De band tussen koning Willem-Alexander en Duitsland is hecht, maar de Oranjes zijn er niet geliefder dan andere koningshuizen

Tijdens het staatsbezoek van koning Willem-Alexander en koningin Máxima aan Duitsland hoor je twee dingen: dat de koning in feite een Duitse Oranje is en dat Duitsers meer dan gewoon geïnteresseerd zijn in de Oranjes. Wat verder opvalt is dat vooral de Nederlandse pers meldt dat de koning zijn toespraken in ‘vlekkeloos Duits’ houdt. Is dat allemaal wel zo verwonderlijk?

Koning Willem-Alexander en koningin Máxima ontmoeten de Duitse bondskanselier Angela Merkel op de tweede dag van het driedaagse staatsbezoek aan Duitsland.

Koning Willem-Alexander en koningin Máxima ontmoeten de Duitse bondskanselier Angela Merkel op de tweede dag van het driedaagse staatsbezoek aan Duitsland. Foto: ANP

De naam Oranje in Oranje-Nassau verwijst naar het voormalig prinsdom Orange in Zuid-Frankrijk, maar het is meer op zijn plaats om de aandacht op de naam Nassau te vestigen. Dat is een klein stadje in de deelstaat Hessen, waar de oorsprong van de familie ligt. Het geslacht-Nassau hoorde in het voormalige Duitse Keizerrijk tot de belangrijkste vorstelijke families. Door huwelijken met Nederlandse erfgenames, zoals met Johanna van Polanen (1392-1445) en Anna van Buren (1533-1558) kwamen de Nassaus in de Nederlanden terecht.

Willem van Nassau, de prins van Oranje die met Anna van Buren getrouwd was, vestigde zich hier definitief. Ook de Friese Nassaus, die zich in 1584 in Leeuwarden vestigden, waren Duitse graven: van Nassau-Dietz. Zij waren tenslotte de tak die het bracht tot het Nederlandse vorstenhuis.

Trouwen

Op Zweden en Monaco na, zijn ook alle andere Europese koningshuizen van Duitse oorsprong. Eeuwenlang moesten vorsten ‘op stand’ trouwen, of zoals de Duitse term het kernachtig uitdrukt: ebenbürtig , van gelijke geboorte. Dat gold ook voor boeren en Hollandse kooplieden; men trouwde onderling.

De Nederlandse vorsten trouwden, met uitzondering van Willem II die de Russische Anna van Pavlovna huwde, met leden van Duitse hoge vorstenhuizen. Willem-Alexander is dus zo beschouwd zo Duits als het maar kan zijn. Al doorbrak hij wel de Duitse lijn door met de Argentijnse Máxima Zorreguieta te trouwen.

De familiebanden met vooral de familie van zijn vader, de Amsbergs, zijn sterk, maar zij blijven altijd buiten de schijnwerpers. Prins Claus had zes zusters. Er is een hechte band met de kinderen van de twee jongste zussen Theda en Christina. De dochters van Christina logeerden wel eens op Huis ten Bosch en kwamen speciaal om te paardrijden met tante Beatrix. Onderling werd uitsluitend Duits gesproken. Natuurlijk spreekt de koning heel goed Duits, het is zijn vadertaal. Therese Barones von der Recke, de jongste dochter van Christina von Amsberg, was zelfs bruidsmeisje bij Willem-Alexander en Máxima.

‘Regenbogenpresse’

In de Duitse sensatiepers, die Regenbogenpresse , staan Willem-Alexander en Máxima vaak op de cover. De verhalen over Máxima doen het goed, evenals nu die over de drie opgroeiende dochters. Natuurlijk wordt prinses Amalia als troonopvolgster het meest kritisch beschouwd, want de boulevardpers is niet mals.

Maar het is niet zo dat de Oranjes bij de oosterburen extra geliefd zijn. Als er één koningshuis echt geliefd is, is dan is dat het Zweedse. De Zweedse koningin Silvia werd immers in 1943 in Heidelberg geboren als Silvia Sommerlath. In de Duitse bladen wordt vooral over haar dochter, kroonprinses Victoria, met alle lof en waardering geschreven. Het koningshuis waar, net zoals in de rest van de wereld, het meest over geschreven wordt, is het Britse. Onmiddellijk gevolgd wordt door dat van Monaco.

Verschil per regio

Nederland steekt er qua belangstelling niet echt bovenuit. En dan verschilt het ook nog per Duitse regio. In Beieren is het Nederlandse koningshuis wel aardig bekend, vooral door de vriendschapsbanden met de Beierse koninklijke familie. In Sleeswijk-Holstein bijvoorbeeld, wordt eerder het wel en wee van het Deense koningshuis op de voet gevolgd.

Duitsers kijken graag naar documentaires over koningshuizen, ook dan gaat het in de eerste plaats om Zweden, Engeland en Monaco. Pas daarna komen Nederland en Spanje. Duitsers weten over het algemeen veel over koningshuizen, al is de vraag of die kennis compleet is want hun referentiepunt is de sensatiepers. Desondanks zitten Duitsers beslist niet te wachten om zelf weer een monarchie te beginnen, want welk koningshuis zou dat dan moeten worden?