De bal rolt in Tzum. Maar voor hoe lang nog?

Al bijna tien jaar zijn ze verdwenen uit de standaardklassen van het amateurvoetbal, maar in Tzum rolt nog iedere zaterdag de bal. De mensen in het dorp onder Franeker weten van geen opgeven, maar hoe lang is het op deze manier nog vol te houden?

In Tzum maakt het de mensen niet uit op welk niveau er gevoetbald wordt, zolang de voetbalclub maar blijft bestaan.

In Tzum maakt het de mensen niet uit op welk niveau er gevoetbald wordt, zolang de voetbalclub maar blijft bestaan. Foto: Marcel van Kammen

De voetbaltas wordt van de schouder afgehaald en met een doffe klap op het terras voor de kantine neergekwakt. Frits Hoekstra maakt zich op voor opnieuw een wedstrijd in de vierde klasse. De reserve vierde klasse, welteverstaan. Tzum heet op deze zaterdag het tweede elftal van de samenwerkende buurmannen Arum en Stormvogels’64 (Achlum) welkom op sportpark Lyntsjepark. Wedstrijdspanning? ,,Het blijft natuurlijk een derby, dat heeft altijd iets speciaals”, weet Hoekstra. Maar dat er om half drie wordt afgetrapt is al een zege op zich. Want na de opheffing van het tweede seniorenelftal deze zomer is er nog maar één herenploeg over, die uit veertien spelers besaat. Het wordt ieder jaar krapper.

Natuurlijk is er nog een enthousiast vrouwenteam, dat op deze middag in een stralend zonnetje plaatsneemt op het terras voor de kantine. Een 0-4 thuisnederlaag tegen de vrouwen van AVC uit Sexbierum lijkt snel vergeten. Op een veld dat zo strak is als een biljartlaken scoren de mannen van Tzum liefst een half dozijn aan goals. De twee treffers van de bezoekers maken er een drukke middag van voor de persoon die verantwoordelijk is voor het antieke scorebord in de hoek van het veld: 6-2.

Mooi geweest na negen jaar

Het is een lichtpuntje in een lastige periode, want het zijn onzekere tijden in Tzum voor de plaatselijke voetbalclub. Er ligt een prachtige accommodatie, er staat een mooie en gezellige kantine en de mensen bij Tzum zijn op schik. Toch lijkt er niemand te willen voetballen in het dorp. Nee, buurman Franeker (spelend in dezelfde clubkleuren geel en blauw als Tzum) is voor velen een stuk aantrekkelijker. En dat stoort.

In de loop der jaren bewandelen veel voetballers van Tzum de noordelijke route van de Franekerweg. ,,Er werd altijd getrokken aan jeugdspelers en de spelers die zijn gegaan kwamen na de jeugd in een tweede of derde terecht en bleven daar dan hangen”, aldus Hauke van der Meulen (55). Tot twee weken geleden was hij de waarnemend voorzitter en secretaris van de club. ,,Maar na negen jaar is het wel mooi geweest”, klinkt het stellig. En dus zijn er nog vier bestuursleden over in Tzum. Ook op bestuurlijk vlak is er dus sprake van krapte.

Hij is schoorvoetend uit de kantine gestapt en we hebben hem nooit meer terug gezien

Het cement tussen de stenen van de muur genaamd Tzum is volgens Van der Meulen trainer Albert (‘Appie’) de Bruin (67) uit Hitzum. Een halfjaar voor de terugtrekking uit de standaardklassen in 2010, keerde hij terug bij de club waar hij al eerdere periodes aan het roer stond. Slechts vier punten had Tzum op het moment van de terugkeer van De Bruin. Aan het einde van het seizoen waren het er dertien meer. Een sterke serie, maar toch besloot Tzum af te dalen naar de reserveklassen. ,,Je hebt op zo’n moment twee keuzes”, weet De Bruin. ,,Of elke week met 8-0 aan de kont, of elke week een kans op een overwinning en een leuke dag.”

