Dit artikel is vandaag gratis

Het schaatsplezier en de gemeenschapszin staan na een eeuw nog steeds centraal bij IIsklup Iendracht in Hommerts-Jutrijp

In de jaren '50 kwam er verlichting op de baan. Foto: Iisklup Iendracht

De koek- en zopie wordt niet langer geserveerd uit een geïmproviseerde tent, de grammofoon is vervangen door een moderne afspeellijst en door felle verlichtingspalen is het tegenwoordig ook mogelijk om ’s avonds gebruik te maken van de baan.

Eén ding is de afgelopen eeuw echter altijd hetzelfde gebleven: de schaatspret die ervoor zorgde dat jong en oud vanuit de hele regio bij de eerste vorst in groten getale de schaatsen onderbond op de ijsbaan van IIsklup Iendracht uit Hommerts-Jutrijp.

Deze maand viert de ijsclub haar honderdjarig bestaan. Door de geldende corona-maatregelen is het jubileumfeest voorlopig uitgesteld naar volgend jaar, maar ter memoring viel er onlangs bij de leden wel een speciaal jubileumboek op de mat, waarin er uitgebreid wordt stil gestaan bij de rijke geschiedenis van de ijsclub.

Tsjalke Cnossen, de 83-jarige auteur, is geboren en getogen in Hommerts en was als jochie altijd op het ijs te vinden. ,, Der wie ek neat oars yn dy tiid”. Toen hij zestien werd, is hij lid geworden en het is sindsdien nooit meer anders geweest. ,, Der wie muzyk, der wie poeiermolke en foar in soad minsken wie it ek in echte houliksmerk. Prachtich dochs?”

Schop

In 1875 was er in Jutrijp al een ijsclub te vinden: Yn it bûthús útfûn, nog zonder officiële ijsbaan. ,,Ut âlde ferhalen witte wy, dat der efter Jutryp al in soad op de ûnderrûne greppels hurdriden waard”, vertelt Cnossen. Daarna onstonden Lyts Begjin en Winterwille, waarbij er achter het Binnenpaed in Jutrijp en op het Anewiel in Hommerts werd geschaatst. In de winter van 1945-1946 fuseerden de verenigingen in Iendracht en werd tijdens de eerste bestuursvergadering besloten om de huidige Luizepoel te huren en vervolgens te kopen, als officiële ijsbaan.

Polderdijken werden met een schop aangelegd om het water binnenboord te houden en de oostenwind was met een gebrek aan begroeiing straf. Met zeilen en houten banken werd er in de begintijd een tent georganiseerd, waar de in melkbussen bezorgde chocolademelk van de melkfabriek uit Osingahuizen gretig aftrek vond.

Tweedehands televisie

Het ging de club goed en er werden veel wedstrijden georganiseerd: mannen, vrouwen, langebaan, kortebaan, estafette en arresleerijden. De ledenvergaderingen die bezocht werden door aantallen waar de club volgens Cnossen nu alleen nog maar van kan dromen, gingen altijd gepaard met een loting, om de kas te spekken. De vereniging had het financieel vaak krap en een extraatje was altijd welkom. Jarenlang was de hoofdprijs een nieuw paar schaatsen. Maar toen in de naoorlogse periode van die formule werd afgeweken, viel dat niet in goede aarde. ,,Doe joegen se in wol hiel twaddehânske telefyzje fuort. Dat foel de winner bot ôf.”

Onder leiding van Ids Bergsma, die veertig jaar voorzitter is geweest, vonden er vele ontwikkelingen plaats. Zo schoot hij onder andere een bedrag voor, voor een nieuw te bouwen huisje als opslag van de sneeuwschuiver en bezems, omkleedgelegenheid en koek-en zopieonderkomen. Hij deed er direct vijftig kopjes voor chocolademelk en een vlag bij. Zo kon de club er echt tegen aan.

Trefpunt

Nog steeds speelt de ijsclub een grote rol in de gemeenschap volgens bestuurslid Lieuwe de Vries. ,,De iisbaan is echt in plak wêr’t de minsken elkoar treffe. Net allinne de riders, mar ek in protte minsken dy’t sels de redens net mear ûnderbine. Efkes in praatsje en in kopke poeiermolke. Eins is der net iens folle feroare.”

Momenteel staat er een laagje water op de baan waar de vogels uitgebreid in badderen, maar de bedoeling is dat de schaatsen snel weer uit het vet kunnen worden gehaald. Volgens De Vries is de club de komende jaren klaar voor de toekomst. Leden komen van binnen en buiten de dorpen en steeds meer jongeren worden lid. ,,Gelokkich wit de jeugd de iisbaan goed te finen. Foar harren is der de ôfrûne jierren materiaal oanskaft. We ha doeltsjes kocht en iishockeysticks. En dêr wurdt goed gebrûk fan makke. No’t de winters net sa lang mear duorje, dogge we de baan soms al wat earder iepen foar de skoalbern. Al is it mar ien middei, dan kinne dy dochs efkes ride. Sa hoopje we de jeugd enthousiast te meitsjen en te hâlden.”

Nieuws

menu