Een bijna overweldigende afwezigheid van mensen: zo'n eindeloos landschap als in het Adirondackpark vind je in Europa niet | Post uit Virginia

Terug van vakantie. Voor het eerst sinds Covid-19 uitbrak zijn we echt weer eens voor een poosje er uit geweest. Naar het noorden, naar het Adirondackpark in de staat New York.

Het dorpje Inlet in het Adirondackpark.

Het dorpje Inlet in het Adirondackpark. Foto: Marcel Durieux

Twee weken in zo’n park kamperen laat weer eens tot je doordringen hoe ontzagwekkend groot dit land is. Het park is groter dan half Nederland, een eindeloos landschap van bergen, bossen en meren. Een zesde - zo’n half miljoen hectaren - is pure wildernis. En dit park ligt niet ergens ver weg in de enorme ruimtes van een van de praktisch onbewoonde staten die we hier fly-over states noemen: de staten in het midden van het land waar je zelden komt maar vaker overheen vliegt, op weg van de ene kust naar de andere. Nee, de Adirondacks zijn in de staat New York, de op drie na drukst bevolkte staat in de VS. Het is niet eens een nationaal park, maar een staatspark, wat onder andere het prettige feit met zich meebrengt dat de toegang gratis is.

Particulier bezit

Afgezien van de ongelofelijke afmetingen heeft het Adirondackpark iets anders bijzonders: het is een enorm experiment in het mengen van overheidsland en particulier gebied. Meer dan de helft van het gebied is particulier eigendom! Er zijn zo’n honderd kleine stadjes en dorpjes, en bij elkaar wonen meer dan honderdduizend mensen permanent in het park. Het gebruik van het land, en wat er toegestaan wordt aan verdere ontwikkeling is aan uiterst strenge regels gebonden. En vanzelfsprekend worden die regels onafgebroken aangevochten door projectontwikkelaars die niets liever willen dan huizen en hotels neerzetten rond de duizenden meertjes. Tot nu toe wordt dat allemaal netjes afgehouden en de kleine plaatsjes waar je doorheen komt, met een postkantoortje, een supermarktje, een bibliotheekje en wat restaurantjes en winkeltjes, verstoren het landelijke beeld absoluut niet. Wat je er met name niet vindt zijn de ketens van fastfoodrestaurants en supermarkten.

De wildernis in

Maar al zijn er dus wat bewoonde plekjes, het allergrootste deel van het Adirondack park is puur natuur. Er is geen bebouwing, er zijn zelfs op veel plekken geen wegen of paden. En daaruit volgt een paradox. Juist omdat het echt natuur is kan je er eigenlijk alleen maar in via speciaal daarvoor aangelegde paden. Je enige andere optie is om met een rugzak op en alles bij je wat je maar nodig kan hebben, de wildernis in te trekken. Maar mijn vrouw en ik, en de meeste andere bezoekers, bekijken het park door naar een trailhead te lopen of rijden en daarvan uit een stuk te wandelen over een uitgezet parcours.

Het is een bijna overweldigende afwezigheid van mensen, van bebouwing, van beschaving. Dit is anders dan in Europa, waar je nooit echt ver van mensen en bebouwing bent. We hebben een aantal trajecten gelopen op het Franse stuk van de Camino naar Santiago de Compostella, de Jacobsweg. Je wandelt dan van klein plaatsje naar klein plaatsje, en ze liggen zelden meer dan een paar kilometer van elkaar af. Er is praktisch geen moment dat je niet ergens in de verte een boerderij, een schuur of een ander gebouw ziet liggen. Er zijn vanzelfsprekend grote en ongerepte natuurgebieden in Europa, maar die onmenselijk grote stukken onaangetaste natuur die je in de VS hebt bestaan niet meer.

Afgezonderd

Zelfs op de trails door die ongerepte natuur kom je maar zelden iemand tegen. In de Adirondacks konden we twee uur wandelen vanaf de camping zonder een andere wandelaar tegen te komen. En dat is iets waar we als mensen slecht tegen kunnen. De grootste en meest beroemde trail in de VS is de Appalachian trail. Dit is het langste wandelpad in de wereld: 3.500 kilometer noord-zuid door natuurgebieden langs de oostkust van het land, door veertien staten. Het is enorm bekend, en loopt door een aantal van de meest druk bevolkte staten van de VS. En toch is het zo stil op dat eindeloze pad dat een kennis van ons die het hele stuk gelopen had (meestal zo’n half jaar werk) na afloop grote moeite had zich weer aan te passen aan een leven met mensen om zich heen, en zich voor maanden afsloot en niet meedeed met etentjes of feestjes.

Zo zijn wij gelukkig niet teruggekomen uit New York. Het was heerlijk om weer eens op vakantie te zijn. Onder de momenteel geldende regels in New York zijn mondmaskers niet meer nodig voor gevaccineerden, en met zo weinig mensen om ons heen, zonder nieuws en zonder telefoon, was het makkelijk om de hele pandemie even te vergeten.

Marcel Durieux (61) is arts en woont in Charlottesville in de Amerikaanse staat Virginia. Reageren? Post.uit.Virginia@gmail.com