Pluim

Maar het gaat volgens De Bruin te ver om hem als bindende factor te zien binnen Tzum. ,,Daar doet Hauke zichzelf en de rest wat tekort mee. Dit dorp verdient gewoon een pluim. Bij trainingen en wedstrijden is er altijd een bestuurslid aanwezig en er staat altijd iemand achter de bar die koffiezet. Er zijn hier nog altijd vrijwilligers die zich inzetten voor de club, ongeacht het niveau waarop we spelen. Dat maakt Tzum zo bijzonder. Als trainer zit ik hier nu prima. De ene week kunnen we een tegenstander helemaal wegspelen, een andere week weet ik niet eens of ik naar een potje voetbal zit te kijken of iets anders. Maar ik ken de mensen hier al 25 jaar. Dit is mijn club. Ik kwam ook langs in de tijd dat ik hier geen trainer was.”

Waar er normaal gesproken bij wedstrijden van een eerste elftal programmaboekjes en lootjes worden verkocht, is het bij de entree van het Lyntsjepark opvallend stil. De reden is simpel. ,,Onze vaste verkoper Sietse Vonk komt niet meer”, vertelt Van der Meulen. ,,Hij was een stugge roker, maar op een gegeven moment was roken in de kantine niet meer toegestaan. Toen hij het toch probeerde en er eentje opstak in de kantine, is de toenmalige voorzitter op hem afgestapt met het verzoek dat niet meer te doen. Hij is toen schoorvoetend uit de kantine gestapt en we hebben hem nooit meer terug gezien. Ik denk dat het al bijna tien jaar geleden is.” Hoekstra vult aan. ,,Zijn kruk staat nog steeds in de hoek aan de bar. Misschien keert hij nog eens terug.”

Het plezier is terug

Hoekstra (28) is aanvoerder en wedstrijdsecretaris van Tzum. Al vanaf zijn vijftiende draagt hij het geel en blauw van Tzum met trots. ,,Ik ben wel eens gevraagd door een andere club wat ik nog bij Tzum deed, maar ik voetbal hier met mijn maten en heb hier veel plezier. Wat gebeurt er als ik weg ga? Vertrekken er dan ook anderen met mij? Dat wil ik niet. En je moet maar weer zien of het ergens anders beter is. Ik voetbal hier elke week negentig minuten, kan wandelend naar het voetbalveld en ook weer wandelend naar huis. Dat laatste is wel zo handig, zeker na de derde helft.”

Hij maakte monsterachtig grote nederlagen mee in zijn beginjaren, maar inmiddels is het plezier terug. ,,Er is niets mooiers dan met veertien man de wereld in te gaan en namens je dorp een potje te voetballen. Dat geldt ook voor het damesteam, waar we erg blij mee zijn. Twee jaar geleden vierden ze hun tienjarig jubileum met een kampioenschap. Ze hebben al twaalf jaar dezelfde trainer in Jacob Bosch. Dat is hun ‘Appie’. Het zijn toch weer zo’n vijftien leden.”

Omnivereniging

Opboksen tegen de verenigingen uit de buurt heeft altijd bij Tzum gehoord, weet Van der Meulen. Vanaf het begin is hij lid van de club. ,,We waren in 1980 het laatste dorp in deze regio dat een eigen voetbalclub oprichtte. Maar ik ben niet zo optimistisch meer over onze toekomst. Je bent toch verschrikkelijk kwetsbaar met één selectie van veertien man. De eerstvolgende lichting is een gemengd team van Onder-15, bestaande uit zeven jongens en meisjes. Goed voor de breedte, maar dat is nog wel eventjes wachten.”

De oplossing kan volgens Van der Meulen wel eens liggen in de plannen van een omnivereniging in Tzum, bestaande uit de voetbalclub, kaatsclub en tennisvereniging. Die plannen zijn al in een vergevorderd stadium. ,,Ook zij hebben moeite om bestuursleden te vinden. Waarom zou je het niet bundelen? Het is goed voor de sport in het dorp. Het is niet dat we hier zomaar opgeven. De bal rolt nog, maar het wordt ieder jaar moeilijker. Er moet iets gebeuren, voordat het te laat is.”

Nieuws

menu