De Amerikaanse president Joe Biden kwam, zag, maar overwon hij ook tijdens zijn zesdaagse America is back-tournee?

Natuurlijk waren de Europese leiders gevoelig voor het charmeoffensief van de Amerikaanse president Joe Biden op zijn zesdaagse America is back-tournee waarbij hij onder meer aanschoof bij de G7-top, een NAVO-vergadering (foto) en een EU-overleg.

Een warm bad voor Joe Biden tijdens de NAVO-top maandag.

Een warm bad voor Joe Biden tijdens de NAVO-top maandag. Foto: AFP

Na vier gure jaren onder Trump betekent de wisseling van de wacht in Washington een ware verademing voor de Europeanen die van Biden op het hart gebonden kregen dat ,,Amerika weer aan de tafel zit, klaar om de wereld te leiden”. Maar of behalve de plechtige belofte dat de trans-Atlantische relatie weer in ere wordt hersteld de trip van Biden veel heeft opgeleverd, blijft de vraag.

Biden kreeg de Europeanen niet mee in een steviger koers tegenover China waarmee met name Duitsland nauwe economische banden heeft. En vanwege de energieafhankelijkheid van Rusland voelen veel EU-lidstaten er ook niet voor om Vladimir Poetin het vuur na aan de schenen te leggen.

Bovendien hebben vier jaren Trump vooral de Fransen er van doordrongen dat de EU op eigen benen moet kunnen staan, waarbij het buzzwoord ‘strategische autonomie’ is. Zelfs de oude, trouwe Britse bondgenoot is niet langer gecharmeerd van de ‘speciale relatie’ met de VS omdat dit te betuttelend zou zijn.

Betrouwbaarheid

De million dollar question is hoe betrouwbaar de Amerikanen nog zijn. Onder Barack Obama namen de VS al lichtelijk afscheid van Europa met de ‘draai naar Azië’. De VS stapten in, uit en vervolgens weer in het klimaatakkoord van Parijs. De nucleaire deal met Iran werd als een triomf gevierd, vervolgens bij het oud vuil gezet en nu probeert Biden de overeenkomst weer te reanimeren. En de Europese bondgenoten werden eerder dit jaar onaangenaam verrast met de bruuske mededeling dat de Amerikanen zich terugtrekken uit Afghanistan.

Wat de onzekerheid nog meer vergroot, is dat over een paar jaar er zomaar weer een Trumpiaan in het Witte Huis kan zitten. Trump ging als een olifant door de porseleinkast. Het is misschien te vroeg om nu al de scherven te kunnen lijmen.