Dit artikel is vandaag gratis

Serie De Tsjerketoer vergde best veel van het doorzettingsvermogen van fotografe Marchje Andringa

Marchje Andringa fotografeert het uitzicht vanaf de toren van de Lambertuskerk in Menaam. Foto: Arjen Bakker

,,Zolang de ondergrond stabiel is, klim en klauter ik overal wel op”, zegt fotografe Marchje Andringa ferm. De serie De Tsjerketoer vergde niettemin best veel van haar doorzettingsvermogen.

,,Ik vroeg aan die meneer: kunnen we niet nóg hoger? Hij vertelde dat er inderdaad nog wel een luik in de spits was, maar daar was hij nog nooit geweest… Hij zag wel aan me dat ik daar het liefst wél naartoe wilde, maar ik zag aan hém dat hij dat niet zo zag zitten over die smalle steile trapjes. Dus toen heb ik toch maar door de galmgaten gefotografeerd.”

Fotograaf Marchje Andringa beklom afgelopen zomer de kerktorens van achtereenvolgens Berltsum, Heerenveen (Heilige Geestkerk), Workum (Gertrudiskerk), Ferwert, Augustinusga, Tzum en Menaam om het uitzicht vast te leggen. Overal ontmoette ze gastvrije kosters, kerkrentmeesters of andere vrijwilligers, maar soms wilde zij wel een stapje verder gaan dan zij aandurfden.

Zwaar luik

,,Er was één kerk waar ik uiteindelijk alleen naar het topje ben gegaan, waar ik zo’n loeizwaar luik eerst een stukje naar buiten moest duwen, toen kantelen en toen naar binnen halen. Toen kon ik het niet laten even triomfantelijk om te kijken naar de koster die beneden was gebleven.”

Hoogtevrees heeft ze niet, claustrofobie ook niet en om oude spinnenwebben en in droge lucht geconserveerde vogellijkjes maalt ze gelukkig ook niet. ,,Zolang de ondergrond stabiel is, klim en klauter ik overal wel op”, zegt ze.

Maar al met al was deze serie best uitdagend. ,,Het zijn toch oude gebouwen, donker, kleine ruimtes, smalle doorgangen. Je moet wel bedenken dat ik een flinke rugzak van een kleine tien kilo met fotospullen mee heb. Maar dan spreek ik mezelf even ferm toe: je moet soms dingen doen die buiten je comfortzone gaan, dat is goed voor lijf en leden. En het levert de mooiste foto’s op. Helaas was het niet altijd even helder weer. Als je eenmaal boven bent, wil je ook graag wat telelensplaatjes schieten voor het archief, van boeren aan het werk of bootjes op een meer bijvoorbeeld. Maar goed, een wolkenlucht kan ook een prachtig beeld opleveren.”

Vrijwilligers

Andringa probeerde altijd duidelijk te maken dat de foto’s niet zomaar vanaf een hoog punt genomen werden, maar specifiek vanaf een kerktoren. Dus altijd een stukje balustrade, torenspits en/of galmgat erbij. ,,Dat was immers het doel van deze zomerserie, duidelijk maken wat het uitzicht is vanaf de torens. Ik vond dat een ontzettend leuk idee. Het is toch een typisch Fries verschijnsel dat je op het platteland altijd wel vier, vijf, zes kerktorens kunt zien. Het is prachtig dat al die kerken er nog zijn. En dat is grotendeels te danken aan al die vrijwilligers die ervoor aan het werk zijn. Dat komt óók naar voren in deze serie. Al die mensen die mij begeleidden zijn trots op hun gebouw. Ze hadden allemaal hun eigen mooie verhalen. De liefde spatte eraf.”

Dit is het laatste deel in de serie De Tsjerketoer. Alle afleveringen zijn hier te lezen