‘Plan B’ is de redding voor zeilster Angela Brandsma

In 2015 veranderde het leven van zeilster Angela Brandsma uit Sneek drastisch, na de dood van haar zoon George. Vorig jaar koos ze voor een ‘plan B’ in haar leven. Ze zei haar baan op, ging full-time zeilen en werd wereldkampioene in de Vaurien.

Angela Brandsma (l) in actie met Daan Stoel (r) in de Pampus-klasse, gistermiddag op de Snitser Mar. ,,Op dit water gaat alles vanzelf. Het voelt als thuiskomen.” Foto: Simon Bleeker

Angela Brandsma (l) in actie met Daan Stoel (r) in de Pampus-klasse, gistermiddag op de Snitser Mar. ,,Op dit water gaat alles vanzelf. Het voelt als thuiskomen.” Foto: Simon Bleeker fd

Na een lange dag op het water meerde Angela Brandsma gisteravond samen met haar ‘bootgenoot’ Daan Stoel uit Sneek aan. De zeilster (44) trok warme kleren aan en opende een biertje. De dag begon al vroeg, want om kwart voor tien stond de eerste van in totaal twee wedstrijden op het programma. Maar de wind, die het hele weekeinde al een soort van verstoppertje speelde, liet ook gisterochtend even op zich wachten. ,,Maar vanmiddag stond er genoeg wind en konden we los”, aldus Brandsma. Met Stoel zeilt ze de Sneekweek in de Pampusklasse. ,,De boot is nieuw en we willen deze week gebruiken om de boot te leren kennen, zodat we op het NK begin september optimaal kunnen presteren.”

Weer wereldkampieon

Ze kan eigenlijk op elke boot wel uit de voeten, de ervaren zeilster uit Sneek. Op 26 juli werd Brandsma wereldkampioen in de Vaurien-klasse voor vrouwen, samen met haar Spaanse teamgenote Laura Llopiz. Het was voor de tweede keer in haar leven dat de Sneekse de wereldtitel in de Vaurien greep, want in 1997 deed ze het al eens met haar zus Marloes. ,,Ik miste nu mijn zusje, dus het voelde wel anders dan de wereldtitel in 1997. Niet minder, het voelt heel erg goed. Maar toch anders.”

Zus Marloes zeilt heel af en toe nog eens in wedstrijdverband. Angela is naar eigen zeggen een echt ‘watermeisje’. ,,Geef mij maar wat ruig water, dan ben ik op mijn best. Op het WK van twee weken geleden zeilden we op het Comomeer in Italië, dat was toch even wennen daar tussen de bergen. Het was tot de laatste dag knokken, maar dat maakte het ook weer bijzonder. Nu ben ik weer terug op de Snitser Mar. En dat voelt als thuiskomen. Hier gaat alles weer vanzelf. De Pampus-klasse is een hele technische klasse. Daar houd ik van.”

Leven stond stil

Ze keerde deze week terug op de plek die ze grofweg een jaar geleden verliet. Kort na de geboorte van haar zoon George Menno in november 2015, overleed de pasgeborene aan de gevolgen van een ‘bouwfoutje’ aan het hart. Vanaf dat moment stortte haar wereld in. ,,Ze zeggen wel eens dat het leven doorgaat, maar dat van mij stond stil”, zei Brandsma. ,,Niets was meer belangrijk. Ik werkte als commercieel manager bij een bedrijf en tijdens vergaderingen merkte ik aan mezelf dat het me allemaal niets meer uitmaakte. Mijn kind was dood. Dat was het enige waar ik mee bezig was. Het allerergste wat je kan overkomen, is mij overkomen. Het plaatst dingen in perspectief.”

Een jaar geleden heb ik een laatste poging gedaan. Zonder succes. Ik ging er aan onderdoor en ik moest iets doen

In de jaren die volgden probeerde Brandsma opnieuw zwanger te raken, net zoals bij George met behulp van een zaaddonor. Maar het lukte niet. ,,Een jaar geleden heb ik een laatste poging gedaan. Zonder succes. Ik ging er aan onderdoor en ik moest iets doen. Het liefst wilde ik tegen een boom aan rijden met de auto en een einde aan mijn leven maken. Maar ik was nuchter genoeg om te weten dat ik dat mijn ouders en mijn familie niet aan kon doen.”

Brandsma vond in de jaren haar toevlucht in een online blog, waarop ze haar ervaringen deelde met lotgenoten. Een jaar na het overlijden van haar zoon bracht ze een boek uit, met daarin haar verhaal. ,,Ik ben er altijd heel erg open in geweest en kon ook goed over mijn gevoelens vertellen. Ik denk dat dat een redding is geweest voor mij. Ik ben er altijd over blijven praten. Als mensen vroegen aan mij of ik ook kinderen had, vertelde ik wat mij was overkomen. Als ze zich vervolgens verontschuldigden voor hun vraag, vond ik dat echt niet nodig. Ik was blij dat ik over George kon praten. Ik denk nog altijd aan hoe het nu had kunnen zijn. Zeker als je kinderen van rond de drie en vier jaar ziet. Het overlijden van George zal ik nooit een plekje kunnen geven, maar ik probeer wel te genieten van mijn leven. En dat gaat me goed af.”

Een nieuw leven

Ze zei haar baan op, verkocht haar huis in een kinderrijke wijk en koos voor een nieuw leven. ,,Mijn plan B”, zo omschreef Brandsma. ,,Ik stelde mezelf een vraag. ‘Wat vind ik nu eigenlijk leuk?’ Het antwoord was zeilen. Dus daar probeer ik nu mijn brood mee te verdienen. Ik breng boten van bijvoorbeeld hier naar de Cariben of naar Australië. Ik kan er nog niet helemaal van rondkomen, maar het is wel de bedoeling dat dat gaat lukken. Ik ben op mezelf aangewezen en ik heb geen kind dat van mij afhankelijk is. Ik kan doen waar ik zin in heb.”

De Sneekweek is voor mij pure nostalgie. Het hoort gewoon bij mijn leven

Wonen doet Brandsma tegenwoordig op haar boot. ,,Als ik in Nederland ben is dat mijn verblijfplaats. De Sneekweek is voor mij pure nostalgie. Het hoort gewoon bij mijn leven. Ik ben de laatste tijd veel in het buitenland geweest, maar in augustus ben ik in Nederland. Niet alleen voor de Sneekweek, ik vind het ook leuk om met mijn kleine neefjes en nichtjes het water op te gaan. Ze zijn tussen de vijf en tien jaar oud. Mijn oudste neefje van tien zeilt al aardig in een Optimist, die mijn ouders hebben gekocht. Ze krijgen allemaal mee hoe het zeilen een beetje werkt. Misschien is er wel iemand die over een paar jaar mee zeilt op de Sneekweek. Dat zou leuk zijn. Ook al gaat er geen dag voorbij zonder dat ik aan George denk, ik geniet van de mooie dingen in het leven. Zonder mijn familie en het zeilen, was ik hier waarschijnlijk niet geweest. Het is mijn leven en ik zou nooit zonder kunnen.”

Lees ook: Nichtjes Kim en Britt Abma missen titel in de boot van opa

Nieuws

menu