'Dunkkoning' Vincent van Sliedregt geeft basketbalclub Aris uit Leeuwarden een nieuw gezicht

Vorig seizoen was een lijdensweg voor Aris. Niet alleen door de vele nederlagen, maar vooral door een matchfixingzaak waar de basketbalclub onbedoeld in verzeild raakte. Onder Vincent van Sliedregt begint Aris weer met een schone lei.

Aris-coach Vincent van Sliedregt zet zijn manschappen op de eerste dag meteen aan het werk.

Aris-coach Vincent van Sliedregt zet zijn manschappen op de eerste dag meteen aan het werk. Foto: Henk Jan Dijks

,,Er zijn dagen geweest dat er hier wel eens wat minder mensen rondliepen in de zaal”, klinkt het met een lach uit de mond van Klaas Stoppels. De kersverse assistent-trainer bij Aris kan het weten. Zelf was Stoppels hoofdcoach in Leeuwarden van begin 2016 tot en met de zomer van 2017. Hij telt op deze woensdagmiddag liefst vijftien basketballers op de vloer. ,,Een paar jaar geleden waren we soms maar met acht.”

Tijden veranderen en dat is maar goed ook. Want de tijd van het vorige seizoen, toen Stoppels geregeld optrad als co-commentator bij de live-uitzendingen van de wedstrijden van Aris, is voorbij. En daar zijn ze bij Aris maar wat blij mee. Onder het vorige seizoen staat een streep en door de tekst een groot kruis. Seizoen 2020/2021 is er eentje geworden om snel te vergeten. Spelers die vroegtijdig vertrokken, uit de selectie werden gezet, een oude matchfixingzaak die aan het licht kwam en een selectie die aan het einde van de rit kwalitatief ondermaats bleek.

Niet dat het trainer Ferried Naciri werd aangerekend. De club had heus de intentie om door te gaan met de Belgische coach. Maar toen deze besloot een andere richting op te gaan met zijn carrière, lagen de lijstjes in Leeuwarden voor zijn opvolger al klaar.

Dankbaar

En zo maakte Vincent van Sliedregt, geboren aan Nieuwerkerk aan de IJssel, op woensdagmiddag zijn allereerste werkdag als hoofdcoach van een Nederlandse basketbalvereniging die actief is op het hoogste niveau. Dat is niet meer de eredivisie, maar sinds dit seizoen samen met België de BeNeLeague. ,,Ik ben de club dankbaar voor deze kans en kijk erg uit naar dit seizoen.”

Van Sliedregt mag dan - voor het vak van basketbaltrainer - een jonge hond zijn met zijn 34 jaar, hij is geen onbekende naam in de basketbalwereld. Hij speelde van 2013 tot en met 2016 in de eredivisie in Rotterdam. ,,Verder ben ik al vanaf mijn zeventiende actief als basketbalcoach”, vertelde de nieuwe Aris-trainer. De meeste bekendheid haalde hij uit een door hem geperfectioneerd element uit de basketbalsport: het dunken.

Van Sliedregt is meervoudig Nederlands kampioen op deze discipline. En voor wie het niet wist: ja, er bestaan heuse kampioenschappen dunken. Spectaculaire shows waarin het draait om atletisch vermogen, timing en het aanvoelen van het publiek. Dat moet als het ware steil achterover geslagen worden van een dunk. ,,Als klein jongetje keek ik naar Michael Jordan en werd ik niet alleen verliefd op het basketbal, maar ook op het dunken. Een dunk maken geeft je een adrenalinestoot die je telkens weer wilt voelen. Het is een heerlijk gevoel om te dunken en om de reactie van het publiek te horen.”

Videobanden

Toen hij jong was, bestond er nog geen YouTube en waren wedstrijden uit de NBA nog niet zo gemakkelijk te zien als nu het geval is. ,,Ik voel me wel ineens heel oud als ik dit zo zeg, maar ik had thuis gelukkig wat videobanden liggen”, klinkt het met een lach. ,,Moeten we nog uitleggen aan de jonge lezers wat videobanden waren? Verder kon je, als je laat opbleef, wel eens geluk hebben dat er iets werd uitgezonden. En er was natuurlijk Space Jam , de film Jordan hij speelde.”

