Vakfotograaf Wybe Bosch sluit na veertig jaar de deuren van zijn zaak in Damwâld. 'No haw ik santjin miljoen kollega's'

Na veertig jaar sluiten Wybe Bosch en zijn vrouw Anneke de deuren van hun fotozaak in Damwâld. Ze hebben de omslag van analoge naar digitale fotografie meegemaakt. ,,No haw ik santjin miljoen kollega’s.”

Wybe en Anneke Bosch in hun fotowinkel in Damwâld. Na bijna veertig jaar sluiten de deuren.

Wybe en Anneke Bosch in hun fotowinkel in Damwâld. Na bijna veertig jaar sluiten de deuren.

,,It sosjale praatsje sil ik it meast misse, tink ik. It winkelsintrum is krekt in doarpsstrjitte. Guon minsken stoarte har hiele hert by dy út.”

Wybe Bosch (65) is voor de meesten dan ook geen onbekende. Hij heeft als fotograaf vele familiegebeurtenissen vastgelegd. ,,Je meitsje de troufoto’s, de jubileumfoto’s, de troufoto’s fan de bern. Je hearre as fotograaf in bytsje by de famylje, no?”

Voor zijn vrouw Anneke (68), al veertig jaar zijn steun en toeverlaat thuis en in de winkel, geldt hetzelfde. ,,Wy hawwe de moaie en de minne dingen fan in soad famyljes meimakke. It binne allegearre fijne klanten.”

Niet op Marktplaats

Volgende week vrijdag sluit Bosch zijn fotowinkel. 25 jaar zat hij in Winkelsintrum Damwâld, daarvoor veertien jaar aan de Hoofdweg. Een jaar daarvoor begon hij als beeldend kunstenaar in Sumar te fotograferen. Na veertig jaar is het mooi geweest. Het echtpaar gaat met pensioen, al blijft Wybe beschikbaar voor reportages en blijft de webshop in de lucht. ,,Myn kamera komt net op Marktplaats te stean.”

,,Wy ha gjin hertsear derfan, hear”, zegt Anneke. ,,Koroana hat ús oan it tinken set. Wy hawwe acht moanne ticht west. Wy binne wat wend oan it frije libben en sjogge der net tsjinoan. Wy tochten: as wy in hierder foar it pand krije kinne, binne wy fuort.”

Die huurder is er gekomen. De buurman begint er een slijterij. De pasfotoservice neemt hij over, zodat die blijft. ,,Dat is moai foar it doarp”, vindt Anneke. ,,It gemeentehûs is hjir ek; goed dat dy service bliuwt.”

Webshop

De laatste tien jaar werd het assortiment van de winkel uitgebreid naar cadeauartikelen. Er kwam een webshop. Allemaal om mee te bewegen met de veranderende markt. Want de tijd van fotorolletjes ontwikkelen ligt ver achter ons, maar juist in die tijd werd Wybe Bosch groot. In Drachten had hij een nevenvestiging voor eenuurservice. ,,Wy wiene ien fan de earsten dy’t fluch leverje koene”, vertelt Anneke. Eerst haalden vaklaboratoria de rolletjes altijd op voor het ontwikkelen en afdrukken. Bosch had al vroeg zelf een machine.

Alles ontwikkelden ze zelf. Stonden ze ’s avonds en ’s nachts aan de machine. Ze waren er niet rouwig om dat de markt omsloeg naar digitaal. ,,It hie ek wol wer wat”, zegt Wybe, ,,mar ik krige in hekel oan dy gemikaliën en it nachtwurk.”

Hij had al vrij snel door dat de analoge fotografie op de consumentenmarkt een wisse dood zou sterven. ,,Ik bin fuort op dy trein stapt.”

Dat kwam ook doordat hij destijds specialist was in verrekijkers en telescopen. Die werden ook al veel online gezocht en gekocht. Een kleine twintig jaar geleden is hij met die tak opgehouden. De achterruimte van de winkel in Damwâld, ooit volgebouwd met ontwikkelmachines, oogt nu een stuk leger met de compacte Epson Stylus Pro 7900, waarmee de digitale foto’s afgedrukt worden. Vroeger moest alles op temperatuur gehouden worden, een crime op zomerse dagen, omdat anders alle kleurwaardes zouden verschuiven. Die mindere kanten van het ambacht zijn er niet meer.

Nadeel

Maar er is ook een nadeel bijgekomen. ,,Eltsenien tinkt dat er foto’s meitsje kin omdat er op in knopke drukke kin. Foarhinne hie ik as fotograaf santjinhûndert kollega’s yn Nederlân, no santjin miljoen. Ik haw folle minder wurk krigen omdat de tillefoan it fan my oernaam hat. Dat is spitich. Op in knopke drukke is gjin fakmanskip: je meitsje net foto’s, mar kykjes. It hat in ferflakking meibrocht. Watst op Facebook sjochst oan fotografy is om te gûlen.”

Mooie herinneringen heeft hij aan zijn carrière. Hoe hij eens mee mocht naar de Dominicaanse Republiek voor een trouwreportage bijvoorbeeld. Maar het mooist was de dag in 2002 waarop hij het bezoek van koningin Beatrix aan Fryslân mocht vastleggen. Hij had de zilveren medaille gewonnen bij een landelijke wedstrijd voor vakfotografie, waarna de provincie en de deelnemende gemeenten hem inhuurden voor een reportage van de dag. ,,Ik mocht oeral omrinne en hoegde net achter de touwen te bliuwen. Dy dei haw ik in oar byld fan dy frou krigen.”

Nu is het tijd om samen met de caravan door Europa te trekken. Eerst naar Noord-Italië. Bang dat ze op elkaars lip komen te zitten zijn ze niet. Anneke: ,,Wy hawwe altyd tegearre wurke en dan moatst troch ien doar kinne.”

Wybe: ,,Dat hawwe wy altyd kind.”