg.”

Even bellen

Tijdens het wachten op de boot dacht Marleen nog in een flits: even mijn ouders bellen. ,,Dat deed ik altijd als ik een paar dagen wegging, al woonden ze tweehonderd kilometer ver.”

Lees ook: Vaste eilandgasten: Eilandhopper Monika voelt zich nietig op het oneindige wad

Toen realiseerde ze zich plots dat haar moeder onlangs was overleden, en haar vader anderhalf jaar eerder ook. ,,Toen dacht ik: wauw, híérvoor kom ik.” Niet alleen de tijd, maar ook de plek met zee, lucht, wind en ruimte werkten voor Marleen helend. ,,Alleen op het strand, dat vond ik erg mooi. Ik voelde mijn ouders er heel dichtbij.”

Ik zat in een café en zag plotseling hoe mooi het was aangekleed en wat een leuk plantje er op tafel stond

,,Toen ik van Vlieland vertrok had ik een lichter gevoel. Dat is zó fijn. Verdriet kan zwaar drukken.” Op de dag van haar vertrek kon Marleen plotseling weer genieten van dingen die ze eerder niet zag. ,,Ik zat in een café en zag plotseling hoe mooi het was aangekleed en wat een leuk plantje er op tafel stond. Er kwam ruimte in mijn hoofd voor andere dingen dan verdriet.”

Hoop

Omdat de tijd op Vlieland haar zo veel hielp, wil Marleen ook anderen zo’n ervaring geven. Met een rouwretraite van zo’n vijfhonderd euro. Zulke retraites bestaan al wel, maar zijn vaak duurder, langer en leiden naar verre oorden. Naar de Waddeneilanden bestond tot nu toe alleen een rouwreis voor vrouwen. Marleen: ,,Ik heb al een aantal erg positieve reacties gekregen. Een mevrouw die zich aanmeldde zei: ‘Nu heb ik iets om naar uit te kijken. Het geeft me hoop om een stap vooruit te zetten’.”

Twee mannen die hun partner verloren, kunnen veel aan elkaar hebben. Zij kunnen een fijn gesprek voeren

Dat deelnemers niet in hun eentje maar samen naar Vlieland gaan, heeft volgens Marleen een positief effect. ,,Twee mannen die hun partner verloren, kunnen veel aan elkaar hebben. Zij kunnen een fijn gesprek voeren terwijl zij ‘s avonds samen een glas wijn drinken.”

Vers

Aanvankelijk stond Marleen jarenlang voor de klas als juf, maar haar hart lag al lange tijd bij de uitvaartbranche. Een jaar geleden, rond het overlijden van haar moeder, rondde ze de opleiding tot uitvaartbegeleider af. ,,Dan is het eigen verdriet zo vers dat je extra stilstaat bij de vraag: wat wil ik uitstralen, wat voor begeleider word ik?”

Als uitvaartbegeleider is Marleen geen rouwtherapeut. Een gesprek gaat ze niet uit de weg: op gezette tijden kunnen deelnemers met haar in gesprek. Maar niet als therapeut, want dat is ze niet. ,,Daarom spreek ik met de deelnemers van tevoren over hun verwachtingen. Het moeten mensen zijn die ‘de draad van het leven’ weer wat hebben opgepakt, maar die rust zoeken omdat hun hoofd nog te vol zit met verdriet.”

www.vooruitmetverdriet.nl

Vaste eilandgasten: Al op de boot naar Vlieland ben je al het andere vergeten

Dat de familie al generaties lang op het eiland komt, heeft een bijzondere voorgeschiedenis. Toen Jannies tante Dina in 1959 met haar eenjarige zoontje op vakantie wilde, bleek haar echtgenoot te druk met zijn baan als vrachtwagenchauffeur. Dus ging ze maar alleen naar een primitief tent-huisje.

Nieuws

menu