Van Sliedregt ontwikkelde in de loop der jaren flink wat sprongkracht. De dunk bracht hem de hele wereld over. ,,Ik heb laatst nog eens proberen te tellen naar hoeveel landen ik ben gereisd om er te dunken, dat zijn er bijna veertig geweest. Ik ben heel dankbaar dat ik met iets geks als heel hoog kunnen springen zoveel heb meegemaakt. Ik heb in die jaren zoveel mensen gesproken, vrienden gekregen, connecties gemaakt en ervaringen opgedaan, waar ik vandaag de dag nog altijd van profiteer.”

Problemen met zijn knieën dwongen hem tot stoppen. Dat het dunken daaraan heeft bijgedragen, lijkt voor de hand liggend. ,,Dunken gaf mij als speler een imago en het was iets waarmee ik de aandacht kon trekken. Het was geweldig om te doen. Maar later heb ik wel eens spijt gehad dat ik niet aan mijn schot heb gewerkt. Dan had ik wat meer uit mijn carrière kunnen halen.”

Maar het spelletje loslaten kon Van Sliedregt niet. En waar hij als speler graag een goed ‘jumpshot’ onder de knie had gekregen om mee te kunnen in de evolutie van het basketbal, daar kan hij nu als coach wel een tactiek in elkaar zetten om hier de nadruk op te leggen. ,,Dat past wel bij het concept basketbal dat ik wil spelen.”

Evolutie in basketbal

Om dat te begrijpen is er een kleine uitleg nodig over wat Van Sliedregt bedoelt met de evolutie van het basketbal. De sport heeft in de laatste jaren een metamorfose ondergaan. Niet omdat de spelregels ingrijpend zijn veranderd, maar omdat er veel meer nadruk is komen te liggen op de driepunter. Waar het in de jaren zeventig, tachtig en negentig veelal draaide om een spelmaker, een grote center onder de basket en het maken van tweepunters, is de sport in de laatste tien jaar veel meer een soort van schutterscompetitie geworden. De aanvoerder van deze beweging was Stephen Curry bij de Golden State Warriors in de NBA.

Andere clubs en ook andere competities zijn dit gaan kopiëren. De klassieke center, die met brute kracht zijn tegenstanders overklast in zowel aanvallend als defensief opzicht, is een uitstervend ras. Omdat er met de driepunter om de center heen wordt gespeeld. Het is ‘makkelijker’ om een schot los te laten op de basket en tegelijkertijd moelijker om te verdedigen voor de tegenpartij.

,,Tegenwoordig worden er door heel veel spelers percentages geschoten die tien of twintig jaar geleden maar door een paar spelers werden bereikt”, aldus Van Sliedregt. En dat niet alleen. Ook het aantal driepuntspogingen van afstand zijn in de laatste jaren drastisch gestegen. De statistieken laten dit duidelijk zien: in 2010 ondernam een team in de NBA gemiddeld veertien driepuntspogingen per wedstrijd. In 2020 was dit aantal gestegen naar een gemiddelde van 34.

,,Laat ik maar beginnen door te zeggen dat we absoluut niet te vergelijken zijn met de Golden State Warriors, dat halverwege het vorige decennium zijn hoogtijdagen kende. Dan zouden we gek zijn. Maar je kunt een paar elementen best vertalen naar je eigen spel en niveau. Dat heeft ook te maken met de middelen die er zijn. Je kunt al je geld spenderen aan een goede ‘drie’ (small forward, red) en een ‘vijf’ (center), maar dat is ook een zwart gat. Ik wil inzetten op de guards en de voorwaartse posities. Daar kun je met minder middelen meer waarde uit je investering zien te halen.”

