100 jaar Heerenveen: Gerrit Weide laat een traan

Op 20 juli 2020 bestaat vv Heerenveen honderd jaar. In de aanloop naar het eeuwfeest schrijft Edward Jorna elke woensdag over de club. Vandaag: Gerrit Weide laat een traan.

Gerrit Weide mailde. De opstelling van het ‘elftal van de eeuw’ – vorige week op deze plek gepubliceerd – was hem onder ogen gekomen en dat had zijn wenkbrauwen doen fronsen. Dat Henk Zoetendal een plek in het elftal had gekregen, dat deed hem goed. Want na Abe was Henk absoluut de beste. Maar waar waren de drie Kisten? Waarom geen plek voor Cees senior, zijn broer Teun en neef Kees, de international? En Johan Tukker onder de lat? Was hij dan zo slim of de journalist zo dom. Azing Griever!

En nu zit ik in de Oostwijkstraat in Steenwijk tegenover hem aan de keukentafel. Toen Gerrit Weide in de zomer 1975 na zeven seizoenen afscheid nam als speler van Heerenveen, was ik zes lentes oud en had ik nog geen idee wat voor rol Heerenveen in mijn latere leven zou gaan spelen. Het is daarom ook dat ik niet direct gezichten kan plakken op de namen die hij oplepelt van enkele van zijn oud-ploeggenoten. Hans Zwart, Herman Hofstra, Wiebe de Jong, Rikkert Lacroix. ,,Zegt je niets hè?” Ik bevestig zijn vermoedens met een voorzichtig knikje.

Gerrit Weide, een verdediger die niet schroomde om de grenzen van het toelaatbare op te zoeken, was er als speler bij toen Heerenveen in 1970 van de tweede naar de eerste divisie promoveerde

Gerrit Weide, een verdediger die niet schroomde om de grenzen van het toelaatbare op te zoeken, was er als speler bij toen Heerenveen in 1970 van de tweede naar de eerste divisie promoveerde. Dankzij Aktie’67, de vrijwilligersorganisatie die drie jaar daarvoor was opgericht, had de club wat meer financiële armslag gekregen en zodoende kon het elftal worden versterkt. Het leidde tot de felbegeerde titel. In de jaren nadien eindigde Weide met Heerenveen in de eerste divisie steevast in het ‘linkerrijtje’.

Gerrit Weide noemt nog wat namen van oud-ploeggenoten bij wie ik wél een gezicht kan bedenken (Henk Prinsen, Teun Kist, Thomas Haan, Kees Kist, Gerard Lippold, Martin Koeman) en dan verhaalt hij hoezeer hij vergroeid raakte met Heerenveen nadat hij pakweg twintig jaar geleden inging op de uitnodiging om jeugdscout van Heerenveen te worden. Weide vloog van hot naar her op zoek naar talenten en toen hij op zijn 61e afscheid nam van zijn werkzame leven bij Dyka Steenwijk was dat het moment om nog meer aan de club (terug) te geven. Hij werd internationaal scout (en ‘ontdekte’ Marten de Roon), werkte op kantoor, vervoerde jeugdspelers naar de training en naar huis en stond klaar om wat voor klusje dan ook te verrichten.

Ze hadden hem zijn auto van de club afgepakt en voor de helft op zijn salaris gekort. Gerrit Weide hield de eer aan zichzelf en vertrok

Maar toen werd het oktober 2013 en sneuvelde technisch manager Johan Hansma bij de zoveelste revolutie binnen de club. Acht maanden later vertrok ook Gerrit Weide. Ze hadden hem zijn auto van de club afgepakt en voor de helft op zijn salaris gekort. Gerrit Weide hield de eer aan zichzelf en vertrok.

Denk niet dat het anno 2019 niet goed gaat met Gerrit Weide. Hij is gezond en verricht scoutingswerk voor Team Futuralis, het scoutings‘bedrijf’ van Johan Hansma. Voor Ajax speurt hij in het Noorden naar talentjes. En iedere thuiswedstrijd van Heerenveen zit hij op de tribune. Gewoon, een seizoenkaart gekocht.

En toch, ondanks alles, mist hij het werk dat hij voor Heerenveen deed. Ik vraag of het echt bestaat: verliefd zijn op een voetbalclub.

Hij wil niet dat ik het zie. Maar het is al te laat. Gerrit Weide laat een traan.

Nieuws

menu