Bescheidener budget

Van Sliedregt kan het weten. Hij was vorig jaar assistent bij Yoast United, nieuwkomer op het hoogste basketbalniveau van Nederland. Alles was er nieuw, maar de ploeg uit Bemmel werd wel mooi zevende van de twaalf ploegen. Vier plekken hoger dan Aris. . ,,Maar we hadden bij Yoast wel een bescheidener budget dan Aris. Daarvoor ben ik vijf jaar lang betrokken geweest bij de groei van Feyenoord Basketbal in Rotterdam. Dat is vanaf de grond af opgebouwd en ik heb daar een boel gezien en meegemaakt. Dat neem ik allemaal mee naar Leeuwarden.

Zogezegd stonden er woensdagmiddag vijftien spelers op het veld, samen met Van Sliedregt en zijn assistent Stoppels. Een - op het eerste gezicht - prima match. Een ervaren man naast de jonge coach. ,,Klaas kent het klappen van de zweep”, aldus Van Sliedregt.

In de BeNeLeague, die dit jaar zijn primeur kent, gelden andere regels dan in de eredivisie. Zo hoeft er niet te allen tijde een Nederlander op het veld te staan. Dat betekent dat er dus vijf buitenlandse spelers tegelijkertijd op het veld mogen staan, zonder dat het je een reglementaire 20-0 nederlaag oplevert. Vooral voor teammanager Oege Hessel Faber een hele opluchting. In het verleden hielp hij menig trainer geregeld aan het voorkomen van een dergelijke nederlaag, door op het laatste moment in te grijpen.

Wel moet Aris vijf ‘home grown’ spelers in de selectie hebben. Een speler wordt beschouwd als ‘home grown’ als deze tussen zijn twaalfde en twintigste levensjaar minimaal drie jaar ingeschreven heeft gestaan bij de de bond. In dit geval is dat de de Nederlandse Basketbal Bond (NBB).

De selectie

Alleen Reinder Brandsma (Damwâld) en Tim Hoeve zijn nog over van het Aris van vorig jaar. Vier Amerikanen hebben de oversteek gemaakt naar Europa. Dat zijn guards George Brock en Ar’Mond Davis en forwards Quin Cooper en Ryan Logan. José Dimitri Maconda, Onne de Moes (guards), Shaquille Doorson (center) en Casper van Pluuren (forward) zijn de aangetrokken Nederlanders. Jongelingen Joran Triemstra (20), Jackson van Seijen-Brown (19) en Thomas van der Geijn (18) zijn toegevoegd aan de selectie om ervaring op te doen. Twee proefspelers mogen zich de komende tijd bewijzen.

De BeNeLeague, ook wel de BNXT League genoemd, gaat op 24 september van start. Aris heeft voor komend seizoen de speeldag verplaatst. De zaterdagavond is met de promotie van SC Cambuur komen te vervallen. Vrijdagavond is nu de basketbalavond in Leeuwarden. Het seizoen begint met een wedstrijd tegen Donar. Als Aris alle Nederlandse clubs twee keer heeft getroffen, volgt de samenvoeging met gelijkwaardige clubs uit België. Vanuit daar volgt een vrij ingewikkeld systeem, waaruit uiteindelijk de kampioenen zullen rollen.

Licentie ingeleverd

Slecht nieuws voor de competitie is dat van de twaalf deelnemende clubs uit Nederland zich vorige week al een ploeg heeft moeten terugtrekken. Almere kreeg de begroting niet rond en gaf de licentie terug. ,,Je ziet dat een aantal clubs heel behoudend zijn geweest in het coronajaar qua budget. Een aantal ploegen moest een stapje terug doen op financieel gebied. Maar over de breedte ogen een hoop ploegen sterker dan vorig seizoen en wij zijn daar een van.” Waar het toe zal leiden? ,,Dat is koffiedik kijken”, weet ook de coach.

Van Sliedregt heeft een huis gevonden in Birdaard en komt op het Friese platteland te wonen. Dat is geen onbekend terrein. ,,Mijn moeder is Friezin en komt uit de regio Dokkum. Ik heb hier ook een aantal neven en nichten in de buurt wonen. In de vakanties gingen we vroeger altijd naar Friesland. Lekker varen. De Friese taal beheers ik niet, maar af en toe stuurt mijn moeder wat Friese uitspraken door in een geluidsbericht. Ik wil het best leren, maar ik kan niet beloven dat het me lukt.”